Η παραφιλολογία και η παραπολιτική έχουν συνήθως την πλάκα τους, αλλά ορισμένες φορές το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι τις παίρνουν στα σοβαρά. Δεν είναι τυχαίο ότι εν μέσω προεκλογικής περιόδου φήμες από την Αθήνα επισημαίνουν ότι η κυβέρνηση είναι ικανοποιημένη από το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, επειδή «όταν ο ΠΑΟΚ πάει καλά, η Θεσσαλονίκη είναι ικανοποιημένη». Άγχος που στηρίζεται στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια της πρωτοκαθεδρίας της Νέας Δημοκρατίας, υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Θεσσαλονίκη ανθίσταται, υπό την έννοια ότι δεν δίνει άνετες πλειοψηφίες στο κυβερνών κόμμα, αλλά αντίθετα ψηφίζει μικρότερα κόμματα, κυρίως του ευρύτερου δεξιού τόξου. Γι’ αυτό και προώθησαν με χαρά -αν όχι ενθουσιασμό- τη χειραψία που έκανε ο πρωθυπουργός με τον προπονητή του ΠΑΟΚ, όταν τη Δευτέρα το μεσημέρι βρέθηκαν τυχαία(;) σε γνωστή ψαροταβέρνα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης -στον πεζόδρομο της Καλαποθάκη-, όπου έτσι κι αλλιώς τρώει τακτικά ο Λουτσέσκου. Για τον ίδιο λόγο, δηλαδή ως κάτι που πιστοποιεί την καλή σχέση του Κ. Μητσοτάκη με την κοινωνία της Θεσσαλονίκης, επιβεβαιώνουν και την πολύ καλή σχέση που έχει αναπτύξει ο Κ. Μητσοτάκης με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στ. Αγγελούδη, παρά το γεγονός ότι στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές η Νέα Δημοκρατία είχε στηρίξει επισήμως τον Κωνταντίνο Ζέρβα, δηλαδή τον βασικό αντίπαλο του σημερινού δημάρχου.
Με αυτά τα δεδομένα εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει στον ύπνο του όνειρα σχετικά με πολιτική του καθημερινότητα δεν θα είναι παράξενο το υποσυνείδητό του να τον μεταφέρει συχνά στη Θεσσαλονίκη. Ενδεχομένως και στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα, αλλά σίγουρα στη Θεσσαλονίκη, που σταθερά τον δυσκολεύει εκλογικά. Στις εκλογές του 2023 η μεγάλη πανελλαδική διαφορά «σκέπασε» τις τοπικές αδυναμίες, αλλά το 2019, στην πρώτη νίκη του επί του Αλέξη Τσίπρα, στη Θεσσαλονίκη είχε το μικρότερο προβάδισμα από τους 48 νομούς της χώρας, στους οποίους η Νέα Δημοκρατία είχε αναδειχθεί πρώτο κόμμα. Έκτοτε ο ίδιος προσπάθησε να κάνει πολλά και να εξαγγείλει περισσότερα, αλλά τελικά κατάφερε λίγα και αυτό βρίσκει μπροστά του και σήμερα. Διότι εάν εξαιρέσει κανείς το μετρό, που ήταν μπλοκαρισμένο και πλέον ολοκληρώνεται, όλα τα υπόλοιπα παραμένουν εξαγγελίες. Η ανάπλαση της ΔΕΘ βρίσκεται στο… περίμενε και η προχθεσινή ανακοίνωση του Υπερταμείου λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές δεν μας έκανε σοφότερους, αφού ως αφετηρία του πρότζεκτ ορίζεται το 2026 με την ολοκλήρωσή του να πηγαίνει για το 2030. «Ζήσε Μάη μου» που λέει ο σοφός λαός. Οι αναπλάσεις Παύλου Μελά και Τούμπας βρίσκονται στην αναμονή. Ο ΟΑΣΘ παραμένει προβληματικός. Η κατασκευή των νέων νοσοκομείων δεν έχει ξεκινήσει και ειδικά για το νέο ογκολογικό που είναι ευθύνη του κράτους -διότι το Παιδιατρικό είναι έργο του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος- η εικόνα είναι θολή. Οι οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις του λιμανιού καρκινοβατούν. Όπως άλλωστε στην αφετηρία της αφετηρίας βρίσκεται και η επέκταση της 6ης προβλήτας του λιμανιού, που αν και ιδιωτικό έργο παραμένει παρέμβαση μείζονος δημοσίου συμφέροντος, για την οποία το ελληνικό κράτος έχει δεσμευθεί. Ακόμη και η κατασκευή της υπερυψωμένης περιφερειακής οδού (Fly Over), τα έργα της οποίας ξεκίνησαν πολύ γρήγορα μετά την εξαγγελία -μοναδική περίπτωση στα χρονικά- μέχρι στιγμής έχει δημιουργήσει τόσα πολλά προβλήματα στην κυκλοφορία, που κανείς δεν κάθεται από τώρα να υπολογίσει τα οφέλη που πιθανόν να προκύψουν μετά από τα τέσσερα χρόνια που το έργο θα έχει ολοκληρωθεί. Μέχρι και βουλευτής Θεσσαλονίκης -στη θέση ενός πρώην πρωθυπουργού, του Κώστα Καραμανλή- έγινε ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά οι δυσκολίες για τον ίδιο και το κόμμα παραμένουν… δυσκολίες. Ήρθε και η υπερδραστηριότητα των δεξιοτέρων κομμάτων στην περιοχή -και λόγω της καταγωγής των αρχηγών τους Βελόπουλου και Νατσιού- και το… γλυκό ήρθε κι έδεσε. Ή μάλλον το πικρό… Το αντιλαμβάνεται σε αυτή τη φάση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός και γι’ αυτό και βρέθηκε στις αρχές της εβδομάδας να οργώνει αρχικά την πόλη και στη συνέχεια την Κεντρική και τη Δυτική Μακεδονία, περιοχές που λόγω γειτνίασης, αλλά και πολλών εσωτερικών μεταναστών και μέτοικων, επηρεάζονται και έχουν αναφορά στη Θεσσαλονίκη. Το ίδιο θα κάνει ο πρωθυπουργός και την τελευταία εβδομάδα πριν από τις Ευρωεκλογές, όταν θα ανέβει και πάλι στη Θεσσαλονίκη, όπου θα οργανώσει προεκλογική συγκέντρωση και ομιλία.
Σε αυτή τη δύσκολη σχέση Μητσοτάκη – Θεσσαλονίκης στην ουσία αντικατοπτρίζονται τα αδιέξοδα μιας πόλης και μιας περιοχής, για την οποία τις τελευταίες δεκαετίες οι ματαιώσεις είναι περισσότερες από τις επιτυχίες. Τα σχέδια που εξαγγέλλονται περισσότερα από τα έργα που υλοποιούνται. Και τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη περισσότερα απ’ όσα ολοκληρώνονται. Αυτή η πραγματικότητα, σε συνδυασμό με την μειονεκτική αίσθηση της τοπικής κοινωνίας έναντι του κέντρου και της πρωτεύουσας, που βασίζεται τόσο σε πραγματικές καταστάσεις, όσο και σε φαντασιώσεις, καταλήγει σε αμφισβήτηση των πάντων. Αλλά και μία εκ των προτέρων άρνηση για όλα σχεδόν τα θέματα που εκπορεύονται από την κεντρική εξουσία, καθώς η εμπέδωσε ενός αισθήματος αδικίας είναι διάχυτη στην πόλη και στην περιοχή. Πολύ συχνά ακούει κανείς στη Θεσσαλονίκη επιχειρήματα του τύπου «Το μετρό της Αθήνας επεκτείνεται γρήγορα, ενώ της Θεσσαλονίκης δεν ολοκληρώνεται καν η βασική γραμμή» ή «Τα γήπεδα της Αθήνας, το Γεώργιος Καραϊσκάκης, η «Αγιά Σοφιά» της ΑΕΚ και αυτό που κτίζεται στο Βοτανικό για τον Παναθηναϊκό, ακόμη και το ανοιχτό και κλειστό του Ολυμπιακού Σταδίου, κατασκευάστηκαν με χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού και της Ευρώπης και στη Θεσσαλονίκη το κράτος ζητάει από τις ομάδες να πληρώσουν».
Όλα αυτά «πληρώνει» σήμερα ο κ. Μητσοτάκης στην προσπάθεια του να… φτιάξει τη σχέση του -και του κόμματός του- με τη Θεσσαλονίκη. Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο, καθώς ως κυβέρνηση έχει μόνο έναν δρόμο για να το επιτύχει. Να επισπεύσει κατά το δυνατόν την επίλυση προβλημάτων με χειροπιαστό τρόπο, σενάριο στο οποίο υποχρεωτικά συμπεριλαμβάνεται η υλοποίηση των έργων και των σχεδίων που έχουν ανακοινωθεί με τρόπο αναμφισβήτητο. Διότι από τα πιο απλά, όπως είναι η συντήρηση και αξιοποίηση του Κυβερνείου στην Καλαμαριά και οι οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις του λιμανιού με τα εθνικά δίκτυα, μέχρι τα πιο σύνθετα όπως είναι η επέκταση του μετρό προς τα δυτικά και η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, υπάρχουν δεσμευτικοί τρόποι για να καταλάβουν οι πολίτες ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει, ακόμη και με κάποιες καθυστερήσεις. Οι απλές εξαγγελίες ή ανακοινώσεις δεν αρκούν, αφού συχνά οι αποφάσεις αλλάζουν, οι προτεραιότητες διαφοροποιούνται και τα λόγια -προφορικά ή γραπτά- ξεχνιούνται!
ΥΓ. Για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του ασφαλώς στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πρόβλημα εκπροσώπησης. Κάτι που βέβαια είναι ευρύτερο στην πόλη. Από τους βουλευτές και λοιπούς αιρετούς της αυτοδιοίκησης και των φορέων -τη λεγόμενη φυσική ηγεσία. Επί δεκαετίες τα ίδια πρόσωπα και καταστάσεις ανακυκλώνονται, εν μέρει λόγω κατεστημένου και εν μέρει λόγω ελλείψεως εναλλακτικών προτάσεων και επιλογών. Προφανώς οι πολίτες αποφασίζουν ψηφίζοντας στις εθνικές εκλογές, στις ευρωεκλογές, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, στις αρχαιρεσίες των Επιμελητηρίων και άλλων φορέων -επιχειρηματικών συνδέσμων, επαγγελματικών συλλόγων, συνδικαλιστικών σωματείων, ακόμη και διαχειριστικών επιτροπών στις πολυκατοικίες-, αλλά αυτή η καθ’ όλα νομιμοποιημένη διαδικασία δεν αλλάζει ούτε το αποτέλεσμα, ούτε τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτό.