Κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, πριν από τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού από το βήμα της ΔΕΘ αρχίζουμε την… καλαθοπλεκτική. Ειδικά φέτος η καλαθοπλεκτική ξεκίνησε ήδη από το Πάσχα -για πρώτη φορά τόσο νωρίς-, καθώς από τότε αρχίσαμε να ενημερωνόμαστε για το τι θα έχει μέσα το περίφημο καλάθι στη ΔΕΘ: φοροελαφρύνσεις, επιδόματα σε ένστολους, στήριξη της οικογένειας και αντιμετώπιση του στεγαστικού ζητήματος.
Λίγο πολύ γνωρίζουμε όλοι πως το κόστος του καλαθιού, σύμφωνα με όσα έχουμε ακούσει τόσο από το υπουργείο Οικονομικών όσο κι από τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης, θα φτάνει περίπου το 1,5 δισ. ευρώ. Δεν το λες και λίγο. Κι επίσης αφού δεν μιλάμε για περικοπές αλλά για παροχές, σίγουρα αυτές μπαίνουν στην κατηγορία των «καλοδεχούμενων». Αυτή είναι η πρώτη, εύκολη ανάγνωση για το περιεχόμενο του εν λόγω καλαθιού.
Το εάν θα περιέχει κάτι παραπάνω το καλάθι και τι ακριβώς θα είναι αυτό, ξέρουμε όλοι πως, ακόμη και αυτήν την ώρα, σβήνουν και γράφουν τα επιτελεία για τα τελικά διανεμητικά ποσά. Στο τέλος, κάπου εκεί, στο 1,5 δισ., θα κάτσει η μπίλια grosso modo. Τι θα βγάλει όμως ακριβώς «το καλάθι του πρωθυπουργού» το ξέρει μόνον ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτός έχει τη συνολική εικόνα, αυτός ξέρει ποιους θέλει να ενισχύσει πόσο και γιατί κι αυτός εν κατακλείδι μπορεί να προϋπολογίσει τα πιθανά οφέλη ή καλύτερα τα προσδοκώμενα «κέρδη» για την κυβέρνηση και το κόμμα του, ως αντιστάθμισμα στην αλλαγή του πολιτικού κλίματος και στα μειωμένα ποσοστά αποδοχής στο εκλογικό σώμα –βλέπει φυσικά, όπως κι εμείς, τα ποσοστά που καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις.
Το μαγικό ράφι από όπου γεμίζει το «καλάθι της ΔΕΘ» λέγεται «πλεόνασμα του προϋπολογισμού» κι είναι αυτό που δείχνει να είναι γεμάτο. Αφού μάθαμε την τελευταία διετία πως συνεχώς πέφτουν έξω τα αρμόδια κυβερνητικά επιτελεία και το πλεόνασμά μας είναι ακόμη μεγαλύτερο κι από αυτό που υπολόγιζαν. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά είναι μια επιπόλαιη ανάγνωση. Από πού προκύπτουν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια τα οποία σαν ανυπόμονος Άη Βασίλης, που βλέπει την… Πρωτοχρονιά στα εγκαίνια της ΔΕΘ και πώς μοιράζει, όπως μοιράζει, δισεκατομμύρια ευρώ; Όσες απαντήσεις κι εάν έχουν δοθεί από κυβερνητικά στελέχη περί πάταξης της φοροδιαφυγής -ας είναι ένα ποσοστό επί του ποσού αυτού- η αλήθεια είναι, ας μη γελιόμαστε, πως τα λεφτά αυτά προέρχονται από τη φορολόγηση. Και από την άμεση, αλλά κυρίως από την έμμεση.
Πιστεύω πως δεν απαιτείται να έχουμε διδακτορικό στο London School of Economics για να καταλάβουμε πως ακόμη και μια καλημέρα να πούμε αυτή φεσώνεται ΦΠΑ 24%. Ό,τι πετάει, ό,τι περπατάει, ό,τι κινείται στη χώρα έχει κι έναν φόρο στο κεφάλι, που στις περισσότερες περιπτώσεις ανέρχεται στο 24%. Κι αυτό, όπως και να το βαφτίσουμε, όπως και να το παραμετροποιήσουμε, στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να το πληρώσουμε. Δεν το γλυτώνουμε. Σκεφτείτε μονάχα τις αναγκαίες με τα απαραίτητα αγορές και πως σε κάθε επίσκεψη σε ένα σούπερ μάρκετ στο τέλος η λυπητερή δείχνει plus 24%. Ή, για να το πούμε πιο λιανά, στα 100 ευρώ στο «καλάθι του νοικοκυριού» τα 24 πάνε απευθείας στο οικοδόμημα που θέλουμε να λέμε «πλεόνασμα». Κι αν γενικώς έχουμε πλεόνασμα, τα νοικοκυριά από μόνα τους βλέπουν πως έχουν… έλλειμμα. Τελεία και παύλα. Και γι’ αυτό δεν χρειάζεται να έχουμε πανεπιστημιακές περγαμηνές, για να ερμηνεύσουμε γιατί οι μισθοί μας δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα.
Τα έχουμε πει πολλές φορές, τα παρουσιάζουν όλες οι σχετικές έρευνες τόσο για τους μισθούς όσο και για την ακρίβεια που δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο. Είναι το πραγματικό καλάθι που σέρνει η κοινωνία και το σέρνει άδειο.
Κι εδώ που τα λέμε, από καλάθια έχουμε μπουχτίσει. Καλάθι του Πάσχα, των Χριστουγέννων, του νονού, της Καθαράς Δευτέρας, του μαθητή, των σχολικών κ.λπ. κ.λπ. Φτάνει. Ας έχουμε κι ένα καλάθι με τον μισό ΦΠΑ, όπως έχουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτές ακριβώς που αναρωτιούνται πώς τα καταφέρνουμε καθημερινά! Αν θέλει πραγματικά ο πρωθυπουργός, λοιπόν, η μοναδική έκπληξη το Σάββατο στη ΔΕΘ, την ώρα που όλα τα περί παροχών έχουν ειπωθεί και συζητηθεί, θα είναι να ψαλιδίσει τον ΦΠΑ. Το ζητούν όλοι, το λένε με όλους τους δυνατούς τρόπους κι επιτέλους έτσι θα δείξει πως ακούει την κοινωνία. Εμείς, βέβαια, καλού κακού ας πάρουμε μικρό καλάθι…