Για κάποιους -μάλλον αρκετούς- η κρίσιμη ημέρα του χρόνου είναι τα γενέθλια. Τότε κάνουν έναν -κάποιου τύπου- απολογισμό, τις περισσότερες φορές υποσυνείδητα. Τότε τους θυμούνται και τους εύχονται οι πιο κοντινοί τους άνθρωποι, από το παρόν και το παρελθόν. Αν και σήμερα, λόγω των social media, όλο και περισσότεροι γνωρίζουν τα γενέθλια όλο και περισσότερων, το τηλεφώνημα την ημέρα των γενεθλίων θα έρθει από γνώριμη φωνή και το sms από καταχωρημένο αριθμό. Για κάποιους άλλους -αισθητά λιγότερους- ημέρα απολογισμού είναι η ονομαστική γιορτή. Κυρίως επειδή οι ευχές είναι πολλές -άλλες τυπικές, άλλες θερμότερες- και το διακύβευμα εάν το περασμένο 12μηνο οι περσινές έπιασαν. Για όλους, όμως, η αλλαγή του χρόνου, δηλαδή κάθε Πρωτοχρονιά όπως η σημερινή, δημιουργεί μετά βεβαιότητος κλίμα ενδοσκόπησης. Τι έφερε και τι πήρε ο χρόνος που φεύγει, ο οποίος αναπόδραστα προστέθηκε στην ηλικία. Αλλά και τι περιμένει ο καθένας -ομολογημένα ή ανομολόγητα- από τη νέα χρονιά. Παρά το ότι τα τελευταία χρόνια οι δραματικές εξελίξεις έχουν βαρύνει το νόημα λέξεων όπως η «υγεία» -λόγω πανδημίας- και «ειρήνη» -κυρίως λόγω Ουκρανίας- και επομένως οι ανάλογες ευχές έχουν σημασία, ο καθένας μέσα του κάτι ιδιαίτερο και πιο προσωπικό περιμένει από τον χρόνο που ξεκινάει μια μέρα σαν τη σημερινή Πρωτοχρονιά. Μακάρι οι προσδοκίες να εκπληρωθούν…
Εννοείται ότι το παιχνίδι του χρόνου δεν τελειώνει ποτέ. Εννοείται, επίσης, ότι κάθε χρόνος -ενδεχομένως και κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα και κάθε μήνας για να μην πάμε στο κάθε ώρα- κάτι παίρνει, κάτι δίνει και κάτι αφήνει στον καθένα, αλλά το μυαλό έχει ανάγκη κάποιες φορές να σκέφτεται λίγο πιο συγκεκριμένα και το συναίσθημα να νιώθει με αυξημένη ένταση. Επομένως φιλοσοφίες καφενειακού τύπου του στιλ όλες οι μέρες είναι ίδιες, πέφτουν στο κενό. Πολύ απλά επειδή όλες οι μέρες δεν είναι ίδιες, ακόμη κι όταν μοιάζουν μεταξύ τους. Πολύ περισσότερο κάποιες πιο… ειδικές ημέρες, που βάζουν σε σχεδόν αυτόματη λειτουργία το μηχανισμό των αναμνήσεων και των αξιολογήσεων. Γενέθλια, ονομαστική γιορτή, Πρωτοχρονιά, κάποια επέτειος -ευχάριστη ή δυσάρεστη- δημιουργούν το προσωπικό ημερολόγιο του καθενός, που κινείται παράλληλα με το… επίσημο και γενικώς αποδεκτό.
Για τους ανθρώπους ανά την Γη, για τους Ευρωπαίους, για τους Έλληνες και για τους Θεσσαλονικείς η σημερινή είναι μια ξεχωριστή ημέρα. Το 2025 δίνει τη θέση του στο 2026. Συγχρόνως η Πρωτοχρονιά αναζωπυρώνει προσδοκίες. Ακόμη κι αν κάθε νοήμων άνθρωπος γνωρίζει πολύ καλά ότι εκτός από τα καλά και τα δυσάρεστα μπορούν να συμβούν ανά πάσα ώρα και στιγμή στις μέρες της χρονιάς που βρίσκεται στην αφετηρία, πάντα υπάρχει ανάγκη για ένα ξεκίνημα. Νέο ή κάτι σαν νέο. Εκρηκτικό ή βραδείας αναφλέξεως. Πραγματικό ή φανταστικό και ουτοπικό. Μια βαθιά ανάσα για τους 12 μήνες που έρχονται. Διότι -όπως επίσης όλοι γνωρίζουν- η ζωή εξ ορισμού είναι δρόμος αντοχής. Έτσι τη βίωσαν ακόμη και εκείνοι που ηθελημένα ή εκ των πραγμάτων πύκνωσαν το χρόνο, έγιναν ολοκαύτωμα και αναχώρησαν για τον Σείριο νωρίς. Διότι προφανώς δεν ισχύει το -έτσι κι αλλιώς μπερδεμένου νοήματος- λαϊκό τραγουδάκι του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που λέει:
«Είν’ η ζωή μια θάλασσα / κι εμείς καπεταναίοι / κι είναι στ’ αλήθεια τυχεροί / όσοι πεθαίνουν νέοι».
Καλή χρονιά σε όλους!
Με υγεία και δύναμη!