Οι εκλογές της 21ης Μαΐου αποτέλεσαν μια οδυνηρή έκπληξη για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όχι τόσο για την ήττα, η οποία ήταν αναμενόμενη, αλλά για το μέγεθος της.
Δεν γνωρίζω άλλο κόμμα που κατάφερε όντας στην αντιπολίτευση να υποστεί τέτοια κατάρρευση των ποσοστών του μέσα σε μια τετραετία, και νομίζω ότι η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ θα μνημονεύεται πλέον ως case study στις σχολές Πολιτικών Επιστημών. Δεν θα μπω στην απαρίθμηση των ποσοστών, είναι γνωστά, θα προσπαθήσω όμως να εξηγήσω ποιοι είναι, κατά την προσωπική μου άποψη, οι λόγοι της συντριβής.
Καταρχάς οφείλουμε να θυμηθούμε την ιστορία του κόμματος.
Η διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αποτελεί την μετεξέλιξη δυο ιστορικών κομμάτων της Αριστεράς, του ΚΚΕ εσωτερικού και της ΕΔΑ, χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους: στην προ Τσίπρα και στη μετά Τσίπρα εποχή.
Στην πρώτη περίοδο, στην ηγετική του ομάδα υπήρξαν άνθρωποι του επιπέδου ενός Λεωνίδα Κύρκου, ενός Μιχάλη Παπαγιαννάκη, ενός Γρηγόρη Φαράκου.
Μπορεί να διαφωνούσες πολιτικά μαζί τους αλλά ήταν άνθρωποι σοβαροί, αξιοπρεπείς, υψηλού ηθικού αναστήματος, με άρτια πολιτική συγκρότηση, πιστοί στην αριστερή ιδεολογία τους, που ενέπνεαν σεβασμό σε φίλους και αντιπάλους, άνθρωποι χάρη στους οποίους επικράτησε να ομιλούμε για το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».
Με την φυσική βιολογική φθορά των ανωτέρω ιστορικών ηγετών ήρθε στο προσκήνιο πριν από 15 χρόνια περίπου ο Αλέξης Τσίπρας, ένας νεαρός τότε χαρισματικός στην επικοινωνία πολιτικός, εκ παραλλήλου όμως λαϊκιστής σε υπέρτατο βαθμό και με σοβαρότατα ελλείμματα γνώσεων σε θεμελιώδη ζητήματα όπως πχ της λειτουργίας της οικονομίας, του τρόπου λειτουργίας της ΕΕ, αλλά και του τρόπου άσκησης διακυβέρνησης. Όλα αυτά ενδεχομένως να μπορούσαν να καλυφθούν με την πρόσληψη ικανών συμβούλων, πλην όμως η αδυναμία του στην επιλογή ικανών συνεργατών ήταν ακόμα μεγαλύτερη και απο την αδυναμία του στα αγγλικά, με αποτέλεσμα να εμπιστευθεί θέσεις υψηλής ευθύνης σε παντελώς ακατάλληλους ανθρώπους - η περίπτωση Βαρουφάκη είναι χαρακτηριστική. Υποσχόμενος στους πάντες τα πάντα κατάφερε το 2015,
Εκμεταλλευόμενος την οικονομική κρίση και με την βοήθεια του Πάνου Καμμένου, ενός εξίσου μεγάλου λαϊκιστή, αλλά της Δεξιάς, κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία και να κυβερνήσει τη χώρα επί 4,5 χρόνια. Το τι συνέβη είναι γνωστό, με αποτέλεσμα το 2019 να χάσει τις εκλογές από έναν νέο πολιτικό με «παλιό» όνομα, τον Κυριακο Μητσοτακη.
Κατά την γνώμη μου το αποτέλεσμα των εκλογών του 2019 δεν ήταν νίκη του Μητσοτακη αλλά ήττα του Τσίπρα, αποτελούσε δηλαδή μια ευθεία αποδοκιμασία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με τον ανερμάτιστο και τυχοδιωκτικό τρόπο που άσκησε επί 4,5 χρόνια την εξουσία, τρόμαξε τόσο πολύ τον μέσο ψηφοφόρο, που ψήφισε με μοναδικό κριτήριο την απαλλαγή του από την συγκεκριμένη διακυβέρνηση.
Τα 4 χρόνια παραμονής του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση όχι μόνο δεν τον ωρίμασαν πολιτικά, ώστε να τον καταστήσουν ένα σύγχρονο κόμμα εξουσίας, αλλά αντιθέτως τον έκαναν να θυμηθεί το αυθεντικό DNA του, μετατρέποντας τον εκ νέου σε αυτό που ήταν πριν από το 2015, δηλαδή ένα κόμμα διαμαρτυρίας, ακραίων πολιτικών θέσεων και αλλοπρόσαλλων οικονομικών θεωριών.
Από την άλλη στη θέση της κυβέρνησης τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπήρξε μια σοβαρή ομάδα καταρτισμένων ανθρώπων, με έναν Πρωθυπουργό ο οποίος, χωρίς να είναι τέλειος, έδειξε ικανότητα στην διαχείριση κρίσεων, στην αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Αυτό το οποίο ουδέποτε μπόρεσε να αντιληφθεί ο κ. Τσιπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η ατζέντα της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων δεν περιλαμβάνει, ή σε αυτή βρίσκονται πολύ χαμηλά, θέματα όπως τα δικαιώματα του καταδικασμένου για 11 ανθρωποκτονίες Κουφοντίνα και δεν συγκινείται από fake stories για την δήθεν νεκρή Μαρία στον Έβρο, ούτε θεωρεί αξιόπιστη πολιτική θέση το «Μητσοτακη γαμ....ε». Αντιθέτως η ατζέντα τους περιλαμβάνει θέματα όπως η εθνική ασφάλεια, η οικονομική τους σταθερότητα, η καταπολέμηση της ανεργίας και η σιγουριά οτι οι ασκούντες την εξουσία δεν διακατέχονται από ιδεοληπτικές εμμονές αριστερίστικων φοιτητικών παρατάξεων της δεκαετίας των 80's.
Και αυτά τους τα πρόσφερε, παρά τις όποιες αστοχίες της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Με γνώμονα τα παραπάνω, το αποτέλεσμα της κάλπης στις 21 Μαΐου ήταν προδιαγεγραμμένο. Και εκτός από το ότι οι πολίτες με την ψήφο τους δήλωσαν ότι θέλουν μια σοβαρή κυβέρνηση, δήλωσαν ταυτόχρονα ότι απαιτούν και μια σοβαρή αντιπολίτευση.
Γιατί το αποτέλεσμα των εκλογών δεν το καθορίζουν ούτε τα trolls του Twitter, ούτε οι κομματικά στρατευμένοι λογαριασμοί του FB, ούτε 50-100 διαδηλούντες μπαχαλάκηδες. Το καθορίζει η, συνήθως σιωπούσα, μεγάλη πλειοψηφία των μετριοπαθών καθημερινών ανθρώπων, αυτών που τόσο προσβλητικά η φωνασκούσα μειοψηφία χαρακτηρίζει «κυρ-Παντελήδες».
Και μπορεί οι «κυρ-Παντελήδες» να παραλείπουν να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις, αλλά δεν παραλείπουν ποτέ να πάνε να ψηφίσουν.
Και αυτό αρνούνται να το καταλάβουν στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και μετά το χαστούκι των τελευταίων εκλογών, εμμένοντας σε μια ρητορική η οποία θα επιτρέπει στον Μητσοτάκη να κάνει double score στις εκλογές ακόμα και αν βγει σε απευθείας μετάδοση να πυροβολεί μικρά παπάκια στην Πλατεία Συντάγματος.
Υ.Γ. Στη Β' Πειραιώς, στις λεγόμενες «λαϊκές» συνοικίες, Κερατσίνι, Ελευσίνα Κορυδαλλό κλπ, η ΝΔ πήρε 17 (!!!) μονάδες περισσότερο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρετε γιατί; Γιατί σε όλους αρέσουν τα μικρά παπάκια αλλά περισσότερο τους αρέσει να λειτουργεί το ΑΤΜ της γειτονιάς τους.