Η μεγάλη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ ειδικά στη Θεσσαλονίκη διαμορφώθηκε μέσα από την ισχυρή παρουσία του στους λεγόμενους κοινωνικούς αγώνες στην περιοχή. Την ευρύτερη περιοχή. Τα στελέχη όμως τα οποία πρωτοστατούσαν σε αυτούς τους αγώνες έχουν αποχωρήσει και φαίνεται πως, παρά την ισχύ που δίνει η εξουσία, σε τοπικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συμβιβαστεί είτε με χαμηλότερη δύναμη, είτε με τη δύναμη των «συνεργαζόμενων», οι οποίοι όμως δεν είναι αναγκαστικά κι αριστεροί (ασχέτως τι δηλώνουν τα τελευταία χρόνια)...
Παραδοσιακά και νεότερα στελέχη του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ καταβάλλουν αγωνιώδεις και εργώδεις προσπάθειες για να περισώσουν το αριστερό πρόσημο του κόμματος στην περιοχή, όμως αναγκάζονται πολλές φορές να έρθουν σε αντιδιαστολή με τις κυβερνητικές αποφάσεις.
Δείτε για παράδειγμα τι γίνεται με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η πάγια διεκδίκηση της παραχώρησης του πρώτου προβλήτα στην τοπική κοινωνία αμφισβητείται πλέον από τα στελέχη που παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ και λειτουργούν λες και είναι πιο ΣΥΡΙΖΑίοι από τους ΣΥΡΙΖΑίους. Φροντίζουν να παίξουν με τις λέξεις (τοπική κοινωνία δεν είναι κατ' ανάγκη ο δήμος ή κακώς εννοήσατε αυτά που είπε ο πρωθυπουργός κτλ.) για να καλύψουν τα ακάλυπτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συγκεκριμένη πάγια διεκδίκηση (για να μη θυμηθώ το όχι στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού...) και η απόφαση της κυβέρνησης είναι διαφορετική ασχέτως αν την έλαβε αναγκαστικά ή μη. Υπάρχουν οι "πρόθυμοι", που στηρίζουν αναφανδόν τις κυβερνητικές "μεταλλαγμένες" αποφάσεις και οι άλλοι που μένουν "μετέωροι" προσπαθώντας να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Αποτέλεσμα -όλο αυτό- της κυβερνητικής μετάλλαξης που υπέστη το κόμμα και της εισόδου στελεχών τα οποία ποτέ δεν υιοθέτησαν επαρκώς και με ζέση τα κοινωνικά συνθήματα του κόμματος.
Θυμηθείτε τις κόντρες σε τοπικό επίπεδο για την είσοδο των ΠΑΣΟΚογενών και άλλων -μη αριστερών- στελεχών στα ψηφοδέλτια του κόμματος... Κόντρες για το θεαθήναι, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ πήγαινε ντουγρού για την κυβέρνηση κι όλα αυτά δεν μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα ή μείζον ζήτημα μπροστά στην «πρώτη φορά Αριστερά» και στον ερχομό της... ελπίδας. Ακολούθησε το δημοψήφισμα, η τούμπα και οι νέες εκλογές που δικαίωσαν τους κυβερνητικούς και οδήγησαν στην οριστική αποχώρηση όσων δεν μπορούσαν να ζήσουν πια με τη μετάλλαξη του κόμματος. Ένα κομμάτι παραδοσιακό έμεινε πάντως κι αυτό είναι που προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα σε τοπικό επίπεδο... Προσπαθεί να συντηρήσει ένα μίνιμουμ πλαίσιο διεκδικήσεων και να «λειάνει» τις κυβερνητικές αποφάσεις, αλλά συνεχώς υφίσταται ήττες και συρρίκνωση. Στο τέλος δεν γίνεται και πιστευτό και εκτίθεται, αν και η γνησιότητά του και οι καλές προθέσεις του δεν αμφισβητούνται.
Στη Θεσσαλονίκη τα παραδείγματα «αυταπάτης» είναι πολλά. Δείτε για παράδειγμα τι έγινε με ένα ακόμη πάγιο αίτημα των τοπικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Αίτημα στο οποίο όλος ο παλιός κομματικός μηχανισμός κατέβαινε σύσσωμος σε διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, αρθρογραφούσε και μιλούσε με σκληρή γλώσσα κτλ.: Την παραχώρηση των ανενεργών στρατοπέδων στις τοπικές κοινωνίες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «άδειασε» τα κομματικά στελέχη που υπεράσπισαν επί δεκαετίες ακόμη και στη Δικαιοσύνη δυναμικά το αίτημα και πήγε στην politically correct στάση της αξιοποίησης και φυσικά όχι της δημιουργίας μεγάλων ελεύθερων χώρων πρασίνου και κοινωνικών υποδομών, αλλά στη δημιουργία του ΤΑΙΠΕΔ Καμμένου. Όσοι ονειρεύονταν απαλλαγμένους χώρους από τσιμέντο, πλέον πρέπει να προσγειωθούν στην κυβερνητική πραγματικότητα, που βλέπει ευκαιρίες... αξιοποίησης, τακτοποίησης και εσόδων.
Το ίδιο μήπως δεν έγινε με το νερό; Ας το κρύβουν επιμελώς όλοι, αλλά από το «SOSτε το νερό» και το περήφανο δημοψήφισμα – εντολή λαού, περάσαμε στην ΕΥΑΘ των επενδυτών και του υπερταμείου.
Ανάλογη η εικόνα και στα σκουπίδια. Οι "μάχες" ενάντια στην παλιά λογική διαχείρισης οδήγησαν σε έναν νέο γενικόλογο εθνικό σχεδιασμό, που είχε το "καροτάκι" των μικρών έργων, αλλά τελικά και ο ΣΜΑ Ευκαρπίας έγινε και οι μεγάλες μονάδες θα γίνουν... Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ...
Και υπάρχει και το θέμα του ΟΑΣΘ, όπου οι «λεονταρισμοί» περίσσεψαν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν φαίνεται να απέχει πολύ από ακόμη μια υπαναχώρηση των τοπικών προσδοκιών, μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. Κάτι διαφορετικό ζητούσε ο τοπικός κομματικός μηχανισμός για τον ΟΑΣΘ, αλλά... Στη συγκεκριμένη πάντως περίπτωση η αλήθεια είναι ότι ο κ. Σπίρτζης διατηρεί τη... φλόγα αναμμένη.
Τα ίδια γίνονται και με τις Σκουριές, όπου μπορεί η κυβέρνηση να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην κομματική ρητορική, ανάλογη με τη ρητορική των κινημάτων ενάντια στην επένδυση, και στην κυβερνητική πρακτική, που επ' ουδενί δεν αντέχει μια φυγή των επενδυτών και γι' αυτό νομοθετεί αναλόγως...
Όλος αυτός ο κόσμος των κινημάτων, που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ και αποτέλεσε το θεμέλιο της ανόδου του στην εξουσία, δεν λογίζεται ως κομματική πελατεία πια. Στην πραγματικότητα είναι ο δυναμικότερος αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή.
Από την άλλη υπάρχει ο κεντρώος κόσμος και τα στελέχη που έχουν ήδη γίνει μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, των οποίων η λογική συμβαδίζει με την κυβερνητική πρακτική. Το "ΡΙΖ" από το ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πήγε... περίπατο, όμως προστέθηκε η δύναμη των «συνεργαζόμενων». Είναι αυτή ικανή να ισορροπήσει σε ένα ανεκτό ποσοστό την εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή; Δεν είναι αμελητέο ποσοστό. Αυτό είναι σίγουρο. Το αμφίβολο είναι αν μπορεί να τοποθετηθεί Αριστερά.
Τα παλιά συνθήματα μετατράπηκαν σε θεωρητικές αιθεροβασίες, που έπρεπε να προσαρμοστούν στη σκληρή πραγματικότητα. Και οι διεκδικήσεις, οι ελπίδες (σας βεβαιώ όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πολύ μεγάλου μέρους της κοινωνίας), αποδείχτηκαν φρούδες. Στη Θεσσαλονίκη το γνωρίζουν αυτό όλοι. Έχουν απτά παραδείγματα, καθημερινά. Το ζητούμενο είναι αν η εξουσία είναι τόσο ισχυρή ή αν θα βρει ανταπόκριση η μόνιμη καταφυγή στη λογική των καλύτερων από τους άλλους. Οι συγκρίσεις ενίοτε μπορούν να αποπροσανατολίσουν αποτελεσματικά...