Όλοι συζητούν για το νέο κίνδυνο χρεοκοπίας που αντιμετωπίζει ο δήμος Θεσσαλονίκης μετά το... ραβασάκι των 16,5 εκ. ευρώ που κληρονόμησε να πληρώσει από τα σπασμένα της υπεξαίρεσης της διοίκησης Παπαγεωργόπουλου. Κανείς δε μιλάει όμως για το... ραβασάκι της κυβέρνησης προς όλους τους δήμους που τινάζει τους προϋπολογισμούς τους στον αέρα για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα.
Να με συγχωρούν οι εργαζόμενοι, που δε μου φταίνε σε τίποτα και προσωπικά θα ήθελα να συνεχίσουν και να παρατείνουν τις συμβάσεις τους, μια μέρα μάλιστα να γίνουν μόνιμοι υπάλληλοι αορίστου χρόνου, που να μην τους σκιάζει φοβέρα καμιά και να τους πληρώνουμε εσαεί, ζωή να 'χουμε και να 'χουν.
Ωστόσο, αυτή η λογική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που είναι πιο πράσινη κι από το κακό βαθύ ΠΑΣΟΚ της ρεμούλας και του βολέματος, με έχει αποσυντονίσει. Για την ακρίβεια έχει τρελάνει όλους τους Έλληνες εκτός των βολεμένων και όσων ελπίζουν (βάσιμα) ότι θα βολευτούν.
Προσέξτε τώρα τη φοβερή και τρομερή πολιτική με κοινωνικό πρόσημο της κυβέρνησης, που συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησαν όλοι οι προηγούμενοι. Την ώρα που όλοι ετοιμάζονταν να υποδεχτούν το νέο έτος η κυβέρνηση σε μια κίνηση επαναστατική και αντιμνημονιακή αποφασίζει να παρατείνει τις συμβάσεις (που είχαν ήδη πάρει παράταση μέχρι το τέλος του 2015) όσων εργάζονταν κυρίως στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων όλης της χώρας, μέχρι το τέλος του 2016.
Οι δήμοι όμως είχαν ήδη καταθέσει τους προϋπολογισμούς τους για το 2016, οπότε το νέο οικονομικό βάρος, την τρύπα, που τους φορτώνει η φιλολαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρουν πώς να την μπαλώσουν. Οι προϋπολογισμοί τινάζονται στον αέρα, μαζί με τις προκηρύξεις για νέες συμβάσεις στις οποίες είχαν προχωρήσει κάποιοι πιο... φρόνιμοι (μαγείρεψαν πριν πεινάσουν) δήμαρχοι.
Άντε τώρα να σπάσουν τα κεφάλια τους οι δημοτικές αρχές για να πληρώσουν τους συμβασιούχους. Οι οποίοι πληρώνονται κανονικά από τα ανταποδοτικά τέλη. Τα οποία έχουν προσδιοριστεί ήδη εδώ και μήνες, σύμφωνα με το νόμο και δεν μπορούν να αλλάξουν (α ξεχνάω τις τροπολογίες, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κτλ.). Οπότε τι λέει η κυβέρνηση των ΠΝΠ και των τροπολογιών; Κόψτε το λαιμό σας για να κάνω εγώ την καλή στους συμβασιούχους. Σωστότερα ακόμη: Δήμαρχοι παρανομήστε για να κάνω φιλολαϊκή (δηλαδή να μαζέψω κομματική πελατεία και ψηφαλάκια για το μέλλον) πολιτική εγώ, η αριστερή κυβέρνηση...
Από αύριο λοιπόν ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, θα τρέχει στην Αθήνα για να τα... βολέψει (με τον παλιό καλό ελληνικό τρόπο) με το κουστουμάκι των 16,5 εκ. ευρώ, το οποίο η αρμόδια αντιδήμαρχός του, Γιούλη Ρανέλλα, έσπευσε να το... κλάψει δημοσίως και να διευκρινίσει –βεβαίως, βεβαίως- ότι θα το πληρώσουν οι πολίτες... Λες και δεν το ξέραμε.
Και οι άλλοι δήμαρχοι όμως μαθαίνουμε ότι θα ακολουθήσουν το παράδειγμα του κ. Μπουτάρη, για να μη χρεωκοπήσουν κι αυτοί με τα κυβερνητικά ρουσφέτια. Ποιος θα τα πληρώσει; Εμείς βέβαια.
Μα δεν αλλάζει τίποτα σ' αυτόν τον τόπο, ούτε με κρίση, ούτε με αριστερά, ούτε με εκλογές...
Κι αν δε σας φτάνουν τα παραδείγματα δείτε το πάρτι –βγαλμένο από τα πιο καλά μας χρόνια, που λένε και στο compact disc club- που γίνεται με τις τοποθετήσεις ΣΥΡΙΖΑίων στους εποπτευόμενους από τα υπουργεία οργανισμούς και φορείς. Στους πολιτιστικούς φορείς της Θεσσαλονίκης κλαίνε και τα λιγοστά ψάρια μπροστά από το Μέγαρο, στην «Εγνατία Οδός ΑΕ» αν υπήρχε κι άλλη σημαντική αμειβόμενη θέση προς κάλυψη όλοι ξέρουν ποιος –«ροζ» αυτοδιοικητικός- θα την καταλάμβανε, στην Αθήνα ανασταίνονται οργανισμοί (μη σου πω και λίμνες) για συζύγους βουλευτών και πλέον όλοι βλέπουν ακόμη και... παρεξηγημένους (των ΑΝΕΛ) να πηγαίνουν προς διευθυντικές θέσεις.
Στην Ελλάδα τείνουμε να ξεχάσουμε τι θα πει συμβάσεις ορισμένου χρόνου, τείνουμε να ξεχάσουμε τι θα πει αξιοκρατία, τείνουμε να ξεχάσουμε τι μας οδήγησε στην κρίση και τι μας διατηρεί εντός αυτής. Αυτές οι τάσεις είναι αυτοκτονικές. Κι αν μέχρι σήμερα σαν τους ταραγμένους εφήβους κόψαμε καμιά δεκαριά φορές τις φλέβες μας και δεν τα καταφέραμε, μη φοβάστε θα το πετύχουμε το μοιραίο που θα πάει...
Ξέρω ότι δε θα προβληματίσω κανέναν από αυτούς που θα έπρεπε με αυτά που γράφω. Δεν τρέφω αυταπάτες. Το πάρτι θα το συνεχίσουν απτόητοι. Κι εμείς θα τους πληρώνουμε. Νόμος.