Ο Μουζάλας δηλώνει ότι τον ανησυχεί ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες μερίδα των νησιωτών. Όπου υπάρχουν ακραίες συμπεριφορές, προφανώς και είναι καταδικαστέες. Ποτέ όμως δεν άκουσα κάποιον υποκρινόμενο τον προοδευτικό, να ανησυχεί και για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους νησιώτες μερίδα των προσφύγων.
Τι σόι επιλεκτική ευαισθησία είναι αυτή, όπου μόνον και πάντα οι Έλληνες βρίσκονται κατηγορούμενοι από τους "προοδευτικούς"; Άλλη πλευρά δεν έχει το νόμισμα;
Ο Βαρουφάκης είναι υποψήφιος για απονομή βραβείου παιδικού βιβλίου, με θέμα την οικονομία. Τέτοια παιδικά άκουγε ο Τσίπρας, και τα καταλάβαινε πλήρως. Τα εφάρμοσε και είδαμε τα αποτελέσματα. Δεν ξέρω αν μπορεί να διαβάσει τώρα και βιβλία οικονομίας για ώριμους. Σα δύσκολο μού φαίνεται.
Γιατί σε κανένα Μέσο δεν έγινε αναφορά ότι το δεύτερο όνομα του Φιντέλ ήταν Αλεσάντρο (Αλέξανδρος); Οι Λατίνοι τιμούν την ελληνική ιστορία και οπωσδήποτε ένα από τα πολλά ονόματα που δίνουν στα παιδιά τους, είναι ελληνικό. Εμείς μόνον περιφρονούμε την Ελλάδα, και από έρευνα διαπιστώθηκε πως το 70% των ονομάτων μας, δεν έχει καμιά σχέση με την ελληνική γραμματεία.
Σήμερα, το αφιέρωμα στον Φίλη, την Ρεπούση, τον Λιάκο και τους λοιπούς θα είναι εκτεταμένο. Αξίζει όμως τον κόπο να το διαβάσετε, για να γίνει αντιληπτό, γιατί είναι τόσο πλούσια η ελληνική γλώσσα και προκαλεί τον θαυμασμό απανταχού στον κόσμο (πλην της Ελλάδας).
Η λέξη, που αποτελεί πηγή για τα περισσότερα παράγωγα και σύνθετα της γλώσσας μας, είναι «λέγω». Έχει 1.530 σύνθετα και παράγωγα, περισσότερα από κάθε άλλη λέξη, και μάλιστα με μεγάλη διαφορά από τη δεύτερη. Ακολουθούν το «γράφω» με 951, το «ποιώ» 852, η «ψυχή» 145, η «γλώσσα» 138, ο «φίλος» 244, η «φωνή» 212, το «βάλλω» 334, το «κράτος» 253.
Η γλώσσα μας, που κληρονομήσαμε από τα Ομηρικά χρόνια, και εξελίχθηκε μέσα στους αιώνες, αποτελεί αντικείμενο έρευνας, και διδασκαλίας, σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου. Ας δείξουμε, το σεβασμό που της αξίζει, κι εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες.
Οι οποίοι γνωρίζουμε την γλώσσα του Ομήρου, αλλά δεν γνωρίζουμε ότι το γνωρίζουμε. Κι αυτό συμβαίνει, επειδή ποτέ δεν αναρωτιόμαστε, από πού προέρχεται η λέξη που προφέρουμε. Πολύ λίγα παραδείγματα:
Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω / Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός. / Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι / Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, τον φτωχό.
Πάντως, αν θέλετε να κολακεύσετε μια γυναίκα, μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα αν γνωρίζει καλά τα ελληνικά, και ακούσει να την αποκαλείται «καλλίπυγο». Το «καλλί» θα της αρέσει, για την «πυγή» δεν ξέρω [πώς λέγεται η πυγολαμπίδα «λαϊκά»;].