Πολλοί αναλυτές, κυρίως εκείνοι οι οποίοι αντιμετωπίζουν με κάποια κατανόηση τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δείχνουν ως αποκλειστικό υπεύθυνο για όσα συμβαίνουν στο ουκρανικό μέτωπο τον Βλαντίμιρ Πούτιν, διαχωρίζοντάς τον από τον ρωσικό λαό "ο οποίος δεν φταίει σε τίποτε" και άρα "κακώς υφίσταται τις επιπτώσεις από τα οικονομικά αντίποινα της Δύσης σε βάρος της Ρωσίας".
Βλέποντας ωστόσο τις προχθεσινές εικόνες από το στάδιο Λουζνικί της Μόσχας, όπου περίπου 200.000 παραληρούντες Μοσχοβίτες, μέσα και έξω απ' αυτό, επευφημούσαν τον Πούτιν, σου γεννώνται κάποιες δεύτερες σκέψεις αναφορικά με τη στάση των Ρώσων απέναντι στην απόφαση της ηγεσίας τους να εισβάλει στην Ουκρανία.
Μήπως τελικά, έχει και ο απλός Ρώσος πολίτης ευθύνη για το αιματοκύλισμα στις μεγαλουπόλεις της Ουκρανίας; Μπορούσε να το αποτρέψει ή έστω να ξεσηκωθεί και να εκδηλώσει την αντίθεσή του; Ερωτήματα εύλογα, αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς ότι περίπου 11 εκατ. Ρώσοι έχουν συγγενείς στην Ουκρανία. Τα ελαφρυντικά τα οποία παρατίθενται προκειμένου να δικαιολογήσουν την παθητικότητα της συντριπτικής πλειονότητας του ρωσικού λαού, μαζί και τη χλιαρή αντίδραση μιας πολύ μικρής μερίδας πολιτών, είναι αρκετά. Το καθεστώς Πούτιν είναι αδίστακτο και δεν συγχωρεί όσους τολμήσουν να το αμφισβητήσουν, πόσω μάλλον να διαδηλώσουν εναντίον του. Η ενημέρωση είναι ασφυκτικά ελεγχόμενη και η καθεστωτική προπαγάνδα κυρίαρχη με αποτέλεσμα η ρωσική κοινή γνώμη να έχει εσφαλμένη αντίληψη των πραγματικών γεγονότων.
Από την άλλη υπάρχει ο αντίλογος ότι στον απλό Ρώσο πολίτη δεν κοστίζει τίποτε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Δεν διαταράσσει την καθημερινότητά του, με εξαίρεση βεβαίως τις οικογένειες των Ρώσων στρατιωτών οι οποίοι χάνουν τη ζωή τους στο ουκρανικό μέτωπο. Δεν επηρεάζει σημαντικά το βιοτικό τους επίπεδο. Συνεπώς, γιατί να αντιδράσουν; Ανάλογοι προβληματισμοί είχαν διατυπωθεί στο παρελθόν και για τη στάση των Βερολινέζων την περίοδο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ή, για να έρθουμε και στα δικά μας, και για τη στάση των Ελλήνων πολιτών την περίοδο της επταετίας. Γνώριζαν, αλήθεια, οι Γερμανοί πολίτες τις θηριωδίες των στρατευμάτων τους και το εβραϊκό ολοκαύτωμα; Κι αν όχι, όταν τα πληροφορήθηκαν, έστω μετά τη λήξη του πολέμου, πώς το διαχειρίστηκαν; Ποια ήταν και ποια είναι ακόμη και σήμερα, η στάση τους απέναντι στις γερμανικές θηριωδίες του παρελθόντος; Κι επίσης, πόσο άραγε θα διαρκούσε η επταετία στην Ελλάδα, αν στις 22 Απριλίου 1967 οι πρωτεργάτες της χούντας έβλεπαν τους δρόμους των μεγαλουπόλεων γεμάτους από διαδηλωτές;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι εύκολες, ακόμη και τώρα που έχουν παρέλθει δεκαετίες. Είναι πολύ δυσκολότερες στην περίπτωση της Ρωσίας, όσο, μάλιστα, είναι σε εξέλιξη οι πολεμικές επιχειρήσεις. Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορείς να ταυτίζεις έναν ολόκληρο λαό με τις επιλογές της ηγεσίας του, ιδίως όταν πρόκειται για αυταρχικό καθεστώς. Κοιτώντας την τελευταία εικοσαετία, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι τα πρώτα θύματα του καθεστώτος Πούτιν ήταν οι ίδιοι οι Ρώσοι. Ενός καθεστώτος απολυταρχικού, ολιγαρχικού και διεφθαρμένου. Υπό αυτή την έννοια θα ήταν λάθος να ταυτίζεις τον απλό κόσμο με τις επιλογές του Κρεμλίνου και να στραφείς συλλήβδην εναντίον του.
Συγχρόνως, όμως, είναι αναγκαίο, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, όσοι εκπροσωπούν τη χώρα του Πούτιν να υποστούν συνέπειες. Είτε πρόκειται για αθλητές και αθλητικούς συλλόγους είτε για επιχειρήσεις, είτε ακόμη και για επίσημους φορείς του πολιτισμού. Είναι άλλο αυτό όμως και άλλο να υφίστανται κυρώσεις μεμονωμένοι Ρώσοι πολίτες, επιστήμονες, καλλιτέχνες, αθλητές, οι οποίοι δεν προσέρχονται ως επίσημοι εκπρόσωποι της χώρας τους. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να κάνει αυτή τη διάκριση διότι, εν τέλει, την "επόμενη μέρα" ο ρωσικός λαός θα είναι ο πολυτιμότερος σύμμαχός της.