Skip to main content

Ο Δον Κιχώτης Κατρούγκαλος και το πρόβλημα με τις επενδύσεις

Για να καταργηθούν τα capital controls από τη χώρα μας πρέπει να υπάρξει εμπιστοσύνη των πολιτών στην ακολουθητέα οικονομική πολιτική.

Ποια ανάπτυξη; Τον Τσίπρα τον έχουν για βιτρίνα. Οι υπουργοί στέλνουν συνεχώς μηνύματα στους επενδυτές, να μη έρθουν στην Ελλάδα. Ό,τι συμπλέγματα είχαν από μικροί, κι αφού δεν διακρίθηκαν ιδιαίτερα κάπου στην πολιτική, τσακίζουν κάθε τι που μπορεί να ανακουφίσει τον λαό. Ο υπουργός πολιτισμού (αυτό κι αν είναι ανέκδοτο) βάζει τρικλοποδιά στο Ελληνικό, μια μέρα μετά από τον Σκουρλέτη, που βάζει εμπόδια στην επένδυση του Αζερμπαϊτζάν.

Οι αισιόδοξοι ότι «όπου νάναι έρχεται η ανάπτυξη», παρακολουθώντας όλα αυτά εξακολουθούν να είναι αισιόδοξοι;

Ανεδαφική αισιοδοξία… Για να καταργηθούν τα capital controls πρέπει να υπάρξει εμπιστοσύνη των πολιτών στην ακολουθητέα οικονομική πολιτική. Ποια είναι τα μηνύματα που στέλνει επ’ αυτού η κυβέρνηση, ώστε να την εμπιστευθεί ο πολίτης. Και το θέμα δεν είναι να αλλάξει η κυβέρνηση. Αλλά, και να υπάρξει η σιγουριά ότι δεν θα μετέχουν σε κυβερνητικό σχήμα οι αριστεριστές, για να μη πω και ότι δεν πρέπει να έχουν την δύναμη επιρροής σε μη εφαρμογή σωστών αποφάσεων. Αλλιώς…

Περιφερειακή διάσκεψη πραγματοποιήθηκε μεταξύ των υπηρεσιών ασφαλείας των Σκοπίων, Σερβίας, Αλβανίας και Κοσσυφοπεδίου με στόχο την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος. [Υποθέτω, ότι ως πρώτο μέτρο θα συλλάβουν τους πρωθυπουργούς τους - του Σέρβου εξαιρουμένου].

Για παρηγοριά μας, που δεν βρίσκουμε κάποιον ηγέτη όπως απαιτούν οι καιροί, για να μας βγάλει από το τέλμα [μάλλον να σταματήσει την κατηφόρα], δείτε τι συμβαίνει στην υπερδύναμη, όπου οι Αμερικανοί έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην Χίλαρι και στον Τραμπ. Δεν έχουν ούτε Λεβέντη…

Ο Παππάς φαίνεται ότι έγινε βαρίδιο στον Τσίπρα. Να δούμε ποιος θα φάει ποιον.

Παιδιά, κάτι πρέπει να κάνουμε να βοηθήσουμε τον Κατρούγκαλο. Από τότε που έγινε υπουργός, δίνει συνεχώς μάχες. Δεν έχει γι’ αυτόν σημασία που δεν κέρδισε καμιά. Τον τίτλο του μαχητή θέλει. Όπως και ο Δον Κιχώτης. Ή ο Μπρανκαλεόνε. Το κακό είναι ότι τα σκάγια δεν τον ακουμπάνε, αλλά πέφτουν σ’ εμάς.

Διάβασα την επιστολή διωκόμενου Τούρκου πιλότου, που κατηγορεί την χώρα του για έλλειψη δημοκρατίας. Ελπίζει, πως θα ευαισθητοποιηθεί η Δύση και θα φροντίσει να διορθώσει την κατάσταση. Ο άνθρωπος, παρόλο που υπηρετεί στο ΝΑΤΟ δυο χρόνια, τίποτε δεν κατάλαβε φαίνεται.

Έλλειψη δημοκρατίας για την Δύση, υπάρχει μόνον στις χώρες που δεν συνεργάζονται μαζί της. Ενοχλήθηκε κανείς από την «δημοκρατία» στην Κίνα; Ή στην Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα; Και ως προς την Τουρκία, πότε είχε δημοκρατία και δεν το αντιληφθήκαμε; Απλώς, τώρα έγινε… δημοκρατικότερη.

Κι ο Τούρκος πιλότος, τώρα που διώκεται ως κεμαλιστής, θυμήθηκε την δημοκρατία. Την είχε ξεχάσει όταν βομβάρδιζε αμάχους Κούρδους, την είχε ξεχάσει όταν παραβίαζε τον εθνικό χώρο της Ελλάδας, την είχε ξεχάσει όταν Ρωμιοί, Αρμένιοι, Ασσύριοι και οι άλλες εθνικότητες στην Τουρκία είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Τώρα που την θυμήθηκε, είναι αργά γι’ αυτόν.