Κατά την συζήτηση του Α.Τσίπρα με τον Ερντογάν, τέθηκε και το θέμα της ασφάλειας της Κύπρου, όπου πάγια θέση μας σ’ αυτό το ζήτημα είναι η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί.
Όπως ανέφεραν οι πηγές από την κυβέρνηση, ο Τ. Ερντογάν δεν απάντησε στα ζητήματα που αφορούν το Κυπριακό, προσθέτοντας ότι η γενικότερη απάντησή του ήταν να συνεχίσουμε με συνεργασία και στενότερες συνομιλίες ώστε να αντιμετωπίσουμε όλα τα ανοιχτά θέματα.
Ελπίζεται πως η ελληνική κυβέρνηση δεν θα αλλάξει κι εδώ πολιτική κατεύθυνση, με δεδομένο ότι προ δύο εβδομάδων κατά την συνάντηση του πρωθυπουργού με τον ειδικό σύμβουλο του γ.γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Έσπεν Μπαρθ Άιντε, τονίστηκε από την πλευρά μας η στήριξη της Ελλάδας στις συνομιλίες για δίκαιη, βιώσιμη και ολοκληρωμένη λύση, «χωρίς τουρκικά στρατεύματα και χωρίς το αναχρονιστικό σύστημα των εγγυήσεων».
(Μάλιστα, ο Α. Τσίπρας τόνισε πως η λύση του Κυπριακού θα υπάρξει επί τη βάσει των αποφάσεων του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτους-μέλους της Ε.Ε. Κι αυτό έχει την σημασία του, επειδή οι Τούρκοι θεωρούν βεβαία μια πενταμερή Διάσκεψη, που αν την αποδεχθούμε, παραβιάζουμε την ειλημμένη απόφαση ότι δεν πρέπει να υπάρξουν εγγυήτριες δυνάμεις).
Κατά την τουρκική άποψη, όπως την διατύπωσε κατ’ απόλυτο τρόπο ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, δεν θα πρέπει να αγνοείται το γεγονός ότι ο τουρκοκυπριακός λαός σχετίζει την ασφάλεια του όχι με τις διεθνείς δυνάμεις, αλλά με την Τουρκία. Και όχι μόνον αυτό, αλλά επιμένει στη θέση ότι η Τουρκία πρέπει να παραμείνει εγγυήτρια δύναμη: «Η νέα δομή, που θα δημιουργήσουμε, θα αποτελείται από δυο ίσα ιδρυτικά κράτη. Η διζωνική, δικοινοτική ομόσπονδη Κύπρος θα αποτελέσει (την βάση της νέας δομής). Οπωσδήποτε το σύστημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων θα προσαρμοστεί σε αυτή την νέα κατάσταση», δήλωσε.
Ο Χρήστος Ιακώβου, διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών, υποστηρίζει πως τo γεγονός ότι η Τουρκία αρνείται να αγγίξει επί της ουσίας την πτυχή της ασφάλειας, αποδεικνύει ότι η πτυχή αυτή αποτελεί το πιο ακανθώδες ζήτημα στη λύση του προβλήματος. Ο βασικός λόγος της τουρκικής άρνησης έχει να κάνει με την διαμόρφωση της υψηλής στρατηγικής στο Κυπριακό, ήδη από τη δεκαετία του 1950, όταν ο σχεδιασμός της στηρίχθηκε στην αντίληψη ότι το Κυπριακό είναι πρωτίστως για την Τουρκία θέμα ασφαλείας.
Αυτόν το στόχο επεδίωξε πρωτίστως να ικανοποιήσει με την εισβολή το 1974, κατά την οποία απεκόμισε ισχυρά πλεονεκτήματα, και αυτό το στόχο θέλει να υλοποιήσει μέσα από μία λύση. Γι’ αυτό εξαντλεί τον διάλογο στις άλλες πτυχές και αφήνει τελευταία αυτή της ασφάλειας.
Είναι πολύ σημαντικό για την ελληνική πλευρά, προκειμένου να αποφύγει τις παγίδες του παρελθόντος, να λάβει υπόψιν τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν στο ζωτικής σημασίας θέμα της ασφάλειας. Οι πρόνοιες εκείνες προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν σοβαρότατους προβληματισμούς που κανείς δεν μπορεί πλέον να παραβλέψει, αφού ο παράγων ασφάλεια έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εντός της ελληνικής πλευράς.
Ο Χ. Ιακώβου υπενθυμίζει ότι η Τουρκία απαιτούσε να δεσμευθούν μεγάλες εκτάσεις για τις ανάγκες του στρατιωτικού αποσπάσματός της που θα παρέμεινε στην Κύπρο. Το θέμα μέσω του σχεδίου Ανάν παρεπέμπετο σε μελλοντική διευθέτηση παραμένοντας ασαφές, με αποτέλεσμα να δημιουργούντο σοβαρότατοι προβληματισμοί, σε σχέση με την επιστροφή περιουσιών και προσφύγων. Η Τουρκία δεν απεδέχθη την άμεση μεταβίβαση κάτω από την Διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών, των εδαφών που θα επιστραφούν στους ελληνοκυπρίους.
Τέλος, το Σχέδιο αδυνατούσε να δώσει αυξημένες αρμοδιότητες στην δύναμη των Ηνωμένων Εθνών που θα επιτηρούσε την εφαρμογή των διατάξεων του Σχεδίου ώστε να υπάρχει η δυνατότητα και η εξουσία άμεσης επίβλεψης της εφαρμογής και επιβολής των προβλεπομένων.
Το ζήτημα εν τέλει είναι, πως η σημερινή κυβέρνηση έχει θέσει «κόκκινες γραμμές» σε άπειρα σοβαρά θέματα, αλλά τις υπερβαίνει με απίστευτη ευκολία. Την ίδια πρακτική φαίνεται πως ακολουθεί και ο Ν. Αναστασιάδη στην Κύπρο. Και θα αποτελέσει εθνικό έγκλημα, αν αποστούμε της πολιτικής τής μη ύπαρξης εγγυητριών δυνάμεων, της αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, της αποχώρησης των εποίκων, και της εξεύρεσης λύσης μέσω του ΟΗΕ.