Η μεταπασχαλινή περίοδος φέτος συμπίπτει με την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας, σε συνδυασμό με την έναρξη της θερινής τουριστικής περιόδου. Σε κλίμα ρευστότητας, λόγω και της άδηλης έκβασης των διαπραγματεύσεων, αλλά και των επιπτώσεων του πολέμου στη Μέση Ανατολή, έπειτα από έναν όχι ιδιαίτερα βαρύ χειμώνα, μπαίνουμε σε τροχιά εξελίξεων, οι οποίες θα γείρουν τη ζυγαριά στον απολογισμό του έτους είτε προς τη θετική πλευρά είτε προς την αρνητική.
Στη Θεσσαλονίκη μπαίνουμε στην τελική ευθεία της παράδοσης σε χρήση δυο πολύ σημαντικών έργων. Το πρώτο ανατολικά αφορά στην παράδοση της επέκτασης του Μετρό στην Καλαμαριά. Το δεύτερο δυτικά αφορά στην παράδοση του Μητροπολιτικού Πάρκου Παύλου Μελά.
Ευχής έργο είναι να αρχίσει η χρησιμοποίηση των δύο πρότζεκτ από τους πολίτες στις αρχές του καλοκαιριού. Πιθανότατα αυτό δεν θα γίνει και στα δυο έργα, αλλά ελπίζουμε τουλάχιστον μέχρι τη ΔΕΘ να τα έχουμε σε χρήση, προκειμένου να περιοριστεί η δικαιολογημένη γκρίνια στην πόλη για τις αλλεπάλληλες μεταθέσεις και καθυστερήσεις.
Τα υπόλοιπα πολύ σημαντικά έργα υποδομής είτε είναι προσδιορισμένα για παράδοση, πρόοδο ή έναρξη το 2027. Αυτό σημαίνει ότι η πόλη θα πορευτεί άλλη μια χρονιά με ελλείψεις, αλλά και με νέες προσθήκες, οι οποίες πάντα συνεισφέρουν στη διαμόρφωση θετικού κλίματος συνολικά για τους διοικούντες (για τους κατοίκους να δεις...).
Υπενθυμίζω ότι μπαίνουμε σε έτος εκλογών και ως είθισται αυτές οι χρονιές είναι πολύ σημαντικές σε επίπεδο διεκδικήσεων. Ασχέτως και των «ποταπών» λόγων για τους οποίους συμβαίνει αυτό, η ουσία δεν αλλάζει. Αν θέλει κάτι σημαντικό να διεκδικήσει η πόλη, οι επόμενοι δώδεκα μήνες είναι η μεγάλη ευκαιρία.
Τι θέλει όμως να διεκδικήσει η Θεσσαλονίκη; Στις υποδομές ποια ή ποιες είναι τόσο σημαντικές ώστε αφενός να μην έχουν δρομολογηθεί, αφετέρου να αξίζουν για να πιέσει η τοπική κοινωνία να γίνουν;
Θεωρώ ότι μία υποδομή είναι αυτή που αξίζει και να πιέσουμε για να γίνει και να αποτελέσει την προμετωπίδα των προεκλογικών αιτημάτων της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης, αφού καθυστερεί να προχωρήσει, μένει επί χρόνια στα χαρτιά και δεν... ξεκουνιέται παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει.
Αναφέρομαι στην περίφημη ανάπλαση του ενιαίου παραλιακού μετώπου των 40 χλμ., από το Καλοχώρι έως το Αγγελοχώρι. Ένα πρότζεκτ, που ως ιδέα ενθουσίασε, το οποίο παρουσιάστηκε ως ταυτοτικό έργο για τη Θεσσαλονίκη της επόμενης μέρας και το οποίο παραμένει χρόνια κολλημένο στη φάση προ της έκδοσης του Προεδρικού Διατάγματος.
Το συγκεκριμένο έργο πράγματι συνιστά μια παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα της Θεσσαλονίκης, μια νέα ταυτότητα για το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα και την ουσιαστική επανασύνδεση της πόλης με τη θάλασσα. Ένα έργο που δεν θα αποτελέσει απλώς πόλο έλξης για επισκέπτες, αλλά κυρίως την αιτία για να βελτιωθεί η ποιότητα της καθημερινότητας των κατοίκων όλης της παράκτιας ζώνης του όρμου της Θεσσαλονίκης, ένα έργο πραγματικά βελτίωσης της ποιότητας ζωής στην πόλη.
Από πότε συζητάμε ουσιαστικά για το ενιαίο παραλιακό μέτωπο; Από το 2018. Το έργο έγινε σημαία τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και κεντρικής διοίκησης, ωστόσο στην πορεία φάνηκε η δυσκολία ακόμα και στη μελέτη του. Με την πολυιδιοκτησία και τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής, μια συνολική μελέτη έπρεπε να επιλύσει ακόμα και λεπτομέρειες σε συγκεκριμένα σημεία, προκειμένου να γίνει η αρχή. Και δυστυχώς παρά την ευρεία διαβούλευση με περίπου 180 φορείς, προέκυψαν στην πορεία και ανάγκες για διορθώσεις και ανάγκες για νέες εγκρίσεις και ανάγκες για νέα διαβούλευση.
Αποτέλεσμα; Περιμένουμε καμιά πενταετία να εκδοθεί Προεδρικό Διάταγμα κι αυτό δεν εκδίδεται. Κι από εκεί που είχαμε έναν ορίζοντα κάποια λίγα χρόνια μετά το 2030, για να ολοκληρωθούν οι βασικές παρεμβάσεις, τώρα να έχουμε το βλέμμα μας στραμμένο για μετά το 2040. Κι αυτό υπό την προϋπόθεση ότι θα βρεθούν οι πόροι (τμηματικά) για να γίνουν οι προβλεπόμενες παρεμβάσεις. Οι οποίοι πόροι ξεπερνούν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ...
Είναι πραγματικά μια χρυσή ευκαιρία αυτή που μας δίνεται ως κοινωνία της Θεσσαλονίκης (ή τέλος πάντων στους τοπικούς φορείς που φαίνεται να συμφωνούν εν συνόλω στην υλοποίηση του συγκεκριμένου οράματος) να διεκδικήσουμε να μπει άμεσα ένα τέλος στη χαρτούρα και τις διαδικασίες, Μέχρι τις εκλογές να έχουν ολοκληρωθεί οι αναγκαίες διαδικασίες και αν είναι δυνατόν να έχει εκδοθεί και το Προεδρικό Διάταγμα, ώστε η κεντρική διοίκηση και όσοι τη διεκδικούν να δεσμευτούν για τους πόρους.
Μόνον έτσι έχουμε ελπίδα να γίνει κάποτε πραγματικότητα το συγκεκριμένο πρότζεκτ και να απολαύσουν κάποια στιγμή τα παιδιά μας κυρίως μια νέα, καλύτερη Θεσσαλονίκη από τη σημερινή.
Όπως είχαμε εμείς την τύχη να απολαύσουμε ένα μικρό τμήμα αυτής της προνομιούχας ζώνης του παραλιακού μετώπου (λέξη την οποία αντιπαθούσαν και αντιπαθούν πολλοί και πολύ και έχουν δίκιο, αλλά χάριν συντομίας...), το οποίο με κάποιες εκατοντάδες μέτρα ανάπλασης μάς χάρισε μια άλλη εικόνα και λειτουργία της πόλης. Αναφέρομαι στη Νέα Παραλία. Όποιος δεν δέχεται τη δραματική βελτίωση που είχε η Θεσσαλονίκη από την υλοποίηση της παρέμβασης που πολεμήθηκε από πολλούς, προφανώς και έχει πρόβλημα να αποδεχθεί την πραγματικότητα, οπότε δεν συζητάμε γι' αυτόν τον κόσμο και κατά τη γνώμη μου δεν συζητάμε καν με αυτόν τον κόσμο. Ζούμε σε άλλες πόλεις και σε άλλες ζωές.
Για τους υπόλοιπους, τη μεγάλη πλειοψηφία των δημοτών επτά δήμων (Δέλτα, Αμπελοκήπων – Μενεμένης, Θεσσαλονίκης, Καλαμαριάς, Θέρμης, Πυλαίας-Χορτιάτη και Θερμαϊκού) με εκτάσεις στην παράκτια ζώνη, δηλαδή για περίπου ένα εκατομμύριο κατοίκους, το συγκεκριμένο πρότζεκτ είναι ζωτικής σημασίας. Όχι για το σήμερα. Για το αύριο, για τις επόμενες γενιές, για τη συνέχεια της Θεσσαλονίκης και την πορεία που θα πάρει η πόλη στο μέλλον.
Σε μια προνομιούχα περιοχή επαναλαμβάνω, η οποία δεν έχει ούτε τις δέουσες χρήσεις γης στο πιο προνομιούχο κομμάτι της, στο φιλέτο και στη βιτρίνα της. Ένα κομμάτι που ακόμα λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις χωρίς κανόνες, χωρίς καν προοπτική.
Σε μια προεκλογική περίοδο καλό είναι να διασφαλίσουμε αυτή την προοπτική, διότι αντί για τα παιδιά μας θα αρχίσουμε να μιλάμε για τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας...
