Είναι εντυπωσιακό ότι επί πέντε χρόνια συζητούμε για την αναγκαιότητα ύπαρξης αναπτυξιακής πολιτικής στην χώρα, όμως κατά περίεργο (;) τρόπο όχι μόνον δεν υπάρχουν στοιχεία ανάπτυξης -το αντίθετο, μάλιστα- αλλά στο αρμόδιο υπουργείο τοποθετούνται συνεχώς πολιτικοί που δεν έχουν την απαιτούμενη εμπειρία στο αντικείμενο, αφού επί χρόνια μόνο με την ανάπτυξη δεν είχαν ασχοληθεί.
Το γεγονός το αποκάλεσα περίεργο, επειδή πίστευα -και όχι μόνον εγώ- ότι οι κύριες προσπάθειες των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων θα κατέτειναν στην πάση θυσία δημιουργία αναπτυξιακών προϋποθέσεων, από την στιγμή μάλιστα που όλες οι διακηρύξεις μέχρι σήμερα, αυτό αναγνώριζαν ως πρώτιστο καθήκον.
Μία εξήγηση θα μπορούσε να είναι -η σκόπιμη, κατ’ εμέ- η επιμονή των δανειστών στην λιτότητα επιβάλλοντας εν γνώσει τους αντι-αναπτυξιακά μέτρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα μπορούσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις να μειώσουν φερ’ ειπείν τις δυσλειτουργίες που επιφέρει η γραφειοκρατία. Αυτό, δεν μας το εμποδίζει η Τρόικα, άρα μπορούσαμε να κάνουμε βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Αλλά, δεν κάναμε.
Έγραψα ανωτέρω, ότι σκοπίμως μας επιβάλλουν οι δανειστές αντι-αναπτυξιακά μέτρα, και ήδη από το 2010 έχω επιχειρηματολογήσει -και σ’ αυτήν την στήλη- ότι μεταξύ αυτών που μας ζητούν δεν υπάρχει κανένα αναπτυξιακό μέτρο, επειδή δεν θέλουν την ανάπτυξη της χώρας – και όχι μόνον της δικής μας. Θα έπρεπε φυσικά να ενδιαφερθούν για την ανάπτυξη, προκειμένου να βελτιωθούν τα οικονομικά μεγέθη, ώστε να περισσέψουν χρήματα για σταδιακή αποπληρωμή του χρέους μας.
Αυτό, θα έπρεπε να συμβαίνει, αλλά δεν συμβαίνει. Υποστηρίζω, και έχω πλέον βεβαιωθεί απολύτως, ότι δεν θέλουν τα χρήματά μας, αλλά την πλήρη εξουσία επί του κράτους μας. Όλα όσα απαιτούν, εκεί αποβλέπουν. Φυσικά, δανειζόμενοι με ακριβά επιτόκια (το δάνειο του κ. Τσοβόλα ήταν με 17,5%, 25τούς διάρκειας) τους αποφέρει ποσά άνω του 4.000 % (τέσσερις χιλιάδες τοις εκατό), όπερ σημαίνει ότι το χρέος μας έχει αποσβεσθεί εδώ και χρόνια, με ασύλληπτα ποσά.
Αλλά, αν αυτό δεν τους αρκεί, έχοντας εξουσία επί του ελληνικού δημοσίου πλούτου, αυτός θα τους αποφέρει πολλαπλάσια έσοδα στο μέλλον, από την αποπληρωμή του χρέους. Μόνον έτσι εξηγείται, αφενός η έλλειψη αιτημάτων -έστω και συμβουλών- για ανάπτυξη, αφετέρου η επιμονή τους σε αντι-αναπτυξιακά μέτρα.
Μπορεί να αποκαλούμε περιφρονητικά «υπαλλήλους» τους Τροϊκανούς, αλλά δεν είναι τυχαίοι οικονομολόγοι (με 300.000 δολ. ετησίως εισόδημα ο καθένας). Απεναντίας, κάνουν σωστά την δουλειά τους. Η αντιπαλότητά μας με αυτούς, οφείλεται σε παρεξήγηση. Εμείς νομίζαμε ότι επιβάλλουν μέτρα για δημοσιονομική εξυγίανση και στη συνέχεια εγκατάλειψη της ύφεσης, αυτοί όμως θέλουν να μας στείλουν ακόμη πιο κάτω, ώστε ανήμποροι να παραδοθούμε ολοκληρωτικώς.
Οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης, θα ενθυμούνται το κείμενο που παρέθεσα από το βιβλίο του εξέχοντος καθηγητή οικονομίας Ανδρεάδη, που έγραψε το 1925 περί της δημιουργίας προϋποθέσεων από τον Βίσμαρκ, εμπλοκής μας σε πόλεμο με τους Τούρκους, το 1897, να τον χάσουμε και να εξαρτηθούμε πλήρως από την Γερμανία «ίνα μη απολέσωσι τα χρήματά των οι Γερμανοί ομολογιούχοι».
Ήδη προχθές, ο Telegraph είχε άρθρο με τίτλο «Το ΔΝΤ πρόδωσε την αποστολή του στην Ελλάδα, αιχμάλωτο στους πιστωτές της ΟΝΕ» και υπότιτλο «Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν το ότι άφησε τον Ντομινίκ Στρος Καν να επιβληθεί στον οργανισμό για να σώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ όταν ξέσπασε η κρίση, καταδικάζοντας σε καταστροφή την Ελλάδα». Συμφώνως προς το άρθρο, ο άνθρωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα, ο κ. Πολ Τόμσεν, «έχει πιέσει για την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας με ένα ύποπτο πάθος, το οποίο σοκάρει ακόμη και τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,».
Και συμπληρώνει: «Η αποστολή του ΔΝΤ είναι να σώζει τις χώρες. Όχι τα νομίσματα ή τις τράπεζες και βεβαίως δεν θα πρέπει να κάνει βρωμοδουλειές για μία πλούσια νομισματική ένωση, η οποία είναι απολύτως ικανή να τα βγάλει μόνη της πέρα με τις υποθέσεις της αλλά αρνείται να το πράξει για πολιτικούς λόγους».
Μάλιστα, πάντα κατά την Daily Telegraph, «διαρροές από τις συναντήσεις του ΔΝΤ αποκάλυψαν ότι όλα τα μέλη των αναδυόμενων οικονομιών και η Ελβετία, ήσαν αντίθετα με τους όρους του πρώτου δανείου βοήθειας προς την Ελλάδα. Διαμαρτυρήθηκαν ότι σχεδιάστηκε το πακέτο για να σώσει το ευρώ και όχι την Ελλάδα». Δεν γνωρίζω αν οι κυβερνητικοί παράγοντες εξετάζουν και την εκδοχή που εξέθεσα. Δεν θα ήταν άσχημο να την έχουν κατά νου.
Ο Μακεδών