Η επικοινωνιακή πολιτική στην οποία στηρίζεται ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, για να ωραιοποιήσει τα απίστευτα ολέθρια αποτελέσματα της «ακυβέρνητης κυβέρνησης» είναι προφανές, ότι δεν μπορούν επ’ άπειρον να καλύπτουν την αδυναμία χάραξης στοιχειώδους πολιτικής επωφελούς για τον λαό.
Αναγνωρίζεται βεβαίως, πως υπό δύσκολες συνθήκες, μόνον μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να λάβει αντιλαϊκά μέτρα, όπως φροντίζουν οι ισχυροί να τοποθετούν σε όλες τις εποχές και σε όλα τα κράτη. Με αντάλλαγμα τα οφέλη της εξουσίας, τους διορισμούς συγγενών και φίλων, την ικανοποίηση ιδεοληπτικών συμπλεγμάτων της εφηβείας, και τον λούστρο μιας δήθεν κοινωνικής ανέλιξης, βρίσκονται εύκολα δικαιολογίες παραμερισμού ενοχών για την αναντιστοιχία λόγων και πράξεων.
Ως εκ τούτου, τόσο εσωτερικοί παράγοντες, όσο -κυρίως- ο εξωτερικός παράγων επιθυμούν την παραμονή της σημερινής κυβέρνησης, τουλάχιστον έως ότου θεσμοθετήσει τα σχεδιασθέντα. Ξένοι και Έλληνες φροντίζουν να εξακολουθεί η υπνηλία της αντιπολίτευσης, ώστε πλην των ανούσιων φραστικών διαφοροποιήσεων, να μη προβάλει ουσιώδη αντίσταση στην πλήρη υποταγή της χώρας μας στους ισχυρούς.
Η ζημία που προκαλείται είναι τεράστια. Αλλά, δεν είναι μόνον οικονομική, όπως πολλές φορές έχω γράψει. Κάποια στιγμή, έστω και μετά από δεκαετίες, το οικονομικό πρόβλημα θα λυθεί, με την προσαρμογή μας σε κατάσταση επιβίωσης, υποθέτω. Εκείνα όμως τα ζητήματα που δεν θα λυθούν, αλλά θα παραμείνουν ως βραχνάς επάνω μας, είναι αυτά της εξωτερικής πολιτικής, την οποία, κακή τη μοίρα, ανέλαβαν οι σήμερον κυβερνώντες να ασκήσουν, αποτελειώνοντας το έργο των προηγουμένων δεκαετιών.
Το ταξίδι του κ. Τσίπρα στην Άγκυρα ήταν επιζήμιο, ως άλλωστε είχαμε προείπει όσοι παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τα πράγματα. Ίσως κάποτε πληροφορηθούμε για ποιο λόγο η κα Μέρκελ τον έστειλε εκεί, και τι ακριβώς συζήτησε. Τα γεγονότα, δηλαδή θα μας το πληροφορήσουν Το κακό είναι, ότι απέτυχε πλήρως και ως προς την εικόνα, και ως προς τις δηλώσεις, ο κ. Τσίπρας, αποδεικνύοντας, δυστυχώς, ότι έχει πλήρη άγνοια της πολιτικής. Οι αρχικές υπόνοιες περί τούτου, κατέστησαν πλέον βεβαιότητα.
Πέραν του ότι δέχθηκε να παραμείνει στο γήπεδο, ενώ αποδοκιμαζόταν ο εθνικός μας ύμνος (ενώ γνώριζε τι υπέστη ο αλήστου μνήμης κ. Γιώργος Παπανδρέου σε ανάλογη περίπτωση, δεν εισάκουσε τις εισηγήσεις να μη παραστεί στο γήπεδο), ούτε ότι φορούσε κασκόλ με τα τουρκικά χρώματα, ενώ ο ομόλογός κ. Νταβούτογλου έκρυψε το κασκόλ με το γαλάζιο χρώμα, ούτε ότι δέχθηκε να καθίσει σε καρέκλα χαμηλότερη από αυτήν του Τούρκου πρωθυπουργού, πέραν λοιπόν των ανωτέρω προσβλητικών για την Ελλάδα, προέβη και σε δηλώσεις ενταφιασμού εθνικών συμφερόντων ως προς το Κυπριακό και το Αιγαίο.
Δηλώνοντας πως η Ελλάδα θα δεχθεί άνοιγμα Κεφαλαίων που έθεσε η Ε.Ε. για έναρξη διαδικασιών ένταξης της Τουρκίας, αγνοούσε πλήρως ότι τα Κεφάλαια αυτά τα κρατά κλειστά η Κύπρος, έως ότου η Τουρκία αναγνωρίσει, τουλάχιστον, την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Και όταν έγινε αντιληπτή η δυσφορία -αλλά και οργή κομμάτων- της Κύπρου για την απαράδεκτη αυτή στάση, επιχειρήθηκε να διασκεδαστεί η εντύπωση με τον συνήθη αντιδημοκρατικό τρόπο. Όχι δηλαδή με αναγνώριση του λάθους, όπως θα έπραττε κάθε έντιμος πολιτικός -σπάνιο είδος, είναι αλήθεια- αλλά με παραπλάνηση. «Δεν υπάρχει κυπριακή δυσφορία, έγινε τεχνικό λάθος στην απομαγνητοφώνηση!», μας είπαν.
Είναι γελοίο να υποστηρίζεται αυτό, την στιγμή κατά την οποία ακούσαμε τον κ. πρωθυπουργό να δηλώνει όσα δεν έπρεπε. Δεν μας τα μετέφεραν άλλοι. Ούτε τα πληροφορηθήκαμε από την απομαγνητοφώνηση Με τα ίδια μας αυτιά τα ακούσαμε. Και προσωπικώς, δεν έχω επιτρέψει σε κανέναν, όποιαν θέση και αν κατέχει, να προσβάλει τη νοημοσύνη μου.
Η άγνοια όμως περί την πολιτική, οδήγησε τον κ. Τσίπρα και σε άλλο τραγικό σφάλμα. Αναφέρθηκε σε «ανοικτά ζητήματα» μεταξύ των δυο χωρών, αναφορά που ουσιαστικά αποτελεί αλλαγή πολιτικής της χώρας μας, η οποία αναγνωρίζει ως μοναδικό ανοικτό ζήτημα την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
Φοβάμαι, πως πολλά θα υποστούμε, έως ότου ο ΣΥΡΙΖΑ υλοποιήσει αυτά που τού ανέθεσαν. Το παρήγορο είναι, ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» έδειξε το αληθινό πρόσωπό της, που πάρα πολλοί αγνοούσαν.