Της Φεβρωνίας Τύρη*
Ως απλός πολίτης θα αναρωτιόμουν εύλογα κι εγώ. Γιατί αυτοδυναμία;
Ας δούμε εν τάχει τις λίγες ομολογουμένως περιπτώσεις συνεργασιών στη Νεότερη Ελλάδα.
Η Οικουμενική Κυβέρνηση Κανάρη το 1877 έλυσε το πρόβλημα της κυβερνητικής αστάθειας, αλλά όχι και της συνέχισης του Κυβερνητικού έργου. Ο Κουμουνδούρος ήθελε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών ο Δεληγιώργης επιθυμούσε περιστολή δαπανών…
Η Κυβέρνηση Ζαΐμη το 1926, με τέσσερα κόμματα δεν μακροημέρευσε και τελικά ύστερα από συνεχείς τριβές και διαφωνίες κυρίως σε θέματα Οικονομικής Πολιτικής, «έπεσε» το 1927. Η «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1944, με τα Δεκεμβριανά και την διάλυσή της, το 1945.
Ίδια τύχη θα έχουν οι Κυβερνήσεις συνεργασίας του Παναγιώτη Πουλίτσα το 1946, του Δημητρίου Μάξιμου ένα χρόνο μετά, των Θ. Σοφούλη και Αλ. Διομήδη το 1947, του Σοφ. Βενιζέλου το 1950, του Ν. Πλαστήρα το 1951 που κατέρρευσε με καταγγελίες περί υπονόμευσης, η μεταβατική Κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, το 1966 που ανετράπη από τους πραξικοπηματίες. Αλλά και η «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974, είχε σύντομο βίο επίσης.
Θα θυμίσω επίσης την «Οικουμενική» Ζολώτα που «έπεσε» όταν απέτυχε να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας, την «Μεταβατική» του Λουκά Παπαδήμου, την «υπηρεσιακή» του Παναγιώτη Πικραμμένου, την «συνεργασίας» των Α. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλου και τέλος την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. των οκτώ μηνών.
Στις λίγες φορές που εφαρμόστηκε το σύστημα της απλής αναλογικής στην Ελλάδα, η χώρα πέρασε μεγάλες περιπέτειες. Διαδοχικές κυβερνήσεις με ζωή λίγων μηνών, οικονομική καθήλωση και Κυβερνητική αστάθεια.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες Ευρωπαϊκές, η Ελλάδα δεν τα καταφέρνει με τις Κυβερνήσεις συνεργασίας. Κάτι που δεν αποκλείεται στο μέλλον να αλλάξει.
Ωστόσο, σε μια χώρα που έχει μόλις αντιμετωπίσει Υγειονομική Κρίση με σοβαρότατες οικονομικές συνέπειες σε όλους τους τομείς και προσπαθεί να ορθοποδήσει, της οποίας ο ατίθασος και προκλητικός γείτονάς, βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, δεν κάνεις πειραματισμούς!
Η αυτοδυναμία σήμερα αποτελεί αναγκαιότητα για λόγους που έχουν εξαιρετική βαρύτητα στο μέλλον μας.
Η κάλπη της 21ης Μαΐου μας καλεί να αποφασίσουμε για το που θέλουμε να φτάσει η χώρα στο κατώφλι της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, σε ένα ασταθές Διεθνές Περιβάλλον, δίπλα σε έναν απρόβλεπτο γείτονα και με μια Εσωτερική Οικονομία που σταθερά ανακάμπτει και σταθεροποιείται και σίγουρα δεν «επιζητά» αλλαγές στην πολιτική της ρότα.
Η νέα Κυβέρνηση θα πρέπει να είναι αυτοδύναμη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, γιατί είναι η μόνη των τελευταίων χρόνων που κατάφερε να στηρίξει ουσιαστικά τους πολίτες, να ολοκληρώσει Αναπτυξιακά Έργα και να δρομολογήσει άλλα εξίσου σημαντικά, άμεσα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο Πρωθυπουργός που επιζητούσαν ως νέοι οι γονείς μας και επιθυμούμε οι νεότεροι τα τελευταία χρόνια. Ο Πρωθυπουργός, που επιλέγει το έργο από την ανούσια διένεξη, που δεν δειλιάζει μπροστά στο λάθος και μαθαίνει από αυτό που δίνει ευκαιρίες στους καλύτερους απ’ όπου κι αν προέρχονται να μοιραστούν τα όνειρά τους και να δουλέψουν γι΄αυτά, σε πλαίσια σωστής διακυβέρνησης με κεντρικούς στόχους και όχι Υπουργεία «φέρουδα». Ο Πρωθυπουργός, που δεν «σκαλώνει» σε πισωγυρίσματα, που έχει όραμα και που είμαι πεπεισμένη ότι θα παραδώσει, όταν έρθει η ώρα, τη σκυτάλη μιας Ελλάδας δυνατής και πρωτοπόρας!
Αυτοδυναμία στη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, γιατί μόνο αυτός μπορεί!
*Η Φεβρωνία Τύρη είναι υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ στην Α' Θεσσαλονίκης