Τα τελευταία 112 χρόνια, δηλαδή από την ημέρα που η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και εντάχθηκε στον εθνικό κορμό, η πόλη διαφημίζεται εντός Ελλάδος για συγκεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένους τρόπους. Τα τραγούδια -κυρίως τα λαϊκά τραγούδια- υμνούν την ατμόσφαιρα, τις γειτονιές, τους έρωτες και τους ανθρώπους της. Μέσω των τραγουδιών που την αναφέρουν η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στα χείλη των απανταχού Ελλήνων και δι’ αυτού του τρόπου τούς καλούν να την επισκεφθούν. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η αναφορά της Θεσσαλονίκης σε κάποιο τραγούδι θεωρείται από τους δημιουργούς του πλεονέκτημα επιτυχίας.
Ο Λευκός Πύργος, αν και πρόκειται για Οθωμανικό μνημείο με σκοτεινή ιστορία, αφού χτίστηκε και χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, αποτελεί το σύμβολο της πόλης, κυρίως λόγω θέσεως, αφού βρίσκεται πάνω στη θάλασσα, στα όρια της Παλιάς και της Νέας Παραλίας και αποτελεί το δημοφιλέστερο σημείο της. Κατά κάποιον τρόπο το σχήμα και το… χρώμα της ώχρας συμβολίζουν την ιστορία της. Όπως και η πλατεία Αριστοτέλους, που αποτελεί το φυσικό επίκεντρο του κέντρου της πόλης, έχει ιστορικό όνομα και κεντροευρωπαϊκή εμφάνιση, υπογραμμίζει τον βαλκανικό της χαρακτήρα, ενώ συνδέεται με σημαντικούς θεσμούς, όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αλλά και πολιτικές εκδηλώσεις, κυρίως τις τεράστιες πολιτικές συγκεντρώσεις των δεκαετιών του 1970 και του 1980.
Τις τελευταίες ημέρες και συγκεκριμένα από το προηγούμενο Σάββατο, η Θεσσαλονίκη διαφημίζεται στο εσωτερικό της Ελλάδας και λόγω του μετρό. Όχι μόνο λόγω του σταθμού Βενιζέλου και του αρχαιολογικού χώρου που έχει δημιουργηθεί, τον οποίον πολλοί θα θελήσουν να επισκεφθούν και να θαυμάσουν από κοντά. Κυρίως, λόγω του μεγάλου και συνεχούς μέχρι σήμερα κύματος αναφορών στην πόλη απ’ όλα τα μέσα ενημέρωσης της χώρας. Εθνικά, περιφερειακά, τοπικά. Τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, εφημερίδες, ηλεκτρονικές εφημερίδες και κοινωνικά δίκτυα. Ακόμη κι αν κάποιος Έλληνας, που μένει στην άλλη άκρη της χώρας, δεν έχει σχέσεις με τη Θεσσαλονίκη και την έχει… ξεχάσει, το τελευταίο πενθήμερο τη θυμήθηκε για τα καλά. Κάτι που είναι βέβαιον ότι θα… μεταφραστεί σε επισκεψιμότητα, αφού η τουριστική κίνηση στη Θεσσαλονίκη οφείλεται κατά το πλείστον στους Έλληνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία, τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη τάση να επισκέπτονται τη Θεσσαλονίκη οι Έλληνες, όχι για δουλειά, αλλά για βόλτα, έχει ατονήσει, αφού η πόλη προσπαθεί να προβληθεί -έστω λίγο- στο εξωτερικό και καθόλου στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ίσως οι υπεύθυνοι να θεωρούν ότι ο εγχώριος μύθος που τη συνοδεύει είναι υπεραρκετός. Κάτι που δεν ισχύει καθώς αφενός ο κάθε μύθος ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου και αφετέρου ο εσωτερικός ανταγωνισμός έχει μεγαλώσει. Ας μη μας διαφεύγει ότι εκτός από την Αθήνα που έχει… ξεφύγει υποδεχόμενη 8 εκατομμύρια ξένους επισκέπτες τον χρόνο, όλες οι άλλες ελληνικές πόλεις διεκδικούν το δικό τους κομμάτι στον τουρισμό, πρωτίστως στην εσωτερική αγορά.
Εδώ και δεκαετίες η Θεσσαλονίκη δεν προβάλλεται εντός των συνόρων. Ούτε καν υπενθυμίζει την παρουσία της, πέρα από τα αυτονόητα -Διεθνής Έκθεση, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, πανεπιστήμια, ομάδες κλπ.- που δουλεύουν στον αυτόματο πιλότο. Τι απομένει; Οι παλιές ελληνικές ταινίες που την αξιοποιούν ως ντεκόρ και οι δημοσιοποιημένες στα κοινωνικά δίκτυα σύγχρονες εμπειρίες των σημερινών επισκεπτών της. Λίγες φωτογραφίες και αναρτήσεις ανάμεσα σε πολλά εκατομμύρια. Η ίδια η πόλη, δηλαδή οι παράγοντες που την εκπροσωπούν και αποφασίζουν για την πορεία και την τύχη της, δεν κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο για να προσελκύσουν Έλληνες που ενδιαφέρονται ένα τριήμερο χαλαρό long weekend ή για την πενθήμερη εκδρομή της Γ΄ λυκείου.
Σε αυτά τα… αυτονόητα προστέθηκε τις τελευταίες ημέρες και το μετρό με την υπερπροβολή από τα εγχώρια μέσα μαζικής ενημέρωσης που συνόδευσε την έναρξη των δρομολογίων του. Πέραν τούτου έχει σημασία ότι πρόκειται για μια προβολή με θετικό πρόσημο, μακριά από τις γκρίνιες ή τις άσχημες ειδήσεις που τη συνοδεύουν τα τελευταία πολλά χρόνια.
Φυσικά οι αναφορές στο μετρό δεν θα συνεχιστούν επί μακρόν. Το… καινούργιο κοσκινάκι θα ενσωματωθεί στη καθημερινότητα και θα πάψει να είναι και να θεωρείται καινούργιο, κάτι που -άλλωστε- αποτελεί ζητούμενο. Η ώθηση, πάντως, δόθηκε. Ίσως και το έναυσμα προς τους αρμόδιους του Οργανισμού Τουριστικής Προβολής και Μάρκετινγκ να κοιτάξουν πιο οργανωμένα την εσωτερική αγορά. Διότι η Θεσσαλονίκη είναι προορισμός που αφορά ολόκληρη τη χώρα, από τον Έβρο μέχρι την Κέρκυρα και από την Καστοριά και τη Φλώρινα μέχρι την Κρήτη και τη Ρόδο. Και φυσικά τη μεγάλη δεξαμενή της Αττικής. Η πόλη λόγω μεγέθους, ιστορίας και πραγματικότητας (ιστορία, μνημεία, εγγύτητα με παγκόσμια τοπόσημα, φυσική ομορφιά, θάλασσα, κουζίνα, διασκέδαση, αγορά) είναι απολύτως βέβαιον ότι ασκεί γοητεία στους περισσότερους Έλληνες. Αρκεί το… προϊόν Θεσσαλονίκη, οργανωμένο και… αμπαλαρισμένο όπως πρέπει, να προβάλλεται για να θυμίζει τόσο την ύπαρξή της όσο -κυρίως- τα πλεονεκτήματα και τη μυθολογία που τη συνοδεύει.