Μόλις το περασμένο Σάββατο το υπουργείο Υγείας της Χαμάς έκανε έναν απολογισμό 28.064 νεκρών, στην πλειονότητά τους γυναίκες, παιδιά και έφηβοι, ενώ έκανε λόγο και για 67.611 τραυματίες από την έναρξη του πολέμου την 7η Οκτωβρίου, στη Λωρίδα της Γάζας, μεταξύ του Ισραήλ και της παλαιστινιακής ισλαμιστικής οργάνωσης. Δεν έχουμε δει στην πρόσφατη ιστορία τόσους πολλούς νεκρούς, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, το πιο τραγικό όμως είναι πως ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται καθημερινά γεωμετρικά και τα ποτάμια αίματος δεν φαίνεται να στερεύουν.
Καταδικάσαμε από την πρώτη ώρα τα χτυπήματα της Χαμάς σε περιοχές του Ισραήλ. Επίσης, χαρακτηρίσαμε έγκλημα την αρπαγή Ισραηλινών ομήρων εκείνες τις μοιραίες ώρες της 7ης Οκτωβρίου. Ξεκάθαρα και να τελειώνουμε μ΄ αυτό. Το να φτάνουμε όμως ακόμη και σήμερα στην εξολόθρευση ενός λαού από τα ισραηλινά -κάθε μορφής- πυρά, αυτό δεν συμψηφίζεται επ’ ουδενί με όσα προηγήθηκαν.
Τις ώρες που διανύουμε βρίσκεται σε εξέλιξη το νέο αιματοβαμμένο επεισόδιο με την πολεμική μηχανή του Νετανιάχου στην περιοχή. Τώρα είναι η ώρα της Ράφας. Της νότιας περιοχής της Γάζας, που υπέδειξε το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους για καταφυγή, όταν χτύπησε τη Λωρίδα στα βόρεια. Τότε που, λίγες ώρες πριν κάνει… ταψί τη βόρεια Γάζα, έριχνε πριν από τους πυραύλους ακόμη και φέιγ βολάν, για να εγκαταλείψουν οι Παλαιστίνιοι την πατρίδα τους και να μετακινηθούν στη Ράφα, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο. Αναγκαστικά πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς περίπου ένα εκατομμύριο Παλαιστινίων, για να σωθεί. Ακολούθησε ένα ανηλεές χτύπημα στα βόρεια της Γάζας, από αέρος αρχικά και στη συνέχεια από τις ισραηλινές χερσαίες δυνάμεις. Όλα αυτά, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ, για να εξολοθρεύσουν τη Χαμάς, ώστε να μην κινδυνεύει το Ισραήλ, αλλά και για την απελευθέρωση των ομήρων. Κι αφού άλλαξαν τα φώτα στη βόρεια Γάζα, τώρα το σκόπευτρο δείχνει την προσφυγική Ράφα. Το μακελειό που φαίνεται ότι έρχεται θα είναι από αυτά που μπαίνουν στα βιβλία της Ιστορίας ως ένα κεφάλαιο αυτόνομο. Ως παράδειγμα προς αποφυγήν.
Την ώρα που το Ισραήλ του πρωθυπουργού Νετανιάχου διαμηνύει σε όλους τους τόνους πως θα συνεχίσει μέχρι να εξαφανίσει τη Χαμάς, η αποτυχία της διεθνούς διπλωματίας είναι ξεκάθαρη, πρωτίστως του ΟΗΕ, στη συνέχεια της ΕΕ και μετά των ΗΠΑ. Όλοι δείχνουν ανήμποροι να ακουστούν και να πείσουν το Τελ Αβίβ για την οριστική κατάπαυση του πυρός. Ησυχία! Το διεθνές δίκαιο κοιμάται. Δεν πάνε να λένε στον ΟΗΕ ότι αυτό που γίνεται στη Γάζα είναι ανήκουστο, δεν ακούγεται η φωνή του. Η ΕΕ, σαν αγουροξυπνημένη λουσάτη μαντάμ, «ανησυχεί κι ανησυχεί όλο και περισσότερο»… Ίσως ο μοναδικός διεθνής παράγοντας που θα μπορούσε να υπολογίσει το Ισραήλ είναι οι ΗΠΑ. Αλλά κι αυτές πάνε κι έρχονται ατελέσφορα, άπραγες. Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ πήγε κι ήρθε στην περιοχή πέντε φορές. Τα τηλεφωνήματα μεταξύ Μπάιντεν και Νετανιάχου, αν και σπανίζουν από τον Δεκέμβριο ως τώρα, δεν πιάνουν και πολύ τόπο. Από το ένα αυτί μπαίνουν οι ενστάσεις από το άλλο βγαίνουν. Πάντως ακόμη και να ενώσουμε τις επίσημες αντιδράσεις κατά του Ισραήλ, από τους τρεις, ΟΗΕ, ΕΕ και ΗΠΑ, περισσότερο και μετά βίας θα ακουστούν σαν ένα άσφαιρο τροχιοδεικτικό παρά σαν ένα ουσιαστικό «στοπ» στον πόλεμο.
Κάθε ώρα που περνά φέρνει πιο κοντά την ισραηλινή χερσαία επιχείρηση στη Ράφα. Ενάμισι εκατομμύριο άμαχοι παρακολουθούν τα γεγονότα ανήμποροι να αντιδράσουν, με τη Χαμάς να προειδοποιεί ότι η εισβολή των Ισραηλινών θα τινάξει στον αέρα τις συνομιλίες για ανταλλαγή ομήρων. Το να παραδεχόμαστε πως τη Γάζα δεν καταφέραμε να την κρατήσουμε όρθια δεν δίνει σε κανέναν άλλοθι για τη νέα θυσία, αυτήν τη φορά στη Ράφα.
Το εξαιρετικά λυπηρό είναι πως… συνηθίζουμε τη φρίκη και το ενδιαφέρον σταματά εκεί. Κι ας πέρασαν από μπροστά μας εικόνες με τα νεκρά μωρά στην αγκαλιά των γονιών τους από τα χτυπήματα των Ισραηλινών στη βόρεια Γάζα. Κι ας γράφουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία πως υπάρχουν, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οικογένειες στο απομονωμένο βόρειο τμήμα της Γάζας που μένουν νηστικές για μέρες, καθώς οι Ισραηλινοί συχνά αρνούνται να δώσουν άδεια διέλευσης στις αυτοκινητοπομπές μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας. Κάποιες από αυτές, λέει, αναγκάζονται να αλέσουν ζωοτροφές για να επιβιώσουν. Συνηθίζουμε, συνηθίζουμε σε αυτό που είναι ντροπή για την ανθρωπότητα, κοιμόμαστε όρθιοι και προχωράμε...