Η δολοφονία του 29χρονου Μιχάλη Κατσουρή στη Νέα Φιλαδέλφεια από τους Κροάτες χούλιγκαν ή τους δικούς μας ομοϊδεάτες τους -θα δείξουν οι έρευνες ποιος και τι- θα συνεχίσει να κυριαρχεί στην επικαιρότητά μας. Δεν είναι κάτι που προσπερνιέται, άλλωστε δεν πρέπει κιόλας. Όσοι από τους συλληφθέντες πέρασαν το κατώφλι του ανακριτή στη συνέχεια πέρασαν και το κατώφλι της φυλακής. Προφυλακιστέοι όλοι.
Μεθαύριο συναντάται ο πρωθυπουργός με την ηγεσία της UEFA για την οπαδική βία και το Σάββατο ο Κροάτης Πρόεδρος εξέφρασε -για δικούς του εσωτερικούς λόγους- τη δυσαρέσκειά του που θα τους κρατήσουμε όλους στη φυλακή, μέχρι να δούμε ποιος δολοφόνησε με ένα καραμπίτ μαχαίρι τον Μιχάλη μας. Γιατί ο Μιχάλης είναι «μας» όπως κι ο Άλκης μας. Ευχόμασταν τότε να ήταν το τελευταίο θύμα της οπαδικής βίας. Όμως, δυστυχώς προστέθηκε πριν από μια εβδομάδα κι ο 29χρονος οπαδός της ΑΕΚ κι εκτιμώ -δυστυχώς- πως δεν θα είναι και το τελευταίο θύμα του χουλιγκανισμού.
Η οπαδική βία δεν αντιμετωπίζεται με ευχές, αλλά με μέτρα, με πυγμή, με συστράτευση και βέβαια ξεκάθαρα δεν είναι μονάχα δικό μας… φρούτο. Ευδοκιμεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης σε θύλακες που συνδέονται μεταξύ τους διεθνικά, γι’ αυτό και θα πρέπει να είμαστε σε ακόμη μεγαλύτερη εγρήγορση. Όχι βέβαια ότι έδειξε εγρήγορση η Ελληνική Αστυνομία. Ήξερε ότι θα έρθουν οι Κροάτες, τα υπόλοιπα στοιχεία, αλληλογραφίες, πινακίδες κ.λπ. τα είδαμε με λεπτομέρεια όλες τις προηγούμενες ημέρες. Τα βίντεο πάνε κι έρχονται από το μοιραίο βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μπουκώσαμε σε εικόνες από το μακελειό, όμως μέχρι τώρα δεν είδαμε καμία, μα καμία παραίτηση. Κάποιος από την Αστυνομία να βγει και να πει: δεν τα καταφέραμε, πάμε σπίτι μας…
Φυσικά, δεν έχουμε καμία διάθεση να ξανακούσουμε πως το… μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκκαλο κι όποιος έχει την ευθύνη όσων δεν έγιναν, από πλευράς αστυνομίας, θα αναγκαστεί να πληρώσει. Αυτό το κόκκαλο με αυτό το μαχαίρι δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, παρά τις περί του αντιθέτου εξαγγελίες. Το ξέρουμε από άλλες κραυγαλέες υποθέσεις. Ούτε μαχαίρι ούτε κόκκαλο. Εδώ τις επόμενες μέρες συνεχίστηκαν κανονικά οι αγώνες λες και δεν έγινε τίποτε…
Το να ακούμε υπουργούς και παραϋπουργούς να λένε «δεν έκανε σωστά τη δουλειά της η αστυνομία, δεν υπήρξε σωστός σχεδιασμός», δεν προσφέρει απολύτως τίποτα σε αυτό που λέμε πάταξη της εγκληματικότητας και κυρίως στο κομμάτι της που αφορά στην πρόληψη. Γιατί εδώ είχαν όλα τα δεδομένα, ώστε να λειτουργήσουν προλαμβάνοντας. Είπαμε, τους περίμεναν -υποτίθεται- και μετά… πήγαν για ύπνο. Το μάθαμε από τους μεταξύ των αστυνομικών διαλόγους ότι, ανάμεσα σε άλλα, είπαν και το αδιανόητο «άσ’ τους, θα πάνε να κοιμηθούν». Μόνο που για ύπνο πήγαν οι αστυ-φύλακές μας κι οι άλλοι έστησαν την ενέδρα θανάτου σε ένα παλικάρι μόλις 29 ετών.
Θα σταθεί ικανός ο χαμός αυτού του παιδιού που μπήκε στο χώμα να ξυπνήσουμε από τον ύπνο του δικαίου και να πούμε τη σκάφη σκάφη και τα σύκα σύκα; Να δυσαρεστήσουμε ψηφοφόρους – οπαδούς, να πάμε κόντρα σε δεξαμενές ψηφαλακίων (ποιος υποψήφιος σε εκλογές δεν έχει βγάλει, άραγε, φωτογραφία σε γήπεδο πριν από την κάλπη, να δείξει το φίλαθλο πνεύμα του και την προσήλωσή του στη στρόγγυλη θεά;). Γιατί με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα δεν γίνεται. Η οπαδική βία δεν είναι μέρος ή λήμμα σε κάποιον τόμο ογκώδους λεξικού, που άμα πέσεις πάνω της την βλέπεις για πρώτη φορά. Είναι εδώ, μέσα στην καθημερινότητά μας, βρίσκει γόνιμο έδαφος σε διαφόρων ειδών ομαδοποιήσεις. Ας μη γελιόμαστε, ακόμη κι αυτό το «όλη η πόλη μια ομάδα» είναι συμπεριληπτικό ή μήπως διχαστικό στην πραγματικότητα;
Θα σκύψει κανείς σε μικρούς και μεγάλους θύλακες βίας που καραδοκούν σε οργανώσεις οπαδών, σχολεία, γειτονιές; Θα ψάξει τις πολιτικές ή τις εγκληματικές τους διασυνδέσεις, θα ξηλώσει το κακό από τη ρίζα του, θα πάρει ριζοσπαστικές αποφάσεις κι ας δυσαρεστηθούν οι ψηφοφόροι; Βαρεθήκαμε και να τα λέμε και να τα γράφουμε…