του Γιώργου Δώρα
Το κάθε θαύμα κρατάει τρεις ημέρες και το μεγάλο τέσσερις, λέει ο ελληνικός λαός. Στο ίδιο πνεύμα, αλλά από διαφορετική σκοπιά, οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι το γινάτι του Ρωμιού -ή παλιότερα του Γκιαούρη- βαστάει τρεις μέρες.
Οι δύο αυτές παραδοσιακές προσεγγίσεις διαπιστώνουν το ίδιο πράγμα: ο Έλληνας είναι παρορμητικός και κατοικεί στην «Οδό Λήθης». Λειτουργεί κατά βάσιν με το συναίσθημα, αγνοώντας τη λογική. Επιπροσθέτως τα παθήματα δεν του γίνονται μαθήματα.
Ακόμη κι αν δεν υπήρχαν αυτές οι παμπάλαιες και γι’ αυτό απόλυτα έγκυρες καταγραφές θα έφτανε η χθεσινή απόφαση της κυβέρνησης για να αντιληφθεί και ο πλέον καλοπροαίρετος ότι όσοι ασκούν την εξουσία –ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικού χρωματισμού- φροντίζουν να μελετάνε καλά τον λαό, ώστε να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους αναλόγως.
Αύριο Τετάρτη υπάρχει έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου και, πλέον, το κράτος δίνει τη δυνατότητα στους Έλληνες ιδιώτες να επενδύσουν σε αυτά τις αποταμιεύσεις τους χωρίς κανέναν περιορισμό από τον έλεγχο διακίνησης κεφαλαίων. Ενώ, δηλαδή, οι Έλληνες αποταμιευτές και καταθέτες ακόμη κι αν έχουν στην τράπεζα μερικές χιλιάδες ευρώ –ορισμένοι και μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ- υποχρεώνονται να ρυθμίζουν την καθημερινότητά τους με 60 ευρώ ημερησίως, αν θέλουν να δανείσουν στο κράτος τότε δεν υπάρχουν capital controls. Άρα το πρόβλημα του συστήματος δεν είναι αν υπάρχουν λεφτά, ούτε καν που βρέθηκαν αυτά τα λεφτά. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι πού θα καταλήξουν αυτά τα λεφτά. Αν πρόκειται, λοιπόν, αυτά τα λεφτά να καλύψουν δια της μεθόδου της πυραμίδας τις υποχρεώσεις και τις «μαύρες τρύπες» του δημοσίου τότε είναι… άγια.
Κανείς δεν θα βάλει περιορισμούς, ούτε θα αναζητήσει το πόθεν έσχες, όπως θα έκανε –για παράδειγμα- αν αυτά τα χρήματα χρησιμοποιηθούν για την αγορά ακινήτου.
Μόνο που υπάρχουν δύο λεπτομέρειες:
Λεπτομέρεια πρώτη: προφανώς το Δημόσιο δεν θέλει να θυμηθούν οι Έλληνες αποταμιευτές το μόλις προ τριετίας κούρεμα των ομολόγων των ιδιωτών, το γνωστό PSI, που ανακούφισε το κράτος, αλλά κατέστρεψε χιλιάδες μικροομολογιούχους, που το εμπιστεύθηκαν, έχασαν τις οικονομίες τους και τώρα τρέχουν στα δικαστήρια. Το ομόλογα και τα έντοκα γραμμάτια δεν είναι από νομικής απόψεως το ίδιο πράγμα, αλλά ο εκδότης παραμένει ο ίδιος, το ελληνικό δημόσιο.
Λεπτομέρεια δεύτερη: προφανώς το οικονομικό επιτελείο που έχει άγχος και κυριολεκτικά καίγεται για λεφτά δεν επιθυμεί να συνειδητοποιήσουν πολύ ότι με ευθύνη παραγόντων της κυβερνητικής πλειοψηφίας μέχρι σήμερα στην Ελλάδα γίνεται πολύ κουβέντα για το σενάριο της επιστροφής στη δραχμή. Ίσως μεγαλύτερη ακόμη και από την πραγματικότητα των διαπραγματεύσεων για το τρίτο μνημόνιο και την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.
Είναι το μόλις προ τριετίας κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Εννοείται προς το δημόσιο συμφέρον. Ούτε, βέβαια, ότι το σχέδιο επιστροφής στη δραχμή είναι ακόμη… ζωντανό.