Προφανώς και μερίδιο ευθύνης φέρει η Τουρκία, που βρήκε αφενός ευκαιρία να αποδυναμώσει την Ελλάδα, αφετέρου να αισχροκερδήσει τόσο με το λαθρεμπόριο πετρελαίου, όσο και με την απάνθρωπη εκμετάλλευση προσφύγων και λαθρομεταναστών.
Προφανώς και μερίδιο ευθύνης φέρει η Ελλάδα, αφενός με την έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής από 25ετίας που άρχισε να οξύνεται το πρόβλημα, αλλά και με την συμπλεγματική πολιτική των «ανοικτών συνόρων, αφετέρου με την αδυναμία ελέγχου των προσερχομένων, όχι μόνον στα νησιά αλλά και στο ηπειρωτικό έδαφος όπου διασκορπίζονται.
Προφανώς μερίδιο ευθύνης φέρουν οι δήθεν προοδευτικές βορειοευρωπαϊκές χώρες, ομού με τις ανατολικοευρωπαϊκές, που δεν μετέχουν στην ελαχιστοποίηση του προβλήματος.
Όμως το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το φέρουν οι «Μεγάλες Δυνάμεις» της Δύσης, οι οποίες είτε σκοπίμως είτε αφελώς δημιούργησαν χάος, σε όλους τους τομείς, σε πλήθος χωρών της Αφρικής και Ασίας, προκειμένου οι ισχυροί της υφηλίου να επιτύχουν του σκοπού τους, της αποδυνάμωσης όλων των κρατών, ώστε να εξανεμισθεί κάθε αντίσταση στο σχέδιο της πλήρους κυριαρχίας τους.
Μού είναι αδύνατο να πιστέψω πως οι ηγέτες της Δύσης ειλικρινώς είχαν αποδεχθεί την άποψη ότι βομβαρδίζουν και καταστρέφουν χώρες, για να απαλλάξουν τους λαούς τους από τυραννικά καθεστώτα. Είναι φανερό ότι αυτοί οι ηγέτες είναι χαμηλής αντιληπτικής ικανότητας, αλλά κανείς δεν περίμενε να είναι τόσο ηλίθιοι.
Και δεν έχει σημασία αν γνώριζαν στην πραγματικότητα πως εξανδραποδίζουν χώρες και για λεηλασία του πλούτου τους, αλλά είναι δυνατόν να μη είχαν αντιληφθεί ποιες θα είναι οι επιπτώσεις; Ο Καντάφι τους είχε προειδοποιήσει άλλωστε, ότι εκατομμύρια Αφρικανοί θα ξεχυθούν στην Ευρώπη, κινούμενοι από το ένστικτο της επιβίωσης.
Ο Αμερικανός πολιτικός αναλυτής, Πώλ Κρέιγκ Ρόμπερτς, κάνει λόγο για «21ο αιώνα- Εποχή Απάτης», γράφοντας -όπως μεταφέρει ο Εχέδωρος- ότι κατά τα τελευταία χρόνια του 20ου αιώνα, η απάτη εκφράσθηκε από την αμερικανική εξωτερική πολιτική με έναν νέο τρόπο.
«Με ψευδή προσχήματα η Ουάσιγκτον διέλυσε την Γιουγκοσλαβία και τη Σερβία, προκειμένου να προωθήσει μια αδήλωτη ατζέντα. Κατά τον 21ο αιώνα η απάτη αυτή πολλαπλασιάστηκε. Το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Σομαλία, η Λιβύη καταστράφηκαν και το Ιράν και η Συρία θα είχαν, επίσης, καταστραφεί εάν ο πρόεδρος της Ρωσίας δεν το είχε εμποδίσει.
» Η Ουάσιγκτον βρίσκεται, επίσης, πίσω από την τρέχουσα καταστροφή της Υεμένης και η Ουάσιγκτον επέτρεψε και χρηματοδότησε το Ισραήλ για την καταστροφή της Παλαιστίνης. Επιπλέον, η Ουάσιγκτον λειτουργεί με στρατιωτικά μέσα στο Πακιστάν, χωρίς να έχει κηρύξει πόλεμο, δολοφονεί πολλές γυναίκες, παιδιά και γέροντες στα χωριά κάτω από το πρόσχημα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας». Τα εγκλήματα πολέμου της Ουάσιγκτον συναγωνίζονται εκείνα οποιασδήποτε χώρας στην ιστορία».
Τι πέτυχαν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, οι οποίοι ήσαν σύμμαχοι των ΗΠΑ σε όλα τα ανωτέρω που αναφέρει ο Αμερικανός αναλυτής; Οι πληγείσες χώρες, και όχι μόνον αυτές, βλέπουν ότι είναι σημαντικό, να προστατεύονται από την Ρωσία. Ο κόσμος ξυπνάει και βλέπει ότι το κακό το αντιπροσωπεύει η Δύση, και περισσότερες χώρες θα ζητήσουν την προστασία της Ρωσίας και της Κίνας.
Τούρκος δημοσιογράφος, παραβλέποντας πάντως την εν γένει ανέντιμη στάση της Τουρκίας, προβάλλει το ακόλουθο επιχείρημα προς την Ευρώπη: «Εσύ δεν σκέφτηκες το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς; Οι Ευρωπαϊκές χώρες στέλνουν μαχητικά και βομβαρδίζουν πάνω από τις φτωχές χώρες, οι άνθρωποι αλληλοτρώγονται που λέμε, πουλάνε όπλα και μένοντας χωρίς σπίτι και χωρίς παράγκα, αυτοί οι άνθρωποι ξεχύνονται στο δρόμο και αυτό γιατί δεν το είχαν υπολογίσει;
» Γιατί η Τουρκία να πάρει πίσω τους πρόσφυγες που δεν θέλουν οι Ευρωπαίοι; Όταν δεν μπορεί να τους θρέψει η Γερμανία και να τους δώσει εργασία, η Τουρκία πώς θα τους θρέψει; Πώς θα βρει δουλειά σ’ αυτούς; Γιατί η Τουρκία να μετατραπεί ως χώρα, σε στρατόπεδο προσφύγων;».
Μπορεί να είναι αφελές το επιχείρημα, ως προς το γιατί η Τουρκία «να μετατραπεί σε στρατόπεδο προσφύγων», λόγω του ότι η απάντηση είναι απλή: «Να κλείσει τα σύνορά της. Μπορεί». Όμως, τι έχει να πει η Ευρώπη στο ερώτημα «Εσύ δεν σκέφτηκες το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς»;