Η υπουργοποίηση του Παπαδημητρίου στο πεδίο της Ανάπτυξης, στον κατ’ εξοχήν στρατηγικό πεδίο το οποίο η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιήσει, προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Επιθυμία των εχεφρόνων ήταν η τοποθέτηση ενός υπουργού που αφενός θα στήριζε την ιδιωτική επιχειρηματικότητα, αφετέρου δεν θα ήταν υπέρμαχος μιας πολιτικής που θα έφερνε -από άλλους δρόμους- τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα του Βαρουφάκη.
Και μπορεί μεν ο Παπαδημητρίου να απάντησε στη σχετική ερώτηση, ότι το σχέδιό του για παράλληλο νόμισμα δεν το υποστηρίζει πλέον, αλλά ποιος μπορεί να εμπιστευθεί πλέον υπουργό της κυβέρνησης, όταν δεν υπάρχει δήλωση που να μη είναι παραπλανητική; Είθε πάντως, να ανέβλεψε ο νέος υπουργός, για το καλό του τόπου.
Η γερμανική εφημερίδα Bild, σε ρεπορτάζ της που αναδημοσίευσε εχθές η voria.gr., προβαίνει σε σοβαρό υπαινιγμό. Αναφέρει ότι, «Λίγο πριν από την επίσκεψη του Αμερικανού πρόεδρου στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου, ο Τσίπρας έδιωξε δύο απρόθυμους για μεταρρυθμίσεις υπουργούς. Ο Ομπάμα στήριζε πάντα τον Τσίπρα κατά των Ευρωπαίων και κυρίως της Γερμανίας και έστειλε συμβούλους στην Αθήνα».
Αυτό είναι και το νόημα άρθρου που έγραψε ο Θ. Μαυρίδης στο liberal.gr.: «Πώς είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι η χώρα δεν βρίσκεται ήδη στην δραχμή, όταν ο νέος υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης έχει αρθρογραφήσει σκληρά υπέρ του διπλού νομίσματος; Τι θα λέει, δηλαδή, στα διεθνή φόρουμ; Ότι άλλα έλεγε πριν κι άλλα πιστεύει σήμερα; (…).
» Δεν ξέρουμε αν ο κ. Τσίπρας θέλησε να πουλήσει υπηρεσίες στον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ κ. Ομπάμα, λίγες μέρες πριν την επίσκεψή του στην Αθήνα. (…) Κι εν πάση περιπτώσει, τι ακριβώς πρεσβεύει αυτό το ίδρυμα Levy, στο οποίο συμμετέχει ο κ. Παπαδημητρίου; Από που μας προέκυψαν οι κ.κ. Βαρουφάκης και Παπαδημητρίου και τι ακριβώς εκπροσωπούν; Ποια συμφέροντα;»
Παρόμοια απορία είχε εκφράσει σε παλαιότερο άρθρο του ο ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστος στα "Νέα" για τον Βαρουφάκη, ότι συνάδελφοί του υπουργοί τον κατηγόρησαν ότι «υπονόμευσε ενσυνείδητα και βάσει σχεδιασμού την διαπραγμάτευση».
Με την ουσία των ανωτέρω, που δυστυχώς κάπως αργά απασχολούν τους αναλυτές, είχε αναφερθεί η voria.gr. σε ανύποπτο χρόνο (1 Ιουλίου 2015), κατά την περίοδο του Δημοψηφίσματος, αλλά δεν είχε προσεχθεί. Θα μού επιτραπεί να μεταφέρω αποσπάσματα από τα σημειώματα που είχα γράψει τότε σ’ αυτήν την στήλη.
Πήρα αφορμή, από το μήνυμα του Ομπάμα προς την Αθήνα, ότι η ελληνική κρίση δεν επηρεάζει τις ΗΠΑ και το τραπεζικό της σύστημα, όπως υποστήριξε. Όμως, μέχρι τότε, όλες οι ανακοινώσεις του Λευκού Οίκου και του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, μιλούσαν, το τελευταίο ιδιαιτέρως διάστημα, για διάχυση που θα μπορούσε να επηρεάσει ισχυρά την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία. Μάλιστα δε, ο Ομπάμα και ο Λιου, έστελναν μηνύματα περί ανάγκης συνεννοήσεως Ελλάδας και δανειστών, ώστε να μη συμβεί το ανωτέρω ενδεχόμενο.
Πιστεύω, ότι αυτό αποτελούσε παγίδα, την οποία δεν πρόσεξαν οι αγνοούντες τα βασικά της πολιτικής αριστεριστές, και έπεσαν μέσα. Αυτά τα μηνύματα, τα εκλάμβαναν ως πίεση προς τους Ευρωπαίους να προβούν σε υποχωρήσεις, προς σωτηρία των ιδίων και της παγκόσμιας οικονομίας. Αλλά φαίνεται, ότι δεν ήταν έτσι. Τα μηνύματα δεν ήταν προς την Ευρώπη, αλλά προς εμάς. Όχι για να ενδιαφερθούμε για την παγκόσμια οικονομία -εδώ δεν ενδιαφερόμαστε για την τύχη που θα έχουν αύριο τα παιδιά μας- αλλά για να μας ενθαρρύνουν να είμαστε περισσότερο απαιτητικοί και λιγότερο διαλλακτικοί, ώστε να καταφέρουμε κάποια πλήγματα στην γερμανική ηγεμονία της Ευρώπης, και ίσως κάποια ρήγματα στην κυριαρχία της Μέρκελ, όπως και συνέβη.
Μας χρησιμοποίησαν, παραπλανώντας μας, ίσως και σκοπίμως από κάποιους εντός του ΣΥΡΙΖΑ -πάντα οι ισχυροί έχουν τους ανθρώπους τους, παντού-, σύμφωνα και με τους τωρινούς ανωτέρω υπαινιγμούς, και δημιουργήθηκε ένα κλίμα υπεροχής του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των δανειστών. Οι προεκλογικές ύβρεις κατά της Μέρκελ από την ίδιο τον κ. Τσίπρα, αλλά κατά του Ολάντ (τον οποίο ο Τσίπρας αποκάλεσε μέσα στην Γαλλία «Ολαντρέου», υπονοώντας ότι είναι πολιτικώς ελάχιστος ως ο κ. Γ. Παπανδρέου) είναι ενδεικτικά στοιχεία ότι ο Τσίπρας πίστευε όντως ότι θα συντρίψει τους «αντιπάλους».
Αν προστεθεί και η μαρξιστική αντίληψη ότι ο καπιταλισμός είναι «χάρτινη τίγρης», όπως έλεγε ο Μάο και ενστερνίζονται κάποιοι από τις Συνιστώσες, ο πρωθυπουργός ένιωθε ήδη νικητής πριν από την μάχη. Όπως ο Δον Κιχώτης, όταν κατατρόπωνε τους ανεμόμυλους. Γι’ αυτό και θα βαρούσε τα νταούλια για να χορεύουν οι αγορές. Τόση άγνοια της πολιτικής…
Θα έχει άδικο, λοιπόν, κάποιος αν υπονοήσει, ότι ωφελημένη από όλη την ιστορία είναι η αμερικανική πολιτική, η οποία βλέπει να επιτυγχάνει το σχέδιό της για εξασθένηση της Ευρώπης, και δη της Γερμανίας, που όχι μόνον κατέστη ισχυρός ανταγωνιστής των ΗΠΑ, αλλά υπάρχει φόβος να συνδεθεί περισσότερο φιλικά με την Ρωσία, όπως ανησυχούν οι ΗΠΑ;
Και βέβαια, ακούμε συνεχώς τις αμερικανικές που λογίζονται ως φιλικές προς την Ελλάδα. Καμία πράξη είδαμε;