Ό,τι πει η κάλπη, ό,τι αποφασίσει ο λαός. Έτσι είναι οι εκλογές, έτσι λειτουργεί μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τον λογαριασμό πάντα αυτός τον διαμορφώνει με την παραγγελία που κάνει και στο τέλος είναι πάλι αυτός που τον πληρώνει. Σεβαστή η βούλησή του, τελεία. Πάμε παρακάτω με μια νέα κυβέρνηση, ισχυρή κι αυτοδύναμη. Άλλωστε, το προοίμιο για τη νέα κοινοβουλευτική περίοδο γράφτηκε τον Μάιο και χτες το βράδυ μπήκε κι ο επίλογος. Τα πράγματα είναι καθαρά: ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή για τη ΝΔ. Κυρίαρχη η ΝΔ ξεκάθαρα. Χωρίς αστερίσκους. Αυτό είναι το πρώτο καθαρό μήνυμα. Τώρα ήδη σιδερώνονται κοστούμια, κολλαρίζονται πουκάμισα για το ποιοι θα αποτελούν το νέο υπουργικό συμβούλιο. Κι από ό,τι φαίνεται, δεν θα είναι κι όλοι εκλεγμένοι κοινοβουλευτικοί.
Η νέα Βουλή έχει όμως νέα σύνορα. Μετακινήθηκαν οι πολιτικές γραμμές. Οκτακομματική. Κι εδώ αρχίζει μια πολύ μεγάλη συζήτηση για το τι αποφάσισαν οι ψηφοφόροι, άσχετα εάν πήγαν λιγότεροι να ψηφίσουν. Ο δείκτης της αποχής είναι σαφής. Άγγιξε το 49%.
Έπεσε από τα σύννεφα την πρώτη φορά, ξανάπεσε τη δεύτερη, ε, δεν έμεινε και σύννεφο άλλο για να κρατηθεί η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα Βουλή δείχνει σαφέστατο τον προσανατολισμό της για την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Είναι προφανές πως δεν άντεξε η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα του 2023, είναι το χαμηλότερο ποσοστό που παίρνει ποτέ κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης στη μεταπολιτευτική περίοδο. Μπορεί να αύξησαν τα ποσοστά τους από τις εκλογές του ’19 το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής και το ΚΚΕ, δεν συνέβη όμως το ίδιο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το ανέκδοτο με τις πολλαπλές τράκες, τα πολλαπλά κατάγματα και τους τραυματισμούς, όπου στο τέλος το θύμα για να αποφύγει τη χαριστική βολή, αναφωνεί: «… ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα». Εδώ λοιπόν συντελέστηκε μια συντριπτική ήττα, είτε θέλουν να το δουν είτε δεν θέλουν να το δουν. Μέσα σε λιγότερο από 40 ήμερες τελέστηκε χτες το 40νθήμερο μνημόσυνο.
Στη δήλωσή του ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως «υποστήκαμε μια μεγάλη ήττα» και πως θέτει και τον εαυτό του στις διαδικασίες του κόμματος και τα μέλη θα αποφασίσουν για την επόμενη μέρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως αυτό που θα πρέπει να κοιτάξουν αυτήν τη φορά -κάτι που δεν έγινε στον βαθμό που οφειλόταν μετά την ήττα του ’19- είναι να δουν την εικόνα καθαρά, με ειλικρίνεια, μεγαλοψυχία και εντέλει με πολιτική διορατικότητα για τα μελλούμενα. Είναι το χρέος που έχουν απέναντι στους χιλιάδες -κατά πολλές χιλιάδες λιγότερους αυτήν τη φορά- ψηφοφόρους τους. Κι αυτό -επίσης χωρίς αστερίσκους- είναι το δεύτερο μήνυμα. Τι ακριβώς εννοεί ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα το δούμε τις επόμενες μέρες.
Κι αν τα δύο παραπάνω μηνύματα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα, το τρίτο δεν ήταν και τόσο. Το ότι στη νέα Βουλή εισέρχονται κόμματα που είναι δεξιότερα της ΝΔ δημιουργεί μια νέα πολιτική συνθήκη. Το κόμμα Βελόπουλου κράτησε αριθμό εδρών κι έχουμε να κάνουμε με μια γνωστή πολιτική διαδρομή. Είδαμε τη στάση του στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Για το τι θα δούμε όμως από τα δύο ακραία δεξιά κόμματα, της «Νίκης» και των «Σπαρτιατών», μας προϊδεάζουν οι ακραίες προσλαβάνουσες που έχουν, άκρως ανησυχητικές. Κι όσο για τη Ζωή και την «Πλεύση», δείγματα εμμονής έχουμε δει, οπότε λίγο πολύ η διαδρομή της δείχνει και ποιους σκοπέλους θα έχουμε, διαδικαστικούς ή ουσιαστικούς, στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου. Κι αυτό συνολικά είναι το τρίτο κι αρκετά καθοριστικό μήνυμα.
Είπαμε, η κάλπη ήταν άδεια. Γέμισε. Προς τα ακροδεξιά. Τα δύσκολα εντός του Κοινοβουλίου είναι μπροστά κι ας το πάρουμε απόφαση: δεν χωρούν καθυστερήσεις. Δεν μας παίρνει να πετάμε καπάκια, περιμένοντας να ωριμάσει το ουίσκι καθισμένοι στην κουνιστή πολυθρόνα…