Ένα παιχνίδι με ροζ και πράσινες καραμέλες θυμίζει πλέον όλη αυτή η ιστορία με τις εκλογές, που το πολιτικό σύστημα της χώρας μας τις χρησιμοποιεί όπως και όποτε θέλει, τη μια ως απειλή, την άλλη ως λύση.
Οι εκλογές δεν είναι πανάκεια για τη λύτρωσή μας από τα προβλήματα, ούτε βέβαια και καταστροφή. Πριν από την κρίση οι εκλογές ήταν η λύση. Ήταν ροζ «ραντεβού» καραμελίτσα. «Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη Δημοκρατία», έλεγαν και ξαναέλεγαν οι πολιτικοί μας όλων των αποχρώσεων και τόνιζαν με στόμφο ότι όταν κάποιος δεν μπορεί, τη λύση τη δίνει ο λαός με την ετυμηγορία του στις κάλπες.
Από λύσεις άλλο τίποτα δηλαδή... Αυτή την πολύ ωραία θεωρία την άκουγες σε κάθε πολιτική εκπομπή, σε κάθε πάνελ, από οποιονδήποτε πολιτικό. «Αν δεν μπορείτε να φύγετε» ήταν η αβίαστη προτροπή, που συνήθως γινόταν και πραγματικότητα. Όχι ως προς το αποτέλεσμα που ήθελε ο καθένας, αλλά ως προς το δρόμο για να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα. Κυβέρνηση που θα ολοκληρώσει την τετραετή θητεία της... το ανέκδοτο της μεταπολίτευσης.
Και να που φτάσαμε εν μέσω κρίσης να έχουμε αλλάξει την καραμέλα. Ανάλογα με την πίκρα των χρόνων που ζούμε και η πράσινη «ραντεβού» καραμελίτσα. Οι εκλογές στο πυρ το εξώτερον. Η εκλογολογία -ακόμη ακόμη- ισούται με καταστροφολογία. Σε ακραίες περιπτώσεις εθνικά επιζήμια, τόσο μάλιστα που μπορεί να χαρακτηριστείς και εθνικός μειοδότης αν κάνεις κουβέντα για εκλογές...
Εκλογές σημαίνουν αστάθεια (άλλο πράγμα σου λέω η σταθερότητα, αλλά πού την ξέρουν πού την είδαν...) και η αστάθεια συνεπάγεται αρνητικό επενδυτικό κλίμα. Έτσι ξεκίνησε η «πράσινη» καραμέλα, μόνο που επενδυτές δεν είδαμε ποτέ και το κλίμα... ήταν στραβό το έφαγε κι ο γάιδαρος. «Δεν μπορεί να σύρεται κάθε τόσο η χώρα σε εκλογές. Επιτέλους...» (με αγανάκτηση), είναι η φράση, που αντικατέστησε την προηγούμενη και πλέον κυριαρχεί παντού.
Μέση λύση σε αυτή τη χώρα φαίνεται να μην υπάρχει για τους πολιτικούς της. Και στ' αλήθεια τι σημαίνουν οι εκλογές για τους ίδιους, εκτός από το τζέρτζελο και το γοητευτικό παιχνίδι του φλερτ με την εξουσία;
Οι εκλογές είναι το καταφύγιο στην αποτυχία τους και η είσπραξη στην επιτυχία τους. Μονά ζυγά δικά τους. Κυριολεκτικά δεν ενδιαφέρονται για το δημοκρατικό νόημα των εκλογών, για τις εκλογές ως θεσμό και πυλώνα της Δημοκρατίας, και το έχουν αποδείξει. Κυριολεκτικά δεν ενδιαφέρονται για να εφαρμόσουν πολιτικές για την πρόοδο του τόπου, παρά μόνο νέμονται την εξουσία και εξυπηρετούν καθένας τα δικά του συμφέροντα. Θα ήμουν ευτυχής μάλιστα αν πίστευα ότι εξυπηρετούν καθένας τα συμφέροντα αυτών που τον εξέλεξαν. Αλλά κι εκεί ακόμη υπάρχει ο καλοπροαίρετος ψηφοφόρος κι ο ψηφοφόρος που έχει δέσει τον γάιδαρό του πριν ακόμη ρίξει το ψηφοδέλτιο στην κάλπη.
Οι εκλογές είναι για ορισμένους απόδραση για να μην αναδειχτεί η ανικανότητά τους, οι νόμιμες πλην όμως ανήθικες πράξεις τους, η αναποτελεσματικότητά τους, οι αδυναμίες και τα λάθη τους. Για άλλους (αναλόγως των συνθηκών) είναι το όχημα για να ρευστοποιήσουν τις εξυπηρετήσεις ή σε καλύτερη περίπτωση για να καρπωθούν κάποιες επιτυχίες τους. Και για κάποιους άλλους για να γευτούν το μέλι της εξουσίας (μετά την καραμέλα σε τι πιο γλυκό να πας...).
Προφανώς αυτά δεν ισχύουν για όλους τους πολιτικούς. Υπάρχουν κάποιοι που αποτέλεσαν και αποτελούν πραγματικά διαμάντια μέσα στο σκουπιδότοπο. Εργάτες που σκύβουν το κεφάλι και δουλεύουν, που παράγουν αποτέλεσμα και έργο, που στο τέλος της ημέρας είναι υπερήφανοι τουλάχιστον για την προσπάθεια. Αυτοί εξάλλου βάζουν στόχους και τιμούν τον όρο πολιτικός. Γίνονται ωφέλιμοι για την πατρίδα και έχουν την ατυχία να μην ολοκληρώνουν ποτέ τη δουλειά τους, λόγω των εκλογών...
Υπάρχει όμως και η νεότερη γενιά στην οποία έχουμε όλοι την υποχρέωση να δώσουμε το περιθώριο να αποδείξει αν έχει κάτι παραπάνω να προσφέρει στην ξεσκισμένη Δημοκρατία μας. Αυτή η νέα γενιά είναι που εκφράζει την ελπίδα. Κι αν κάποιοι πουν ότι και στο παρελθόν το ίδιο ίσχυε για τους νέους πολιτικούς, τους σημερινούς «καραμελόπληκτους», δε θα διαφωνήσω, όμως δεν μπορώ να τσουβαλιάσω και να καταδικάσω και τις επόμενες γενιές για τα λάθη των προηγούμενων.
Υπάρχει το δικαίωμα στην ελπίδα κι αν η ελπίδα δεν είναι στους νεότερους, τότε ας το κλείσουμε το μαγαζί (ή ας μας το κλείσουν γιατί κι αυτό ανίκανοι μου φαίνεται είμαστε να το κάνουμε...).
Οι εκλογές δεν μπορούν να είναι ούτε το σκιάχτρο και το φόβητρο, ούτε η μόνη λύση δια πάσαν νόσο. Αν θα γίνουν πρόωρες εκλογές ή όχι θα κριθεί από πολλές παραμέτρους. Για ένα μόνο είμαι σίγουρος: ότι οι εκλογές όποτε κι αν γίνουν δεν θα είναι αυτές που ευθύνονται για το κατάντημα μιας χώρας και των θεσμών της σε αυτό το χάλι. Ας αφιερώσουν λίγη ώρα οι πολιτικοί μας στις πράξεις τους και στις ικανότητές τους, ας κάνουν την αυτοκριτική τους και τον απολογισμό των πεπραγμένων των κομμάτων τους. Από το να μασάνε κάθε μέρα και να κερνάνε κι όλους εμάς καραμέλες διαφόρων χρωμάτων και γεύσεων κάτι καλύτερο θα βγει.
Απάντηση για το ενδεχόμενο εκλογών δεν έχω. Θα κριθεί πιστεύω τις ημέρες του Πάσχα (λίγο πριν ή λίγο μετά) αν θα πάμε ξανά σε πρόωρες κάλπες ή αν η κυβέρνηση θα συνεχίσει. Θα έβαζα πάντως ένα στοίχημα, με σχετική μάλιστα σιγουριά. Ότι και αυτή η κυβέρνηση δεν θα εξαντλήσει την τετραετία. Κλέβω εκκλησία;