Ευρισκόμενοι ένα βήμα πριν από τη μετάβαση στην μετά εγκλεισμό μερική κανονικότητα, ο υγειονομικός κίνδυνος, χωρίς να υποχωρεί, παραχωρεί σιγά σιγά τη θέση του στην αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας.
Επιπτώσεις οι οποίες διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αναλόγως της έντασης του πανδημικού κύματος, αλλά και του παραγωγικού μοντέλου της.
Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με την ακόλουθη αντίφαση: ενώ κατάφερε να περιορίσει σημαντικά τις υγειονομικές απώλειες, προς ώρας τουλάχιστον, παρόλα αυτά, αναμένεται να δεχθεί καίριο οικονομικό πλήγμα εξ αιτίας της πανδημίας. Ο κύριος λόγος είναι το στρεβλό παραγωγικό μοντέλο της, η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού.
Ο τουριστικός κλάδος, η βαριά βιομηχανία μας, θα υποστεί τεράστιες απώλειες τις οποίες κανείς αυτή τη στιγμή δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει. Όσο καλά και εάν εξελιχθούν τα πράγματα στη χώρα μας από υγειονομικής πλευράς, πολλά θα εξαρτηθούν από τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη απ' όπου προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος του τουριστικού τζίρου. Πόσοι από τους ξένους τουρίστες, γερμανοί, βρετανοί, ιταλοί, σκανδιναβοί, αλλά και ρώσοι, ιάπωνες, κινέζοι κ.λπ., θα ρισκάρουν να ταξιδέψουν; Αλλά, συγχρόνως, και πόσο έτοιμοι θα είμαστε εμείς ως χώρα, για να διαχειριστούμε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες, αγνώστου “υγειονομικής ταυτότητας”; Δεδομένου, μάλιστα, ότι οι υγειονομικές υποδομές στους κατ' εξοχήν τουριστικούς προορισμούς είναι ανύπαρκτες;
Πριν από μερικές ημέρες ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης έριξε την ιδέα περί “υγειονομικού διαβατηρίου” το οποίο θα πρέπει να διαθέτουν οι ξένοι τουρίστες προκειμένου να εισέρχονται στη χώρα μας. Η ιδέα έκανε γκελ, κυρίως στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό, μόνον που, μοιάζει παντελώς ανεφάρμοστη. Πώς μπορεί να χορηγηθεί ένα τέτοιο “διαβατήριο”; Ποιος θα το εκδίδει και πόσο έγκυρο θα είναι δεδομένου ότι πολλοί οι οποίοι είναι σε προσυμπτωματικό στάδιο ή είναι ασυμπτωματικοί μπορεί να εμφανίζονται αρνητικοί στα τεστ;
Επίσης, ενδέχεται όσοι έχουν περάσει τη νόσο, να μην έχουν αναπτύξει ικανοποιητικό επίπεδο ανοσίας, συνεπώς, ποια η χρησιμότητα του “πιστοποιητικού ανοσίας”; Χώρια που ένα τέτοιο “πιστοποιητικό” καθιστά τους κατόχους του πιο απρόσεκτους, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην περαιτέρω εξάπλωση της νόσου. Κι επιπλέον, εάν απαιτείς “υγειονομικό διαβατήριο” για τους ξένους τουρίστες, προκειμένου να τους φιλοξενήσεις στα τουριστικά θέρετρα, πώς θα εξαιρέσεις τους εγχώριους από αυτήν την υποχρέωση;
Πέραν αυτών, η χρήση ενός τέτοιου εργαλείου άπτεται και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς πρόκειται για ένα απολύτως ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Όσο και εάν η προστασία της δημόσιας υγείας αποτελεί σοβαρό λόγο σε περιόδους πανδημίας και επιτρέπει την υιοθέτηση κάποιων, ακόμη και ασυνήθιστων μέτρων, κανένα εργαλείο δεν θα πρέπει να θέτει σε κίνδυνο την ιδιωτικότητά μας. Και όσο ανάλογα εργαλεία, όπως για παράδειγμα η ψηφιακή ιχνηλάτηση των πιθανών κρουσμάτων, με την επιτήρηση μέσω των κινητών τηλεφώνων, υιοθετούνται από διάφορες κυβερνήσεις, τόσο ο κίνδυνος καθίσταται μεγαλύτερος. Δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε η υγειονομική κρίση να οδηγήσει σε αμφισβήτηση στοιχειοδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.