Στους δήμους είναι απλά, ξεκάθαρα τα πράγματα. Το λέμε κάθε φορά για τις δημοτικές εκλογές. Επιλέγουμε από τους υποψήφιους δημάρχους ποιος μπορεί να διατηρεί τον δήμο καθαρό, ασφαλή, φωτεινό, προσπελάσιμο από όλους, ανθρώπινο, τακτικό, πράσινο. Αυτόν δηλ. που θα φροντίζει τον δήμο σαν το σπίτι του. Που τον πονά και τον περιποιείται. Τα υπόλοιπα, τα γύρω γύρω περί οραμάτων κι εξωστρέφειας είναι καλά συνοδευτικά, αλλά δεν αρκούν. Θα το δούμε εξάλλου στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου. Τελεία.
Παράγραφος: στο κοινοβούλιο όμως το διακύβευμα είναι διαφορετικό. Οι εθνικές εκλογές κινούνται σε άλλη σφαίρα. Είναι όλα μαζί τα ζητήματα που αφορούν το όλον του κράτους. Αφορούν και τα 132.000 τετραγωνικά μας χιλιόμετρα, τα 10.000.000 κόσμου που κατοικούμε σε αυτά, τους ομογενείς μας, αφορούν τα πάντα από πινέζα σε πινέζα στον χάρτη μας. Αφορούν την ιστορία μας. Αφορούν το αύριο του τόπου. Οπότε το μόνο απλό είναι συμμετοχή, συνυπευθυνότητα και ναι, ενεργή ψήφος. Κι ο καθένας ας πάρει την ευθύνη του για το ποιον επιλέγει να τον εκπροσωπήσει στη Βουλή, για το ποιο ή ποια κόμματα θα αναλάβουν την επομένη να νομοθετήσουν και να προχωρήσουν τη χώρα. Άλλωστε αυτό ορίζουν τα δημοκρατικά πολιτεύματα: η ψήφος όλων είναι ίση και το μερτικό της ευθύνης ανάλογο.
Οπότε αυτονόητο θα πρέπει να είναι πως η αποχή δεν είναι επιλογή. Δεν μπορεί κανείς να απέχει και την επομένη να διαμαρτύρεται πώς κακοδιοικείται αυτός ο τόπος. Ο καθένας θα χρεωθεί και τις επιλογές του. Δεν είναι φυσικά απλή υπόθεση η επιλογή του καταλληλότερου. Θέλει προσοχή και δεν θα πρέπει να είναι αφελής του τύπου «θα το ρίξω όπου να ‘ ναι» ή «ας πάει και το παλιάμπελο», ή «όλοι ίδιοι είναι» ή ακόμη χειρότερα, «έλα μωρέ και τι έγινε».
Κι ακόμη περισσότερο η επιλογή δεν πρέπει να σχετίζεται με το ποιο είναι το λιγότερο κακό, αλλά αντίθετα ποιο είναι το πιο καλό. Κι εδώ αρχίζει το δύσκολο κομμάτι που λέγαμε, τα πράγματα στις εθνικές εκλογές είναι πιο περίπλοκα και πιο απαιτητικά. Το κάδρο, είπαμε, είναι το μεγάλο. Μαθήματα δημοκρατίας, μαθήματα συμμετοχής δεν χρειάζονται. Αυτά τα είπαμε και στα θρανία. Μαθήματα επανάληψης όμως χρειάζονται για να θυμόμαστε.
Πριν από λίγο καιρό μου έλεγε καλός φίλος, που παρακολουθεί πάντα τα πολιτικά, πως ο κόσμος ψηφίζει συνήθως ανάλογα πώς συμφέρει την τσέπη του. Θα μπορούσαν πολλοί να συμφωνήσουν μαζί του, ιδίως στις μέρες μας που ως γνωστόν το μεγαλύτερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η πλειονότητα είναι η ακρίβεια, δηλ. η οικονομία. Η απάντηση όμως σε αυτό είναι πως δεν ψηφίζουμε απλώς για διαχειριστή κεφαλαίων, δεν ψάχνουμε φοροτεχνικό, δεν κυνηγάμε να βγάλουμε έναν οικονομολόγο, δεν αναζητούμε τραπεζίτη. Πολιτικό εκλέγουμε. Και βέβαια μετά την οικονομία -συμφωνούμε, είναι το πρώτιστο- τα υπόλοιπα θα τα προσπεράσουμε; Φυσικά και όχι. Αναζητούμε αυτούς που θα υπερασπιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα και θα διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Εκεί έχουμε θέματα να φαν κι οι κότες. Αλλά θέλουμε πολιτικούς που δεν θα είναι… κότες. Που επίσης θα διορθώσουν τα κακώς κείμενα στην υγεία, την παιδεία, την εργασία, το περιβάλλον, την ασφάλεια, την ενέργεια, τον πρωτογενή τομέα, τη δικαιοσύνη, το δημόσιο, κι άλλα πόσα που συνθέτουν τον πολιτικό μας βίο. Που θα φτιάξουν ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος που θα σέβεται τον εαυτό του, δηλ. τους πολίτες.
Από σήμερα μπαίνουμε στο τελευταίο κατοστάρι. Η σημαία θα πέσει την Κυριακή. Τα προγράμματα των κομμάτων στο μέτρο του δυνατού είναι γνωστά. Τα πρόσωπα που περιμένουν σταυρό κι αυτά το ίδιο. Το ραντεβού, ορισμένο. Ας αφήσουμε τα χαζά κι ας ψηφίσουμε. Κι επειδή μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, αλλαγές δεν γίνονται, ας ψηφίσουμε προσεκτικά και όχι ελαφρά τη καρδία. Και καλό μας βόλι.