Ας παραβλέψουμε ότι απαιτούνται δύο ημέρες για να βγουν τα αποτελέσματα των εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ, που αμαυρώνουν την θετική εικόνα της μεγάλης προσέλευσης πολιτών στις κάλπες (ο τραγικός Τραγάκης το απέδωσε σε έλλειψη… φαξ εφορευτικών επιτροπών - δεν έπρεπε να το προβλέψουν;).
Μπορούμε να δούμε όμως τα πράγματα ως έχουν, και που μπορεί να οδηγήσουν σε καταστάσεις απρόβλεπτες από όσους επιχείρησαν να καθοδηγήσουν τους ψηφοφόρους. Και οι οποίοι ίσως χρεωθούν Πύρρειο νίκη.
Εκείνο που οπωσδήποτε φέρνει ανατροπή, είναι ότι η θεωρούμενη και προσδοκώμενη από τους νεοδημοκράτες ανάληψη από τον κ. Κώστα Καραμανλή των ηνίων, ως έσχατη λύση τόσο για το κόμμα όσο και για την χώρα, σε περίπτωση έκρυθμων καταστάσεων, συνενώνοντας όλους τους νεοδημοκράτες, τώρα απέλειπε. Ο κ. Κ. Καραμανλής, καθιστώντας τον εαυτό του «κομματάρχη» ενός υποψηφίου, κατάφερε να στρέψει εναντίον του το 60% των νεοδημοκρατών, χάνοντας την μεγάλη πλειοψηφία που είχε, κερδίζοντάς την με την σιωπή του. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις περί ενότητας, τα όσα διαμείβονταν μεταξύ νεοδημοκρατών υποστηρικτών διαφορετικών υποψηφίων, δεν διέφεραν από τους ομηρικούς καυγάδες νεοδημοκρατών και ΠΑΣΟΚων στην αλήστου μνήμης δεκαετία του ’80. Και δεν προοιωνίζουν κάτι καλό.
Είναι άγνωστο, πόσοι εκ των 400.000 χιλιάδων ψηφοφόρων της πρώτης Κυριακής, υποστηρικτών των κ.κ. Γεωργιάδη και Τζιτζικώστα δεν θα θελήσουν να τιμωρήσουν στο πρόσωπο του κ. Μεϊμαράκη τον ίδιο τον κ. Κ. Καραμανλή, που μέχρι εχθές λάτρευαν, παραμερίζοντας τα λάθη της διακυβέρνησής του. Και κανείς δεν γνωρίζει βεβαίως, αν όλοι αυτοί θα προσέλθουν εκ νέου στις κάλπες, ή προστεθούν άλλοι. Γι’ αυτό και είναι παρακινδυνευμένο να προβλέψει κάποιος το αποτέλεσμα της 10ης Ιανουαρίου.
Οι νεοδημοκράτες τι θα λάβουν υπόψη; Το επιχείρημα υπέρ του κ. Μεϊμαράκη ήταν ότι μπορεί να συσπειρώσει τη Ν.Δ. Είναι σε θέση όμως να προσελκύσει και άλλους, τους νέους σε ηλικία ψηφοφόρους; Και με τις αντιπαραθέσεις που προηγήθησαν προεκλογικώς είναι σήμερα βέβαιη η συσπείρωση;
Το επιχείρημα υπέρ του κ. Μητσοτάκη ήταν ότι θέλει να παραμερίσει όσα οδήγησαν στην φθορά το κόμμα, αποφεύγοντας τον λαϊκισμό και μιλώντας χωρίς να λογαριάσει το πολιτικό κόστος (αυτό είναι μάλλον χαρακτηριστικό όλου του μητσοτακέικου). Πόσοι είναι άραγε οι συντηρητικοί νεοδημοκράτες που δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν αλλαγές, οι οποίες δεν είναι βέβαιο αν φέρουν θετικό ή αρνητικό πρόσημο.
Ίσως υπολογίσουν και την διαφορά στην συμπεριφορά των δύο διεκδικητών, όπου ο μεν κ. Μεϊμαράκης εμφανίστηκε εριστικός έναντι των συνυποψηφίων του, ιδίως έναντι του κ. Τζιτζικώστα, ενώ ο κ. Μητσοτάκης είχε στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ, και τον καραμανλισμό μεν, αλλά ευφυώς τον έστρεψε στο πρόσωπο του κ. Παυλόπουλου. (Ο οποίος, αποτυχών ως υπουργός, θα μείνει στην ιστορία ως ο πολιτικός που δήλωσε το αμίμητο: «Πρέπει να ευχαριστήσουμε τους μετανάστες που προτίμησαν την χώρα μας»!)
Η διάσπαση της ενότητας της Ν.Δ., αλλά κυρίως η αμφισβήτηση πλέον από πολύ μεγάλο μέρος των νεοδημοκρατών του προσώπου του κ. Κ. Καραμανλή, που έχασε την ασυλία που είχε, δεν είναι απαραίτητο να οδηγήσει σε διάσπαση. Η εσωστρέφεια όμως θα κατοικήσει μονίμως στο κόμμα. Ιδιαιτέρως εάν χρειαστεί οι περί τον κ. Μεϊμαράκη να στηρίξουν την κυβέρνηση Τσίπρα, ενώ οι άλλοι τρεις υποψήφιοι δεσμεύτηκαν προεκλογικώς πως δεν θα το πράξουν.
Η σκόπιμη αποκάλυψη των συνομιλιών Τσίπρα-Καραμανλή, για να εμφανιστεί το συγκαταβατικό πρόσωπο του κ. Μεϊμαράκη, αλλά και τα υπονοούμενα από τους κ.κ. Στυλιανίδη και Ρουσόπουλο περί πιθανής διάσπασης του κόμματος (υπονοούντες ότι αυτό ίσως συμβεί αν δεν βγει πρόεδρος κάποιος άλλος) σε κάποιους ενήργησαν υπέρ του, αλλά κάποιοι άλλοι εκνευρίστηκαν. Και δεν είναι καθόλου περίεργο που άρχισαν οι συζητήσεις προς αναζήτηση του κινήτρου που ώθησε τον κ. Κ. Καραμανλή προς υποστήριξη των κ. Μεϊμαράκη και εμμέσως του κ. Τσίπρα. Και αυτά που συζητούνται, μάλλον δεν θέλει να τα ακούσει ο κ. Καραμανλής.
Ο Μακεδών