Όλα στο και πέντε. Αφού γίνει κάτι και πάρει διαστάσεις, τότε -ίσως μόνο τότε- τρέχουμε να το… προλάβουμε. Τρέχουμε να δούμε τι πήγε λάθος, τι έπρεπε να εφαρμοστεί, τι ΠΡΟ-βλεπόταν, ποιος δεν έκανε αυτό που του αναλογούσε, ποιος δεν εφάρμοσε τους κανόνες, ποιος έγραψε τους νόμους στα παλαιότερα των υποδημάτων του, με το γαϊτανάκι της μεταφοράς ευθυνών να συνεχίζεται.
Εσχάτως παρακολουθούμε ένα «Κίνημα της πετσέτας» από μη οργανωμένους πολίτες που ζητούν την πρόσβαση σε παραλίες. Σε αυτές όπου οι ξαπλώστρες κάλυψαν χιλιόμετρα από τις πανέμορφες ακτές μας. Οι ξαπλώστρες των beach bar που χρεώνουν το δίδυμο με ομπρέλα σαν ένα… δίκλινο χωρίς πρωινό σε τουριστικό χωριό των Κυκλάδων. Κι όλα αυτά τα κινηματικά, αρχές Αυγούστου, λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι. Δηλαδή στο και πέντε. Ξαφνικά οι κινηματίες που είπαν «ώς εδώ» χτύπησαν στη Σάντα Μαρία της Πάρου, βρήκαν ομοϊδεάτες σε δύο μέρη της Χαλκιδικής, επανεμφανίστηκαν στην Κρήτη και θα δούμε και πού αλλού.
Αυτή φυσικά είναι η μία ανάγνωση. Αυτή αφορά την αντίδραση των πολιτών. Κι εδώ βέβαια κανείς δεν πρέπει να τους κακοχαρακτηρίσει γιατί άργησαν να αντιδράσουν. Η άλλη ανάγνωση είναι η αλλήθωρη ματιά που ρίχνει το κράτος -με την ευρύτερη έννοια- στα πράγματα. Πριν φτάσουμε στα κινηματικά πετσετοειδή κ.τ.λ., ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: ποιος δίνει την άδεια για να απλωθούν οι ξαπλώστρες; Η εύκολη απάντηση είναι οι δήμοι. Κι όμως αν πάμε λίγο παρακάτω, θα βρούμε την ακριβή απάντηση: η Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου. Αυτή διαχειρίζεται τους αιγιαλούς και τις παραλίες. Αυτή ορίζει τα μέτρα στα οποία πρέπει να…ξαπλώσουν οι ξαπλώστρες. Και πώς το κάνει αυτό; Μαγικά. Ούτε τον απαιτούμενο αριθμό υπαλλήλων έχει ούτε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς διαθέτει. Άρα, στο πηλίκο μηδέν, όπως ανέδειξε και το δημοσίευμα της Voria.gr χτες για τις παραλίες της Χαλκιδικής και τους 3 (ολογράφως: τρεις ολόκληρους!) υπαλλήλους της Κτηματικής.
Είναι εύκολο βέβαια να πυροβολεί κανείς τον αδύναμο/αδύνατο, γι’ αυτό ας δούμε και το μερτικό της ευθύνης που έχουν οι δήμοι. Πολύ απλά, προκηρύσσουν διαγωνισμούς εκμίσθωσης αναψυκτηρίων και μετά μην τους είδατε. Έλεγχοι μηδέν. Στο μεταξύ όμως οι τζίροι φτάνουν στα ύψη και κάπου εκεί στο… και πέντε είναι που ξαναπιάνουμε το θέμα. Το παράδειγμα της παραλίας στην Κρήτη, στην πανέμορφη Φαλάσαρνα, δείχνει και πόσο γυμνός εμφανίζεται ο νομικός μας βασιλιάς. Εκεί λοιπόν που οι ξαπλώστρες έγιναν περισσότερες κι από τα… κύματα προέκυψε το εξής: ο δήμος άργησε να τρέξει τον διαγωνισμό, η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου αρνήθηκε να δώσει την άδεια που ζητούσαν οι επιχειρηματίες θέλοντας να προστατεύσει τον μαγικό τόπο και να εξασφαλίσει την προσέλευση όλων και τη λύση την έδωσαν… οι επιχειρηματίες. Τι έκαναν; Έστρωσαν τις ξαπλώστρες, τα κονομάνε και τώρα ζητούν και τα ρέστα γιατί δεν τους έδωσαν άδεια. Βγαίνουν κι από πάνω δηλαδή, τους σπρώχνουν στην… παρανομία. Φυσικά, όλα αυτά αρχές Αυγούστου.
Παραπλήσια κατάσταση είδαμε και με τα εισιτήρια των πλοίων. Ξαφνικά, χωρίς λόγο, είδαμε τους ναύλους να κοστίζουν περισσότερο κι από μια πτήση Παρίσι – Νέα Υόρκη με το αλησμόνητο Κονκόρντ. Κι εκεί τι κάναμε; Αρχίσαμε με εκκλήσεις της Πολιτείας, μετά φυσικά από τις… παρεκκλίσεις και τις διαμαρτυρίες των επιβατών. Πότε; Μα στο και πέντε. Εκεί στα τέλη Ιουνίου. Προληπτικά καμία ενέργεια δεν είχε μπει στο τραπέζι. Πάλι μετά, κι αφού είχαν κόψει εισιτήρια όσοι σχεδίαζαν να ταξιδέψουν κι είχαν ήδη χρυσοπληρώσει το ταξίδι για κάποιο από τα νησιά μας. Κρατάμε πάντως την παράδοση. Πάντα τρέχουμε μετά από κάτι. Το ίδιο δεν κάνουμε και με τις φωτιές;
Έχουμε και λέμε: Κτηματική Εταιρία, δήμοι, επιχειρηματίες. Η πρώτη αστελέχωτη, οι τρίτοι αχαλίνωτοι κι οι δήμοι… πριν από αυτοδιοικητικές εκλογές. Σε αυτήν τη χώρα λοιπόν όπου κοινή πεποίθηση είναι ότι «ό,τι πάρουμε τώρα, πριν από τις εκλογές», και η συζήτηση αυτή θα πρέπει να μπει στην ατζέντα των υποψηφίων. Και να εξηγήσουν ενόψει της κάλπης του Οκτωβρίου τι θα κάνουν -είτε έχουν πλήρη αρμοδιότητα είτε μέρος αυτής- με την αξιοποίηση του ευρύτερα λεγόμενου δημόσιου χώρου. Να μιλήσουμε για τις ευθύνες τους, τον σχεδιασμό που έχει καθένας τους, τα οράματά τους -αν έχουν. Γιατί το να λένε οι δήμοι «εμείς δεν νομιμοποιούμε αυθαιρεσίες, αλλά και δεν είμαστε αρμόδιοι για τον έλεγχό τους», δεν μας καλύπτει πλέον. Σήμερα είναι οι ξαπλώστρες, αύριο τα τραπεζοκαθίσματα, τα διπλοπαρκαρισμένα, τα χίλια δυο, κουράστηκε ο κόσμος, κουραστήκαμε όλοι και έχουμε εκλογές. Ας είναι κι έτσι, αρκεί να γίνει κάτι…