Σαν σήμερα στις 5 Ιουλίου 2015 είχαμε το δημοψήφισμα που διοργάνωσαν δύο πολιτικοί τυχοδιώκτες, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάννης-με ένα ν-Βαρουφάκης και το οποίο κόντεψε να μας οδηγήσει εκτός Ευρώ και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όπως θα θυμάστε, το αποτέλεσμα ήταν ένας θρίαμβος της ουτοπίας απέναντι στη λογική. Το «ΟΧΙ» επικράτησε πανηγυρικά, αφού το 61 % των συμπολιτών μας είχαν απολύτως πειστεί ότι υπάρχουν λεφτόδενδρα, τα οποία μάλιστα ευδοκιμούν εις τας Βρυξέλλας.
Τις επόμενες ημέρες ένας έντρομος Τσίπρας, αντιλαμβανόμενος ότι η χώρα κινδύνευε να οδηγηθεί εκτός Ευρώ και να μεταβληθεί σε Μπουρκίνα Φάσο της Ευρώπης, και ο ίδιος να καταλήξει στο Ειδικό Δικαστήριο, ανέκρουσε πρύμναν, απέλυσε τον Βαρουφάκη και ανέθεσε το χαρτοφυλάκιο των οικονομικών στον Τσακαλώτο, έναν caviar leftist οικονομολόγο, ο οποίος παρά τη μαρξιστική του ιδεολογία, είχε, σε αντίθεση με τον ναρκισσευόμενο προκάτοχό του, αρκετή λογική για να αντιληφθεί το τι επιπτώσεις θα είχε για όλους τους Έλληνες μία έξοδος της χώρας από το Ευρώ.
Βεβαίως όλα τα παραπάνω είναι λίγο-πολύ γνωστά αλλά καλό είναι τα θυμόμαστε γιατί σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να επαναληφθούν, δεδομένου ότι, όπως απέδειξε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, τέτοια μέρα πριν από εννιά χρόνια, ο ελληνικός λαός δεν είναι πάντα και τόσο σοφός, παρά τα όσα περί του αντιθέτου διατείνονται οι πολιτικοί όλων των κομμάτων. Πολιτικοί είναι, να μας κολακέψουν θέλουν, για να τους ψηφίσουμε.
Και για να έρθουμε λίγο και στα πρόσφατα, το πολιτικό γεγονός των ημερών είναι οι ομιλίες των δύο πρώην Πρωθυπουργών, του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά στην εκδήλωση που έγινε την προηγούμενη Τρίτη στο Πολεμικό Μουσείο, όπου αμφότεροι επιτέθηκαν με σφοδρότητα στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και στον ίδιο προσωπικά για τις ακολουθούμενες πολιτικές. Όπως είναι φυσικό, στο Μέγαρο Μαξίμου δεν χάρηκαν καθόλου με τα όσα ειπώθηκαν, κυρίως από τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά προκειμένου να μην ρίξουν λάδι στη φωτιά προτίμησαν να κάνουν ότι δεν τα άκουσαν και σφύριξαν ανέμελα. Προφανώς όμως το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει αφού μία μερίδα ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας ταυτίζεται με τα όσα ανέφερε ο πρώην Πρωθυπουργός για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, την συμφωνία των Πρεσπών και τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Ο Μητσοτάκης είναι δέσμιος της στρατηγικής του επιτυχίας η οποία κινδυνεύει να του γυρίσει μπούμεραγκ:
Κέρδισε δύο φορές τις εκλογές γιατί κατάφερε να προσελκύσει τους κεντροδεξιούς και κεντρώους ψηφοφόρους, τους λεγόμενους ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου, ηγούμενος ενός κόμματος του οποίου μία όχι ευκαταφρόνητη μερίδα ψηφοφόρων ανήκει στη λαϊκή δεξιά. Και τώρα καλείται να ισορροπήσει πατώντας σε δύο βάρκες, από τη μία να συνεχίσει μια πολιτική σύγχρονων μεταρρυθμίσεων που ικανοποιούν τους κεντροδεξιούς και κεντρώους ψηφοφόρους που τον στήριξαν μαζικά – αν θέλει να τον ξαναστηρίξουν - και από την άλλη η πολιτική του αυτή να μη δυσαρεστεί τους πούρους δεξιούς που βγάζουν σπυράκια όταν ακούν για γάμους ομοφυλοφίλων και για προσέγγιση με την Τουρκία.
Και το να ισορροπείς πατώντας σε δύο βάρκες δεν είναι δύσκολο όταν η θάλασσα είναι ήρεμη, αλλά αδύνατον όταν αρχίσει να φυσά. Δεδομένης της κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, και της ποιότητας του πολιτικού δυναμικού τους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκτός κάποιου απρόβλεπτου γεγονότος, θα καταφέρει με άνεση να εξαντλήσει την τριετία μέχρι τις επόμενες εκλογές, το 2027. Ωστόσο τα τρία χρόνια είναι αρκετά μεγάλο διάστημα και το απρόβλεπτο στην πολιτική είναι ο κανόνας.
Υ.Γ. Ο πρώην Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Μακμίλαν, ερωτώμενος κάποτε από έναν δημοσιογράφο για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της κυβέρνησής του, είχε απαντήσει : «…τα γεγονότα αγαπητέ, τα γεγονότα»
*Ο Χρήστος Γιαννακούλας είναι δικηγόρος