του Βαγγέλη Πλάκα*
Θα ξεκινήσω το σχόλιο μου κάπως ανορθόδοξα, πιο προσωπικά. Καλύπτω το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας, ως πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας «Μακεδονία», από το 2001. Έχω γράψει αυτά τα 15 χρόνια εκατομμύρια λέξεις σε ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, άρθρα και παραπολιτικά για το συγκεκριμένο κόμμα και τους ανθρώπους του αλλά και δύο βιβλία: το πρώτο «Οι αγωνίες της μέσης Πολιτείας και η πολιτική δίχως γωνίες», που αφορούσε την περίοδο διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή το 2004-2009, και το δεύτερο «Η νέα μεταπολιτευτική Πολιτεία», που αφορούσε τις εσωκομματικές εκλογές του 2009. Τα γράφω αυτά για να πω ότι, λίγο-πολύ, μπορώ να διατυπώσω μια άποψη για τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Εξέφρασα από την πρώτη στιγμή την ελπίδα να διεξαχθεί, πέρα από πρόσωπα, μια εσωκομματική μάχη στη ΝΔ εστιασμένη στην πολιτική αντιπαράθεση. Να διατυπωθούν προτάσεις και θέσεις για τα μεγάλα ζητήματα βάσει των διαφορετικών αντιλήψεων που εγκολπώνονται στο γαλάζιο στρατόπεδο: του μεσαίου χώρου, της λαϊκής δεξιάς, των φιλελεύθερων κ.ά. Και όχι με προσωπικές επιθέσεις και χτυπήματα κάτω από τη μέση.
Με προβληματισμό παρακολουθώ τις αιχμές εις βάρος του Απόστολου Τζιτζικώστα, από τη στιγμή που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την προεδρία της ΝΔ. Όντως υπάρχει ένα πολιτικό ζήτημα, αυτό της «δυαρχίας» δεδομένου ότι δεν μπορεί να εκλεγεί βουλευτής ως το 2019, που πρέπει να απαντηθεί από τον ίδιο. Και εν πολλοίς θα κριθεί και από τους ψηφοφόρους των εσωκομματικών εκλογών. Είναι γνωστό και θα ζυγίσει, ενδεχομένως, και αυτό στην επιλογή τους.
Αλλά τι αλήθεια του προσάπτουν από εκεί και πέρα; Ότι έσπασε την κομματική επετηρίδα; Ότι δεν πήρε δαχτυλίδια, χρίσματα και ευλογίες από τα ισχυρά εσωκομματικά κέντρα; Ότι ανακάτεψε τις δεδομένες εσωκομματικές ισορροπίες και τις παραδοσιακές φατρίες που θαρρούν πως μόνο αυτές έχουν δικαίωμα να κινούν νήματα στο προσκήνιο ή κυρίως στο παρασκήνιο;
Εγώ στη θέση του δεν θα έκανα τώρα το βήμα αλλά αφού το πιστεύει έχει το δικαίωμα να προσπαθήσει. Γνωρίζω τον Απόστολο και έχουμε συζητήσει πολλάκις για πολιτικά ζητήματα. Αρκετές φορές μάλιστα δεν του έχω κρύψει τον προβληματισμό μου για τις πολιτικές του επιλογές όπως το 2014 οπότε και κόντρα στην κομματική απόφαση κατέβηκε ως ανεξάρτητος, «αντάρτης», υποψήφιος περιφερειάρχης και κέρδισε με 70%. Είχε δει τότε, κάτι που εγώ και προφανώς πολλοί άλλοι δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε με ευκρίνεια, πως τα χρίσματα και εν πολλοίς τα στενά κομματικά όρια έχουν ξεπεραστεί και μετράει η απευθείας άποψη της κοινωνίας. Αυτήν που όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί και μνηστήρες της γαλάζιας προεδρίας ευαγγελίζονται. Το άνοιγμα στην κοινωνία, την επαφή με τον πολίτη κλπ. Το λένε, δεν ξέρω αν όλοι το αναγνωρίζουν και περισσότερο αν μπορούν να το επιτύχουν ή η επιρροή τους εστιάζεται σε ένα μικροκομματικό σύστημα ενός πεπερασμένου στελεχιακού δυναμικού. Αυτό μπορεί να δώσει την νίκη σε μια εσωκομματική μάχη αλλά όχι κατ’ ανάγκην και σε εθνικές εκλογές. Το ίδιο ασφαλώς ισχύει και για τον Αποστόλη…
Όπως και να έχει αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Οι πολιτικές θέσεις και οι διαδικασίες που θα ανοίξουν το κόμμα στην κοινωνία. Όσοι ενοχλούνται από άλλες υποψηφιότητες ή τις αντιμετωπίζουν με υπονοούμένα και διαρροές, δύσκολα εκτιμώ μπορούν να εξυπηρετήσουν το στόχο καθώς δείχνουν πως λειτουργούν σε ένα παλαιοκομματικό πλαίσιο, υπηρετούν ένα κομματικό μοντέλο της δεκαετίας του ΄80. Και από αυτά η ΝΔ χόρτασε.
Η εσωκομματική μάχη έχει μπροστά της τουλάχιστον έναν μήνα. Ξεκίνησε όμως με γκρι και κίτρινο. Σε αυτόν τον μήνα λοιπόν ας αντιπαρατεθούν θέσεις και να διασφαλιστεί η ενότητα που δεν θα είναι εύκολη και δεδομένη την επόμενη ημέρα. Διότι υπάρχουν μεγάλες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μέσα στη ΝΔ. Πείτε μου π.χ. αν έχουν καμία πολιτική συγγένεια οι κύριοι Μάκης Βορίδης και Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτά πρέπει να κοιτάξει η ΝΔ και κυρίως και πάνω απ’ όλα να μην κλειστεί στο καβούκι της την ώρα του προϋπολογισμού, της αξιολόγησης και των νέων μέτρων που θα έρθουν στη Βουλή.
* Ο Βαγγέλης Πλάκας είναι δημοσιογράφος στην TV100