Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης η απόσταση της πολιτικής εξουσίας από την πραγματική οικονομία ήταν πάντα μεγάλη. Και διευρύνεται.
Το γνωρίζουν αυτό καλύτερα απ’ όλους οι επιχειρηματίες της ελληνικής περιφέρειας και ιδιαίτερα της Βορείου Ελλάδος, οι οποίοι ζουν και δουλεύουν όχι απλώς μακριά από τα κέντρα λήψεως των αποφάσεων, αλλά και με τοπικές αγορές πολύ μικρότερες της πρωτεύουσας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι μεν μεγάλοι της παραγωγής αναζητούν από δεκαετίες σταθερά διέξοδο στο εξωτερικό, για να εξισορροπήσουν τον αποκλεισμό τους από τις προμήθειες του δημοσίου και τις κεντρικές συμφωνίες με τους μεγάλους εμπορικούς ομίλους, που αφορούν κυρίως την Αττικοβοιωτία, οι δε μικρομεσαίοι και μικροί, οι οποίοι συχνά επιβιώνουν από τη δυναμική της γειτονιάς, της κωμόπολης και του χωριού τους, προφανώς υστερούν έναντι συναδέλφων τους, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στις πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αττικής, που από μόνη της συνιστά ένα αυτόνομο οικονομικό σύστημα πέντε εκατ. καταναλωτών. Διότι η απουσία αποκέντρωσης στο νεοελληνικό κράτος μπορεί να εξυπηρετεί πρωτίστως πολιτικά συμφέροντα, αλλά έχει συντελέσει στην έλλειψη περιφερειακής ανάπτυξης, με επιπτώσεις στην οικονομία, που είναι εξαιρετικά δυσχερείς την περίοδο της κρίσης.
Το μεσημέρι του περασμένη Σαββάτου ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης, έχοντας στο πλευρό του τον –επίσης Θεσσαλονικιό- κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελο, συναντήθηκε στη φιλόξενη αίθουσα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου με τους εκπροσώπους των παραγωγικών φορέων της Β. Ελλάδος. Μαζεύτηκαν εκεί πολλοί, πάνω από 50 – 60 εκπρόσωποι της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας, δηλαδή του τομέα της μεταποίησης, αλλά και επαγγελματίες από τους χώρους του εμπορίου και των υπηρεσιών. Ήταν εκεί –τηρουμένων των αναλογιών- μεγάλοι, μεσαίοι, μικροί και μικρότεροι της οικονομίας.
Από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και από τη Δράμα, το Κιλκίς και άλλες περιοχές του βορειοελλαδικού τόξου. Ακόμη και ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών έδωσε το παρόν. Μια συνάντηση, που στιγματίστηκε από το «λάθος» του υπουργείου να μην καλέσει εγκαίρως τα δύο μεγαλύτερα επιμελητήρια της Θεσσαλονίκης, το Εμπορικό και Βιομηχανικό, το οποίο πάντως εκπροσωπήθηκε, και το Επαγγελματικό, που απείχε. Μια συνάντηση που θύμισε άλλες, παλαιότερες εποχές και άλλες, πλήρως αναποτελεσματικές διαδικασίες, που στην καλύτερη περίπτωση οδηγούσαν στη σύσφιξη σχέσεων μεταξύ πολιτικών και συνδικαλιστών. Κανείς –ούτε οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης, ούτε οι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου- δεν έγινε σοφότερος το μεσημέρι του Σαββάτου. Αντίθετα επιβεβαιώθηκε η πεποίθηση ότι οι πολιτικοί εξακολουθούν να αγνοούν τι συμβαίνει στην πραγματική οικονομία της χώρας. Ότι ασχολούνται με τη διανομή και όχι με την παραγωγή πλούτου. Λες και τα λεφτά στα δημόσια ταμεία πέφτουν από τον ουρανό! Και το χειρότερο: φάνηκε ότι οι εκπρόσωποι της σημερινής κυβέρνησης, οι οποίοι υποτίθεται ότι από ιδεολογία απεχθάνονται τη μεγάλη ιδιωτική επιχειρηματικότητα, αλλά συμπαθούν τη μικρότερη, δεν ξέρουν πώς να βοηθήσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες των μικρομεσαίων που βρίσκονται σε απόγνωση. Εγκλωβισμένοι στις ατέρμονες συζητήσεις με το κουαρτέτο για την αξιολόγηση, οι κυβερνητικοί κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Μόνο που μακριά από τις τηλεοπτικές οθόνες και τους συναδέλφους τους της αντιπολίτευσης ο λόγος τους παραμένει… ξεκρέμαστος. Αιωρείται, χωρίς να πατάει κάπου.
Διότι, ενώ οι εκπρόσωποι των μικρών και μεγαλύτερων επιχειρήσεων έθεσαν στη συζήτηση πρακτικά θέματα της οικονομικής τους καθημερινότητας, «έμαθαν» ότι η συμφωνία για την αξιολόγηση θα κλείσει όπου νάναι, πριν το Πάσχα ή μετά το Πάσχα και τότε όλα θα τακτοποιηθούν, μέσω της ψήφισης των κατάλληλων νομοσχεδίων!
Διότι, ενώ κατέθεσαν πρακτικές προτάσεις που δεν αγγίζουν το Μνημόνιο, ούτε έχουν δημοσιονομικό κόστος, για ζητήματα όπως η πάταξη του παρεμπορίου, ο περιορισμός του λαθρεμπορίου, η τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας, η μείωση της γραφειοκρατίας, άκουσαν τους πολιτικούς να αναπτύσσουν πολιτικές σκέψεις σα να βρίσκονται σε φοιτητικό αμφιθέατρο.
Διότι, ενώ οι εκπρόσωποι των επιχειρηματιών σημείωσαν ότι πάνω από τις μισές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που ακόμη λειτουργούν είναι ζόμπι, υπό την έννοια ότι στην πραγματικότητα δεν αποδίδουν, χρωστούν παντού, συσσωρεύουν υποχρεώσεις, αλλά δεν κλείνουν επειδή το κράτος κάνει στα στραβά μάτια για να μην εκτοξευθεί η ανεργία και καταστούν επισήμως ανείσπρακτα και για πάντα τα χρέη τους προς το δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία και το τραπεζικό σύστημα, κι επομένως κάτι πρακτικό πρέπει να γίνει για όλο αυτό, οι πολιτικοί ανέλυσαν τα έργα και τις ημέρες τις ελληνικής αστικής τάξης του20ου αιώνα, χωρίς να παραλείψουν να καταγγείλουν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα!
Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω. Όχι τίποτε άλλο, αλλά ήταν Σάββατο, είχε καλό καιρό και κάποιοι από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση ταξίδεψαν αρκετά χιλιόμετρα για να έρθουν και να φύγουν!