Βλέποντας να προχωράει η επέκταση του Σέιχ Σου προς την Ευκαρπία, με τη δωρεά του Σταύρου Ανδρεάδη, την οποία αγκάλιασε η κυβέρνηση, γύρισε το μυαλό μου δυο χρόνια πριν σε εκείνο το περίφημο «μνημόνιο συνεργασίας» των φορέων για την περιαστική αναβάθμιση του δάσους.
Ένας φίλος μου με μεγάλο παρελθόν στις δασικές υπηρεσίες και με εξαιρετικές γνώσεις μού θύμισε ότι δυο χρόνια τώρα εκείνο το πραγματικά σημαντικό σχέδιο για να χαρακτηριστεί το Σέιχ Σου και με τη βούλα περιαστικό δάσος έχει βαλτώσει.
Θέλουμε όλοι να αναφέρουμε το Σέιχ Σου ως περιαστικό δάσος. Δυστυχώς όμως δεν έχει επισήμως καν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Διότι στις λεπτομέρειες κρύβεται ο εξαποδώ...
Χωρίς να χαρακτηριστεί έτσι το Σέιχ Σου δεν μπορούν να γίνουν όλες εκείνες οι αναγκαίες παρεμβάσεις προκειμένου να επιτευχθεί αυτό που είναι το μείζον: η καλύτερη προστασία του και φυσικά η επανασύνδεσή του με τους πολίτες της Θεσσαλονίκης, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στο δάσος.
Θυμίζω ότι ήταν άνοιξη του 2023, όταν υπογράφηκε εκείνο το μνημόνιο συνεργασίας ως ένα πρώτο βήμα για να αναβαθμιστεί το δάσος και να συνδεθεί τόσο με τον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης, όσο και με το θαλάσσιο μέτωπο, για να έχει ο πολίτης εύκολη πρόσβαση από το κέντρο προς το δάσος και αντίστροφα.
Για τις μελέτες εξασφαλίστηκε κοντά στο 1 εκ. ευρώ και σε εκείνο το σχέδιο με τις σημαντικές παρεμβάσεις, που είχε κινήσει ο τότε υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης, Σταύρος Καλαφάτης, είχε συμφωνήσει και η τότε ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος, υπό τον Κώστα Σκρέκα.
Καλαφάτης και Σκρέκας στην πορεία ανέλαβαν άλλα καθήκοντα και το σχέδιο έμεινε μετέωρο, διότι πολύ απλά δεν νοιάστηκε κανείς για να το προχωρήσει.
Κι όμως η ανάγκη για δυνατότητα πρόσβασης του πολίτη στο δάσος, οι πεζογέφυρες, τα μονοπάτια, οι ήπιες παρεμβάσεις στον δασικό ιστό, οι παιδικές χαρές, οι οργανωμένοι χώροι αναψυχής όχι μόνο δεν έλειψε, αλλά ενισχύθηκε με την κατασκευή του Flyover κι όχι λόγω της κατεδάφισης της γέφυρας στην Περραιβού, αλλά λόγω των δυνατοτήτων που θα δοθούν για πρόσβαση στο δάσος με την ολοκλήρωση του έργου.
Κι ενώ χαιρόμαστε με την επέκταση του δάσους πάνω από τη δυτική Θεσσαλονίκη, έχουμε κάθε λόγο να προβληματιζόμαστε με το πάγωμα του συγκεκριμένου σχεδίου. Η επέκταση αφορά στην ένωση του Σέιχ Σου με το Περιβαλλοντικό Πάρκο στο Δερβένι με δάσος 300.000 δένδρων, σε έκταση 3.000 στρεμμάτων. Κι αυτή η δασική έκταση θα είναι χαρακτηρισμένη ως περιαστικό δάσος. Χωρίς την υλοποίηση του σχεδίου διαχείρισης και αξιοποίησης το σημερινό Σέιχ Σου δεν θα είναι.
Στο ίδιο σχέδιο είχαν συμφωνήσει οι δασικές υπηρεσίες και περίμεναν (και περιμένουν) την υλοποίησή του αφενός για τη θεσμική θωράκιση του Σέιχ Σου ως περιαστικού δάσους, αφετέρου για τη δυνατότητα περαιτέρω χρηματοδοτήσεων για την προστασία, συντήρηση και ανάδειξη - αξιοποίησή του.
Μπορεί το δάσος να καθαρίζεται, οι αντιπυρικές ζώνες να έχουν δημιουργηθεί, να έχει αποκατασταθεί ένα ικανοποιητικό επίπεδο αντιπυρικής θωράκισης, να αντιμετωπίζεται με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται το πρόβλημα με το φλοιοφάγο έντομο και τα άλλα ζητήματα και πάει λέγοντας, αλλά παραμένει ένας πνεύμονας πρασίνου, στον οποίο οι Θεσσαλονικείς έχουν γυρίσει την πλάτη.
Την ίδια ώρα, ο αστικός ιστός ουσιαστικά κυκλώνει το Σέιχ Σου και μάλλον είναι νομοτελειακό έπειτα από πολλά χρόνια το δάσος να γίνει ουσιαστικά ένας αστικός πυρήνας πρασίνου στο κέντρο μιας μητρόπολης, οι πολίτες της οποίας αναγνωρίζουν θεωρητικά την αξία του, αλλά δεν το αξιοποιούν.
Σε ανάλογο κείμενο το 2023, υπό τον τίτλο «Ένα μεγάλο βήμα για να γίνει επισκέψιμο το Σέιχ Σου και να σκεπάσει και τη δυτική Θεσσαλονίκη», έγραφα ότι «το Σέιχ Σου δεν μπορεί απλώς να αντιμετωπίζεται ως μια δασική έκταση, ένα άβατο για τον μέσο Θεσσαλονικιό ή μια πράσινη περιοχή χωρίς πρόσβαση για όλους, αλλά για λίγους. Ανάμεσα στα... άκρα, δηλαδή μεταξύ εκείνων που θεωρούν το δάσος κάτι σαν ιδιοκτησία τους και λειτουργούν αγοραφοβικά (για να μην πω ανθρωποφοβικά) στην αύξηση της επισκεψιμότητας στο Σέιχ Σου και εκείνων που επιβουλεύονται το δάσος και θα ήθελαν "τσιμέντο να γίνει", υπάρχει η πλειοψηφία των Θεσσαλονικέων, που θέλει να χαίρεται ελεύθερα και ανεμπόδιστα τον σημαντικότερο πνεύμονα πρασίνου».
Το σχέδιο διαχείρισης και αξιοποίησης που προώθησε ο κ. Καλαφάτης είναι ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο. Έλα όμως που δυο χρόνια τώρα κι αυτό το αλέθει ο μύλος της γραφειοκρατίας και της αδιαφορίας. Μπορεί κάποιος να σκεφτεί διαφορετικά;
Είναι ώρα να θυμηθούν ξανά οι αρμόδιοι το συγκεκριμένο σχέδιο. Άργησαν πολύ και κάθε μέρα που χάνεται είναι πρόβλημα. Για το δάσος και για τη Θεσσαλονίκη. Επιτέλους υπάρχει μια ευκαιρία να αγαπήσει η τοπική κοινωνία το δάσος όχι μόνο γιατί προσφέρει οξυγόνο, αλλά και γιατί είναι ένας ελεύθερος δημόσιος χώρος που μπορεί να τον χαρεί, που είναι κομμάτι της ζωής της και της καθημερινότητάς της. Κι έτσι η ίδια η κοινωνία θα θωρακίσει το Σέιχ Σου έναντι κάθε απειλής. Αυτό θα είναι και το μεγαλύτερο κέρδος για τη Θεσσαλονίκη.