Παρά το ότι ο οιοσδήποτε διαχειριστής εξουσίας -και όχι πλέον ηγέτης- και ανεξαρτήτως με τις προθέσεις του, στο τέλος θα προσαρμοστεί στο σύστημα, αλλιώς αυτό θα τον αποβάλει, εν τούτοις η ανάδειξη του αρχηγού μιας ομάδος δεν στερείται σημασίας. Και τούτο διότι το σύστημα όχι μόνο δεν είναι απρόσωπο, αλλ’ απεναντίας είναι πολυπρόσωπο.
Και εννοώ μ’ αυτό ότι ναι μεν οι βασικές κατευθύνσεις είναι ίδιες, αλλά υπάρχουν διαφορές στις τακτικές. Και τούτο έχει καταφανεί παλαιότερα μεν κατά την πρώτη πενταετή διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τώρα δε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπου πρωταρχικός στόχος είναι η πάση θυσία διατήρηση στην εξουσία, ακόμη και με μέσα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αδιαφανή, οπωσδήποτε όμως αναξιοκρατικά.
Κοινό σημείο των δύο αναφερομένων κομμάτων ήταν αφενός η άλωση του κρατικού μηχανισμού με έμπιστα πρόσωπα, εν πολλοίς ακατάλληλα να διοικήσουν, αφετέρου η δημιουργία νέων τζακιών. Δηλαδή εξωκοινοβουλευτικών κέντρων, που με την ισχύ τους θα επιτρέψουν την παραμονή των κομμάτων στην εξουσία.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει εν σμικρογραφία και στο εσωτερικό των κομμάτων. Το είδαμε άλλωστε αυτό να συμβαίνει με όλα τα κόμματα, κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ο νεοκλεγμένος πρόεδρος θα αντικαταστήσει -οπωσδήποτε πάντως, θα επιδιώξει- τα πρόσωπα που απαρτίζουν τα κομματικά όργανα με έμπιστα σ’ αυτόν, και θα στηριχθεί σε εξωθεσμικά κέντρα που θα τον στηρίζουν (φυσικά και με ανταλλάγματα - στην πολιτική «φιλανθρωπίες δεν συνηθίζονται).
Ως εκ τούτου, κατά την εκλογή προέδρου ενός κόμματος, και στην σημερινή, μπορεί μεν η βασική πολιτική κατεύθυνση της Ν.Δ. να μη μεταβληθεί, οπωσδήποτε όμως θα υπάρξουν διαφοροποιήσεις σε πρόσωπα και τακτικές. Και βεβαίως, θα κριθεί και ο προσανατολισμός του κόμματος προς την γερμανική ή ατλαντική πλευρά. Ελπίζω αυτό να το αντιλαμβάνονται οι ψηφοφόροι.
Εκείνο επίσης που θα κριθεί είναι η επιθυμία διατήρησης μεν της βάσης της Ν.Δ. συμπαγούς, αλλά με λίγες πιθανότητες προσεταιρισμού νέων οπαδών (κάθε τετραετία εισέρχονται περί τους 400.000 νέοι ψηφοφόροι, με άλλους τόσους απερχόμενους), οι οποίοι δεν έχουν παραστάσεις της άλλοτε κραταιάς Ν.Δ., ζουν δε με τον σύγχρονο ρυθμό.
Από την άλλη πλευρά, κρίνεται η επιθυμία ανανέωσης σε πρόσωπα, ιδέες και τακτικές, προς αντικατάσταση των φθαρμένων και συνυπαιτίων τη τραγικής κατάστασης όχι μόνον του κόμματος, αλλά και της Ελλάδας εξαιτίας του κόμματος. Ό,τι έπραξε δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ.
Λόγω δε του ότι δεν είμαι πολιτικός, και δεν μού προσάπτουν πολιτικό κόστος οι θέσεις μου -γι’ αυτό και μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα άνευ συνεπειών-, ομολογώ πως όσο περνά ο καιρός και παρά το ότι το ένα τρίτο των Ελλήνων ήμαστε πτυχιούχοι κάποιας σχολής, που θεωρείται ότι διαθέτουμε εξ αντικειμένου στοιχεία μόρφωσης, η ψυχοσύνθεσή μας από την αρχαιότητα δεν έχει αλλάξει, γι’ αυτό και οι πολιτικοί σ’ αυτήν δίνουν βάση.
Ακόμη και στην καλύτερη μορφή εφαρμογή της δημοκρατίας, κατά το χρυσούν αιώνα της κλασικής εποχής, δεν είναι προς μίμηση η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, που διατηρήθηκε η αυτή έως και σήμερα. Για να ενδιαφερθούν οι πολίτες και να μετέχουν στα κοινά, δελεάστηκαν με αποζημίωση ίση με το ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ή άλλοτε με το μισό, για να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις στην Πνύκα.
Οι άποροι επομένως, δεν είχαν λόγο να εργάζονται - όπως συμβαίνει και στις χώρες με υψηλά επιδόματα ανεργίας, όπου υπάρχει και τάξη «επαγγελματιών ανέργων. Από τότε και η επιθυμία για πρόσληψη στο δημόσιο. Μάλιστα δε, οι δημοκρατικοί και όχι οι συντηρητικοί-αριστοκρατικοί ψήφιζαν σχεδόν πάντοτε υπέρ της διεξαγωγής πολέμων για να επεκταθεί ο ζωτικός χώρος των Αθηνών και να τους παραχωρηθεί αγροτική γη σε ξένα εδάφη. Για τους ίδιους λόγους ποτέ δεν αντιδρούσαν όταν η Αθήνα εκμεταλλευόταν τους συμμάχους της.
Έτσι κατάντησαν την άριστη μορφή της δημοκρατίας -την άμεση- σε δημαγωγικό σύστημα, που ικανοποιούσε τις ταπεινές ανάγκες του όχλου, χωρίς ίχνος αξιοκρατίας. Μάλιστα δε, από το 462 αρχίζουν να αφαιρούνται αρμοδιότητες, πρώτα από τον Άρειο Πάγο, προς όφελος των κατωτέρων τάξεων (το βλέπουμε αυτό με το νομοσχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου περιορίζονται αρμοδιότητες της Συγκλήτου προς όφελος των κομματικών νεολαιών, ως μη όφειλε).
Ελπίζεται, για την ευρωστία του πολιτικού συστήματος, οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. να επιλέξουν εκείνο που συμφέρει στο κόμμα τους και στον τόπο, και όχι στον εαυτό τους.