Εδώ και 5 μέρες η Μέση Ανατολή έχει πάρει και πάλι φωτιά και αν δεν σβήσει γρήγορα, θα αισθανθούμε τις επιπτώσεις της πολύ σύντομα. Η χώρα μας μάλιστα θα δεχθεί διπλό πλήγμα, αφού πέρα από την άνοδο στην τιμή των καυσίμων, θα πληγεί και η μόνη βαριά βιομηχανία μας, ο τουρισμός, ιδίως μάλιστα στην περίπτωση που έστω και κατά λάθος η σύγκρουση επεκταθεί. Βεβαίως, μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν δείχνει πιθανό, αφού κανένα από τα Αραβικά Κράτη της περιοχής δεν δείχνει διατεθειμένο να εμπλακεί στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, ούτε καν να παράσχει έστω και ηθική υποστήριξη στους Μουλάδες της Τεχεράνης.
Είναι αξιοπρόσεκτη η ξαφνική αφωνία όλων των Αράβων Ηγετών, ουδείς εκ των οποίων έχει μέχρι σήμερα λάβει θέση υπέρ του Ιράν, αρκούμενοι όλοι στην έκδοση κάποιων χαλαρών δελτίων τύπου των υπουργείων Εξωτερικών των χωρών τους, που περιλαμβάνουν μία χαλαρή καταδίκη του Ισραήλ και διάφορα ευχολόγια για τερματισμό της σύγκρουσης, ενώ και όλοι οι επί γης προοδευτικοί παρακολουθούν μάλλον σιωπηλοί, παρά τις παραδοσιακές τους εμμονές με το «κακό» Ισραήλ. Ακόμα και η μονίμως αντιισραηλινή εγχώρια και Ευρωπαϊκή Αριστερά τηρεί στάση αναμονής, οφειλόμενη ίσως και στις τραυματικές εμπειρίες που απέκτησε στην πολυδιαφημισμένη «Πορεία προς τη Γάζα», όταν οι αφιχθέντες στην Αίγυπτο ακτιβιστές αντιλήφθηκαν ότι εκτός από τις τοπικές αστυνομικές Αρχές που ήταν έτοιμες να τους στείλουν από εκεί που ήρθαν και ο τοπικός πληθυσμός δεν τους υποδέχθηκε ακριβώς μετά βαΐων και κλάδων, αλλά μάλλον με γιαούρτια και σαγιονάρες επί των αφελών δυτικών κεφαλών τους. Προφανώς η έννοια της αλληλεγγύης προς τους Παλαιστινίους δεν είναι το ίδιο διαδομένη στον μουσουλμανικό κόσμο όσο στην εγχώρια και Ευρωπαϊκή Αριστερά.
Πέρα όμως από τις εμμονές των απανταχού «προοδευτικών» με το κράτος του Ισραήλ, το οποίο - ειρήσθω εν παρόδω - είναι η μοναδική Δημοκρατία Δυτικού Τύπου στην περιοχή, αξίζει να αναφερθούμε στην εμμονή του Ιράν και κυρίως της ηγεσίας του για τον αφανισμό του Ισραήλ.
Η αφετηρία βρίσκεται 45 χρόνια πίσω, την εποχή που ο Σάχης της Περσίας υπό το βάρος μαζικών διαδηλώσεων που ονομάστηκαν «Ισλαμική Επανάσταση» εγκατέλειψε τη χώρα, αφήνοντάς την στο έλεος των Μουλάδων, οι οποίοι αφού εξόντωσαν κάθε αντίθετη φωνή, ίδρυσαν ένα σκληρό απολυταρχικό καθεστώς θεοκρατικού τύπου, όπου τα μαστιγώματα για θρησκευτικές παραβάσεις, οι απαγχονισμοί αντιφρονούντων και οι εκπαραθυρώσεις ομοφυλοφίλων αποτελούν καθημερινά θεάματα.
Ο εκδιωχθείς Σάχης Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί ήταν μία αντιφατική προσωπικότητα. Κοσμοπολίτης και θαυμαστής του δυτικού τρόπου ζωής, ανήλθε στο Περσικό θρόνο νεότατος, σε ηλικία 21 ετών. Εκμεταλλευόμενος τον πλούτο από τα άφθονα πετρελαϊκά κοιτάσματα είχε θέσει ως σκοπό της ζωής του να μεταμορφώσει το απομεινάρι μίας κάποτε ένδοξης Αυτοκρατορίας - που στα χρόνια της ακμής της υπήρξε η πρώτη παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά τα τελευταία 1.500 χρόνια υπό το βάρος μίας οπισθοδρομικής θρησκείας είχε μετατραπεί σε ένα έθνος φτωχών και θρησκόληπτων χωρικών - σε μία σύγχρονη χώρα.
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του στο Ιράν κατασκευάστηκαν μεγάλα τεχνικά έργα, δρόμοι, φράγματα, αεροδρόμια, λιμάνια αλλά και νοσοκομεία, πανεπιστήμια, μουσεία τέχνης, ενώ εκ παραλλήλου επιχείρησε να μετατρέψει έναν οπισθοδρομικό αγροτικό πληθυσμό σε μία σύγχρονη αστική κοινωνία.
Και εν πολλοίς το κατάφερε. Στα σαράντα χρόνια που κυβέρνησε, η Τεχεράνη αλλά και οι υπόλοιπες Ιρανικές πόλεις μεταμορφώθηκαν σε σύγχρονες μεγαλουπόλεις, ενώ δύο και πλέον γενεές Ιρανών απέκτησαν ευρωπαϊκή κουλτούρα και συνήθειες. Οι παλαιότεροι ίσως να θυμούνται φωτογραφίες από την δεκαετία του `70 με τους Πέρσες και κυρίως τις Περσίδες να μην έχουν, ενδυματολογικά τουλάχιστον, να ζηλέψουν τίποτε από τις γυναίκες της Δύσης. Περαιτέρω ενθάρρυνε με κάθε τρόπο την απρόσκοπτη πρόσβαση του γυναικείου πληθυσμού στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων και τη συμμετοχή τους στα δημόσια δρώμενα. Ενδεικτικό μάλιστα είναι το γεγονός ότι απαγόρευσε τη χρήση της μαντίλας, του χιτζάμπ, θεωρώντας ότι συμβάλλει στην καταπίεση των γυναικών.
Όμως αυτός ο τόσο προοδευτικός και ανοιχτόμυαλος σε κοινωνικά ζητήματα ηγέτης, υπήρξε εξαιρετικά κοντόφθαλμος πολιτικά. Κυβέρνησε απολυταρχικά φιμώνοντας κάθε αντιπολιτευτική φωνή. Το μοντέλο της «πεφωτισμένης βασιλείας» που αρχικά ακολούθησε μετατράπηκε σταδιακά σε σκληρή τυραννία, με τη μυστική του αστυνομία, την περιβόητη ΣΑΒΑΚ, να επιβάλει καθεστώς τρόμου σε κάθε αντίθετη φωνή. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι ο Σάχης έπεσε εν τελει θύμα των δικών του κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Παρέβλεψε το γεγονός ότι μεταμορφώνοντας μία - σχεδόν μεσαιωνική -κοινωνία σε μία ανοικτή δυτικού τύπου, στην πραγματικότητα άλλαζε και τον τρόπο που η κοινωνία αυτή αντιμετώπιζε την απόλυτη εξουσία του.
Και ελλείψει κοσμικής αντιπολίτευσης, συνέβη το παράδοξο: Οι προοδευτικές φωνές που ζητούσαν δημοκρατικές διαδικασίες συνασπίστηκαν με τη μόνη οργανωμένη μορφή αντιπολίτευσης που υπήρχε στη χώρα, τους μουλάδες, οι οποίοι μισούσαν τον Σάχη και το καθεστώς του λόγω των κοινωνικών αλλαγών που επέβαλλε στη χώρα, που είχε ως συνακόλουθο τον δραστικό περιορισμό της δικής τους επιρροής.
Και εδώ ξεκίνησε το πρόβλημα. Στα χρόνια της εξουσίας του ο στενότερος σύμμαχος του Σάχη στην περιοχή υπήρξε το Ισραήλ, το οποίο είχε αναπτύξει τόσο σε οικονομικοπολιτικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, στενότατες σχέσεις με το καθεστώς. Ισραηλινές εταιρίες δραστηριοποιούνταν στη χώρα, Ισραηλινοί στρατιωτικοί εκπαίδευαν τον Στρατό, ενώ η Μοσάντ δεν έκρυβε την εκεί παρουσία της και τους ιδιαίτερους δεσμούς της με τη «σιδηρά γροθιά» του Σαχικού καθεστώτος, την μυστική αστυνομία ΣΑΒΑΚ. Η συμμαχία αυτή, όσο ετερόκλητη και παράδοξη να φαίνεται σήμερα, είναι εύκολο να εξηγηθεί από το γεγονός το οποίο συχνά πολλοί παραβλέπουν, οι Πέρσες δεν είναι Άραβες, είναι Ινδοευρωπαίοι, μάλιστα η γλώσσα τους, τα Φαρσί, δεν έχουν καμία συγγένεια με τα Αραβικά. Το μόνο κοινό που έχουν με τους Άραβες είναι η Θρησκεία και μάλιστα όχι και πολύ, αφού αυτοί είναι Σιΐτες ενώ οι υπόλοιποι Άραβες είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες, δύο κλάδοι του Ισλάμ που δεν έχουν ακριβώς και τις καλύτερες σχέσεις.
Ο Σάχης λοιπόν, ο οποίος για όλους τους παραπάνω λόγους, δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα συμπαθής στις υπόλοιπες μοναρχίες της περιοχής, είδε στο πρόσωπο των Ισραηλινών ένα φυσικό σύμμαχο, στη λογική του ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.
Αυτή λοιπόν η στενή συμμαχία Σάχη-Ισραηλινών δαιμονοποίησε στα μάτια των Μουλάδων τους δεύτερους, με αποτέλεσμα μετά την κατάρρευση του Σάχη και την εγκαθίδρυση του θεοκρατικού καθεστώτος, η καταστροφή του Ισραήλ να αποτελεί τον πρωταρχικό τους στόχο και σκοπό, κάτι που δεν σταματούν να διατυμπανίζουν σε κάθε περίπτωση. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο εκρηκτική από το γεγονός ότι το Ιράν, του οποίου η συμπεριφορά μέχρι σήμερα είναι συμπεριφορά διεθνούς τρομοκράτη, είναι ένα βήμα πρίν από την απόκτηση πυρηνικών όπλων, τα οποία πολύ πιθανόν να μην διστάσει να χρησιμοποιήσει. Η αντίδραση λοιπόν των Ισραηλινών είναι απολύτως εύλογη και δικαιολογημένη, το ζήτημα είναι αν θα καταφέρουν να εξολοθρεύσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ή και αυτό το ίδιο το θεοκρατικό καθεστώς, γεγονός για το οποίο, αν συμβεί, μάλλον κανείς δεν θα κλάψει ιδιαίτερα.
Πάντως ανεξαρτήτως του αν κάποιος αντιπαθεί η συμπαθεί τον Νετανιάχου, ο «Bibi» παραδίδει μαθήματα υψηλής πολιτικής, αφού έχει καταφέρει να κάνει όλον τον πλανήτη και κυρίως όλες τις υπερδυνάμεις να παρακολουθούν χωρίς αντίδραση, τους δε Άραβες, άλλοτε παραδοσιακούς αντιπάλους του Ισραήλ, να κρυφογελούν κάτω από τα μουστάκια τους.
Και αν συνεχίσει με την ίδια ταχύτητα να εξολοθρεύει τους υψηλόβαθμους αξιωματικούς του θεοκρατικού καθεστώτος, η Ιρανική σχολή Ευελπίδων θα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι η Σχολή με την ταχύτερη επαγγελματική εξέλιξη των αποφοίτων της, χρησιμοποιώντας το σλόγκαν «Εγγυημένη καριέρα. Σήμερα Ανθυπολοχαγός, σε 6 μήνες Στρατηγός»