Οι στιγμές που βιώνει η χώρα μας είναι οριακές, είναι δραματικές, είναι ιστορικές. Οι ουρές των πολιτών, κάθε ηλικίας, στα ΑΤΜ είναι εικόνες από το μέλλον που δεν πρέπει να ζήσουμε.
Γιατί στην Ελλάδα της δραχμής οι ουρές, σε κάθε σημείο της χώρας, δεν θα σχηματίζονται για μετρητά, αλλά για ένα πιάτο φαγητό.
Στο τραπέζι υπάρχει από χθες το βράδυ μία νέα πρόταση της Κομισιόν, που σύμφωνα με κοινοτικές διαρροές είναι βελτιωμένη. Φέρεται να περιλαμβάνει υποχώρηση στο θέμα του ΕΚΑΣ και δέσμευση για διευθέτηση στο χρέος, τον Οκτώβριο και υπό προϋποθέσεις.
Αν και κυβερνητικές πηγές αμφισβητούν ότι πρόκειται για βελτιωμένη πρόταση, οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι έτοιμος να αναχωρήσει ανά πάσα στιγμή για τις Βρυξέλλες για τον τελευταίο γύρο της διαπραγμάτευσης πριν λήξει το ελληνικό πρόγραμμα, βάζοντας στο τραπέζι αίτημα για νέο διετές πρόγραμμα από τον ESM που θα καλύπτει τις χρηματοδοτικές ανάγκες και θα αναδιαρθρώνει το χρέος.
Με τη δραματική τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, και μόνο η προοπτική για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων αποτελεί αχτίδα φωτός στο βαθύ σκοτάδι που έχει πέσει στη χώρα από τα ξημερώματα του Σαββάτου. Ελπίζουμε μόνο οι προτάσεις των δύο πλευρών να μην είναι προσχηματικές, στη λογική αυτού του ατέρμονου και καταστροφικού blame game.
Είναι ιστορική υποχρέωση του πρωθυπουργού απέναντι στη χώρα του, απέναντι σε όλους εμάς και κυρίως στις γενιές που έρχονται, να κλείσει, πριν το δημοψήφισμα, μία συμφωνία που θα διασφαλίζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο της Ελλάδας.
Όχι, ο δρόμος της Ευρώπης δεν είναι καθόλου εύκολος, αλλά ας μην ξεχνάει κανείς ότι η Ελλάδα παραμένει στις 30 πιο πλούσιες χώρες του κόσμου, ακριβώς γιατί υπάρχει το ευρωπαϊκό δίχτυ προστασίας και παρά τα πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας που προκάλεσαν τα τιμωρητικά προγράμματα της τρόικας.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει ευθύνη για τα αίτια της κρίσης που οδήγησαν τη χώρα στη δημοσιονομική κατάρρευση του 2009 και το σκληρό μνημόνιο του 2010. Ευθύνεται όμως γιατί έχτισε την άνοδό του στην εξουσία αποκλειστικά και μόνο στον μύθο ότι η Ελλάδα και στην Ευρωζώνη θα είναι και του κεφαλιού της θα κάνει.
Όπως ευθύνεται και για τους τραγικούς χειρισμούς στη διαπραγμάτευση της κυβέρνησής του, οι οποίες κατέληξαν στην απονενοημένη εξαγγελία για δημοψήφισμα - εξπρές, που εξ' ορισμού είναι μία διαδικασία δημοκρατική μαζί και διχαστική, αλλά, εν προκειμένω, θέτει ως ερώτημα ένα ψευτοδίλημμα.
Έστω αυτή την ύστατη ώρα, ο πρωθυπουργός πρέπει επιτέλους να ξεπεράσει τον εαυτό του, κλείνοντας τα αφτιά στις εσωκομματικές σειρήνες που ονειρεύονται την Ελλάδα ως μία νέα Βόρεια Κορέα στην άκρη του βαλκανικού νότου και κάνουν τον Σόιμπλε να τρίβει τα χέρια του. Ας ακούσει τις δραματικές εκκλήσεις ανθρώπων όπως ο Δημήτρης Παπαδουμούλης και ο Γιάννης Δραγασάκης που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην Αριστερά αλλά έχουν συναίσθηση του τι έρχεται και τον καλούν να συμφωνήσει.
Τα ψέματα τέλειωσαν. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει το δικαίωμα να οδηγήσει τη χώρα σε άτακτη χρεοκοπία, δεν έχει πάρει τέτοια εντολή. Πρέπει να αναλάβει το πολιτικό κόστος που του αναλογεί, να βάλει τα συμφέροντα του έθνους πάνω από τις πρόσκαιρες εσωκομματικές ισορροπίες.
Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρώπη και να παλέψει μέσα σε αυτήν για ένα καλύτερο αύριο. Δεν είναι μία οποιαδήποτε χώρα, είναι το ίδιο το γενετικό υλικό του ευρωπαϊκού πολιτισμού.