Το δυσκολότερο πράγμα σε έναν πολιτικό αναλυτή είναι να επιχειρήσει να αντιληφθεί ποιος είναι ο σχεδιασμός της ελληνικής κυβέρνησης. Και τούτο επειδή τα αδιευκρίνιστα σημεία του «θέλω» και «μπορώ», αλλά και των ψευδώνυμων ρόλων των κυβερνητικών παραγόντων είναι πολλά.
Ίσως ο αστικός κόσμος έπρεπε από καιρό να ασχοληθεί όχι με την εικόνα αλλά με την υφή της λεγόμενης Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή παρουσιάζεται μεν το κόμμα ως Αριστερά, αλλά πολλές από τις πράξεις να έχουν καθαρό μαρξιστικό χαρακτήρα, όχι στο πνεύμα του ανανεωτισμού, αλλά του αριστερίστικου. Υποτίθεται, πως κατά την δεκαετία του ’70 οι αντιδρώντες στην μονολιθικότητα του ΚΚΕ ίδρυσαν την Ανανωτική Αριστερά που άλλαξε πολλές ονομασίες και κατέληξε από ΚΚεσ. σε ΣΥΡΙΖΑ.
Φαίνεται όμως, πως η τωρινή μη ένταξη στελεχών του κυβερνητικού κόμματος στο ΚΚΕ, δεν οφείλεται στο γεγονός ότι είναι ανανεωτικοί, με σύγχρονα μυαλά δηλαδή, όπως οι παλαιότεροι διασπαστές, αλλά ότι οι απόψεις τους είναι πέραν του ΚΚΕ, ευρισκόμενες στον αριστερίστικο χώρο. Γι’ αυτό και δεν έχουν συγκροτημένη πολιτική σκέψη.
Ενεργούν ακόμη ως να είναι εξωκοινοβουλευτικό γκρουπούσκουλο, και θυμίζουν την ακραία αντιπολίτευση που είχε ο Λένιν στα δυο-τρία πρώτα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, όπου πολλές ομάδες είχαν ερμηνεύσει την κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους, ως ευκαιρία για κάθε αυθαίρετη ενέργεια και ικανοποίηση όλων των συμπλεγμάτων που είχαν. Με μεγάλες προσπάθειες, όχι πάντα ειρηνικές, απαλλάχθηκε ο Λένιν από αυτούς, δημιουργώντας συγκροτημένο κράτος.
Εδώ βρίσκεται η διαφορά μεταξύ των δογματικών μαρξιστών του ΚΚΕ και των αριστεριστών του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε το δείχνει αυτό η «ιδεολογία» κάθε συνιστώσας που απαρτίζει το κυβερνητικό κόμμα, όπως και η ένταξη του ίδιου του Α. Τσίπρα στα προηγούμενα χρόνια σε αριστερίστικη «αυτόνομη» κίνηση.
Κι έτσι, υποχρεωμένοι τώρα οι κ.κ. Τσίπρας και Παππάς, κ.ά. -για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν- να κυβερνήσουν με κανόνες που θέτει το αστικό κράτος, βρίσκουν συνεχώς εμπόδια. Το είπε άλλωστε μια κυρία υπουργός, ότι υποχρεούνται να ακολουθήσουν συντηρητικές πολιτικές (που δεν θέλουν, λέγω εγώ) και όχι αριστερές (που δεν μπορούν, προσθέτω). Αποτέλεσμα… Πλήρες χάος.
Προκειμένου επομένως, η κορυφή της ηγεσίας στην κυβέρνηση να ακολουθήσει τον δυτικό δρόμο, και μάλιστα τον ατλαντικό -απομακρύνοντας την Ελλάδα από την γερμανική επί 25ετία κυριαρχία-, εφευρίσκει τρόπους για να παρακάμψει τα εμπόδια που θέτει το κόμμα, το οποίο φαίνεται πως σε μεγάλο βαθμό παρέμεινε στην αριστερίστικη αντίληψη, αρνούμενο να καταστεί Αριστερά. Εξ ού και οι «κουτοπονηριές» του κ. Α. Τσίπρα να πείσει τους συντρόφους του, δημιουργώντας όμως τεράστια προβλήματα στον λαό και στη χώρα.
Και το σημαντικό επίσης, είναι ότι καταβαράθρωσε την όποια αξιοπιστία είχε απομείνει στην χώρα, με τους δυτικούς ηγέτες να μη μπορούν να αποδεχθούν ότι όλα αυτά τα παιδιαρίσματα, αποτελούν πολιτικούς ελιγμούς. Το τελευταίο άρθρο άλλωστε του Reuters είναι αποκαλυπτικό: «Κάθε φορά που πρέπει να συμβιβαστεί, δημιουργεί έναν εξωτερικό εχθρό», γράφει για την «στρατηγική» του πρωθυπουργού, σχετικά με τις αποκαλύτψεις του WikiLeaks.
Στο καυστικό του δημοσίευμα, το Reuters αναφέρει: «Η πρόσφατη διαρροή της τηλεδιάσκεψης των στελεχών του ΔΝΤ υπονόμευσε περαιτέρω την αμοιβαία εμπιστοσύνη στις “φορτωμένες” διαπραγματεύσεις, έφερε σε αμηχανία την Κομισιόν και εξόργισε το ΔΝΤ και τη Γερμανία».
Για δε τον πρωθυπουργό αναφέρει πως: «Εκμεταλλεύθηκε τη διαρροή για να δαιμονοποιήσει το ΔΝΤ, να συσπειρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ εν όψει των ακόμη πιο οδυνηρών θυσιών για την εξασφάλιση της επόμενης δόσης των ευρωπαϊκών δανείων και να προσπαθήσει να στριμώξει τους συντηρητικούς αντιπάλους του. Κάθε φορά που ο Τσίπρας πρέπει να συμβιβαστεί, χρειάζεται να δημιουργήσει έναν εξωτερικό εχθρό», σχολιάζει στο Reuters ο Γιώργος Παγουλάτος, καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Πρόκειται για έξυπνη εγχώρια πολιτική παρότι πρόκειται για ανόητη διπλωματία», συμπληρώνει.
Υ.Γ. Ως προς την σαφή ατλαντική στροφή του κ. Τσίπρα αρκεί να αναφερθεί πως προεκλογικά η κυβέρνηση διαβεβαίωνε πως θα συνεργαζόταν στενά με την Ρωσία, με εξαγγελίες να δίνουν και να παίρνουν σε αυτή την κατεύθυνση και από τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα. Ωστόσο, ενώ το σχέδιο αναβίωσης του ελληνοϊταλικού αγωγού ITGI για τη μεταφορά ρωσικού αερίου «φουντώνει», η Αθήνα παρουσιάζεται αποστασιοποιημένη, έπειτα από τις αντιδράσεις των Η.Π.Α.
Έτσι ένα μήνα μόλις μετά από την υπογραφή μεταξύ ΔΕΠΑ, Εdison και Gazprom για την αναβίωση του ITGI ως νέου νοτίου διαδρόμου (South Stream) για τη διέλευση ρωσικού αερίου, η κυβέρνηση ήρε σιωπηρά την στήριξή της. Αυτό έγινε αντιληπτό και κατά τις εργασίες ενεργειακού συνεδρίου που διοργάνωσε το ΤΕΕ και το ελληνικό ινστιτούτο ενεργειακής οικονομίας, όπως σχολιάζει η εφημερίδα «Καθημερινή».
Ο ΓΓ Ενέργειας Μιχάλης Βερροιόπουλος, ο οποίος εκπροσώπησε το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος καθώς και ο ίδιος ο υπουργός Πάνος Σκουρλέτης απέφυγαν οποιαδήποτε νύξη στο συγκεκριμένο έργο.
Μ.