Πονοκεφάλους στους αναλυτές προκαλεί η πολιτική της Γερμανίας, η οποία δείχνει πως προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, προσπάθεια που δεν φαίνεται να αποδίδει.
Ίσως, το γεγονός ότι θεώρησε εαυτόν αρκετά ισχυρό, ώστε από περιφερειακή δύναμη να καταστεί υπερδύναμη, έφερε αφενός τριβές με τους συμμάχους της -κυρίως με τις ΗΠΑ- αφετέρου δεν είχαν ευτυχή κατάληξη αυτά που σχεδίασε.
Η Γερμανία, για πολλά χρόνια, αποτέλεσε την χώρα-τοποτηρητή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αφού παραμερίστηκε η Μ. Βρετανία. Βοηθός στον ρόλο του τοποτηρητή τοποθετήθηκε η Γαλλία, αλλά από εκεί και πέρα άρχισαν να εμφανίζονται τα σύννεφα. Έχω διατυπώσει την άποψη, την οποία διατηρώ, πως υπάρχουν δύο τουλάχιστον εξωθεσμικά κέντρα που επηρεάζουν την γερμανική πολιτική, και αυτό φαίνεται άλλωστε από τις διαφοροποιήσεις μεταξύ Μέρκελ - Σόιμπλε, ως προς την ακολουθούμενη πολιτική στον οικονομικό τομέα.
Η Μέρκελ, ακολούθησε τον δρόμο του προηγούμενου καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος με την αποχώρησή του από την πολιτική, βρέθηκε υψηλό στέλεχος της ρωσικής Gazprom, ανοίγοντας τον δρόμο για μεγέθυνση των εμπορικών συναλλαγών Γερμανίας-Ρωσίας, καθώς και την κατασκευή αγωγού αερίου αποκλειστικώς από Ρωσία προς Γερμανία. Όπως, είχα γράψει σε παλαιότερο σημείωμα, πάντα υπήρχε φόβος της στενότερης πολιτικής επαφής Γερμανίας-Ρωσίας, που θα αποτελούσε ισχυρότατο ανταγωνιστή των ΗΠΑ.
Υπάρχει η άποψη, πως οι ΗΠΑ εδώ και λίγα χρόνια συνειδητοποίησαν το λάθος τους να ισχυροποιήσουν την Γερμανία, και αλλάζουν τακτική. Φάνηκε αυτό άλλωστε, από την διοχέτευση σε πολλές χώρες -και στην Ελλάδα-, στοιχείων με δωροδοκίες γερμανικών επιχειρήσεων. Ο Φ. Γουίλιαμ Ένγκνταχλ, Αμερικανογερμανός ερευνητής και σύμβουλος σε θέματα στρατηγικής, μιλά για δύο τεράστια λάθη των ΗΠΑ.
Το πρώτο ότι «έχρισαν τοποτηρητή στην Ευρώπη την Γερμανία, η οποία βύθισε τη Δύση στην ύφεση και προκάλεσε έναν αποτυχημένο και εντελώς ηλίθιο πόλεμο στην Ουκρανία, και τώρα προσπαθούν να φέρουν πάλι τη Γαλλία στο προσκήνιο, μήπως και ισορροπήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση». (Η δική μου άποψη είναι, πως θα «παίξουν» με τους Πολωνούς, οι οποίοι είναι ορκισμένοι εχθροί των Ρώσων, ενώ οι Γάλλοι διατηρούνται λόγω ανοχής της Ε.Ε. στην ασθενή οικονομία τους)
Το δεύτερο λάθος, κατά τον Ένγκνταχλ, είναι ότι έχρισαν τοποτηρητή στη Μέση Ανατολή «έναν ημίτρελο ισλαμιστή σαν τον Ερντογάν, ο οποίος ονειρεύεται να ανασυστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και βρίσκεται πίσω από την τζιχαντιστική τρομοκρατία όχι μόνο στη Συρία αλλά και στη Λωρίδα της Γάζας (Χαμάς), στην Αίγυπτο και στη Λιβύη. Όποια φωλιά σκορπιού κι αν ψάξεις στην έρημο, θα βρεις μέσα χωμένο τον Ερντογάν», υποστηρίζει.
Η αλήθεια είναι, πως ποτέ Γερμανία και Τουρκία δεν λησμόνησαν πως υπήρξαν κάποτε αυτοκρατορίες και ελπίζουν να τις αναβιώσουν, παρόλο που καταστράφηκαν στους Παγκοσμίους Πολέμους του 20ου αιώνα. Η Τουρκία χρειάστηκε μόνο τον Πρώτο για να καταστραφεί, η δε Γερμανία προκάλεσε και Δεύτερο. Στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανία και Τουρκία πάλι θα είναι μαζί, χωρίς αμφιβολία.
Η επιστροφή στην αυτοκρατορική Γερμανία, φάνηκε από την απόφαση της προαλειφόμενη ως διάδοχος της Μέρκελ, υπουργό Άμυνας της Γερμανίας, Ούρζουλα φον ντερ Λάιεν, που επαναφέρει στο στρατό τα τεθωρακισμένα, τα οποία είχαν βγει εκτός λειτουργίας, και προχωρά σε προσλήψεις χιλιάδων στρατιωτών, στέλνοντας δυνάμεις στην Λευκορωσία, και ετοιμαζόμενη να εγκατασταθεί στην τουρκική βάση του Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, την οποία εγκαταλείπουν οι ΗΠΑ.
Το θέμα είναι, αν αυτό συμβαίνει κατόπιν συμφωνίας με τις ΗΠΑ, ή αποτελεί μονομερή ενέργεια. Θα δείξει. Να ληφθεί όμως υπόψη και η απόφαση του Ομπάμπα να υποστηρίξει τους Κούρδους της Συρίας, και να αποτρέψει τους Τούρκους από επιχείρηση σε συριακό έδαφος για δημιουργία δήθεν «προσφυγικής ζώνης», καθ’ ην στιγμή η Μέρκελ βρέθηκε να συμφωνεί πλήρως με τον Ερντογάν στους σχεδιασμούς του.
Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά, που οι Γερμανοί συνεργάζονται ή καθοδηγούν τους Τούρκους. Υπάρχει εκτενής περιγραφή των γερμανοτουρκικών σχέσεων στο βιβλίο του Μιχαήλ Ροδά, διευθυντή του γραφείου τύπου της Ύπατης Αρμοστείας της Σμύρνης, κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία, με τίτλο «Πως η Γερμανία κατέστρεψε τον ελληνισμό της Τουρκίας». Ο Ροδάς, έζησε όλα τα γεγονότα από πολύ κοντά και γράφει μάλιστα χαρακτηριστικά για την συνάντηση του Κάιζερ με τον Σουλτάνο, σημειώνοντας με νόημα πως «κολακεύτηκε υπερβολικά από την φιλία του Γερμανού».