Δεκατέσσερις μέρες είναι, θα περάσουν, όπως πέρασαν τον Μάρτιο και Απρίλιο πολλές περισσότερες σε σχεδόν ανάλογες συνθήκες εγκλεισμού. Ωστόσο, το ερώτημα είναι «ωραία, και μετά τι κάνουμε;». Στο απευκταίο κακό σενάριο, ενδέχεται αυτές οι δεκατέσσερις ημέρες να μην αποδειχθούν αρκετές ώστε να τεθεί υπό μερικό, έστω, έλεγχο η σημερινή ανεξέλεγκτη κατάσταση με τον κορωνοϊό στη Θεσσαλονίκη και στα πέριξ. Σε αυτή την περίπτωση θα πάμε ασφαλώς για άλλο ένα πακέτο δύο εβδομάδων καραντίνας και βλέπουμε...
Στο καλό σενάριο θα έχει μετριαστεί το επιδημιολογικό φορτίο και προφανώς θα χαλαρώσουν οι περιορισμοί, ενδεχομένως να επαναλειτουργήσει το λιανεμπόριο, ίσως και η εστίαση. Ποιος, όμως, μας εγγυάται ότι μετά δύο, τρεις εβδομάδες, δεδομένου ότι θα σφίξουν τα κρύα και θα αρχίσει να εμφανίζεται και η γρίπη, η κατάσταση δεν θα επανέλθει σε επίπεδα και πάλι ανεξέλεγκτα; Και τότε τι πρόκειται να συμβεί; Θα ξανακλείσει η αγορά, η εστίαση, θα επανέλθει η καραντίνα και το 13033;
Τα ερωτήματα αυτά είναι στα χείλη κάθε πολίτη, πρωτίστως δε των ανθρώπων της αγοράς, επαγγελματιών και εργαζομένων οι οποίοι εξαρτούν το παρόν και το άμεσο μέλλον τους από τη λειτουργία των καταστημάτων τους. Αλλά και ο καθένας από μας, μετά τα αλλεπάλληλα μπες, βγες, θα έρθει η στιγμή που θα πει «φτάνει πια!», και θα ξεχυθεί σε δρόμους και πλατείες, για να συναντήσει επιτέλους αυτόν τον αόρατο εχθρό, μπας και εξασφαλίσει τουλάχιστον διαβατήριο ανοσίας για τους επόμενους μήνες.
Η οικονομία, όπως άλλωστε και οι ζωές μας, δεν είναι ακορντεόν. Τη μια στιγμή τα μαζεύω, την άλλη τα ανοίγω και τούμπαλιν. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί, όχι μόνον γιατί είναι ατελέσφορο και σε κάποιες περιπτώσεις και καταστροφικό, αλλά και επειδή μετά λίγο διάστημα, ελάχιστοι θα υποτάσσονται στους περιορισμούς. Γι' αυτό η κυβέρνηση, όπως και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να σχεδιάσουν ένα διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης.
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη Θεσσαλονίκη οι τελευταίες εξελίξεις αποκάλυψαν σημαντικές αβελτηρίες ως προς την έγκαιρη αντίληψη και άρα και την ορθή αντιμετώπιση της κατάστασης. Τα εργαλεία υπήρχαν, με πρώτο και καλύτερο το πρωτοποριακό ερευνητικό πρόγραμμα που υλοποιεί το ΑΠΘ, σε συνεργασία με την ΕΥΑΘ, και το οποίο διαπιστώνει εγκαίρως, μέσω της ανίχνευσης του γονιδιώματος του κορωνοϊού στα λύματα της πόλης, το πραγματικό μέγεθος της διασποράς, πριν αυτό να γίνει αντιληπτό από τα τεστ. Περιέργως πώς, όμως, οι αρμόδιοι δεν το αξιοποίησαν με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος και να φαντάζει πλέον ως μοναδική λύση η εκ νέου καραντίνα.
Η έγκαιρη διάγνωση, επιτρέπει έγκαιρη αντιμετώπιση, άρα ηπιότερες θεραπείες, σε σχέση με την ακραία η οποία εφαρμόζεται από σήμερα. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση. Οι οριζόντιες καθολικές απαγορεύσεις είναι εύκολες στην επιβολή τους, αλλά πολλαπλώς δυσβάσταχτες. Η κατάσταση απαιτεί συνδυαστικές λύσεις. Προφανώς δεν είναι εύκολες, αλλά είναι αναγκαίες. Διαφορετικά ας ετοιμαστούμε να ζήσουμε τον γνωστό μύθο με τον τσομπάνο και τον λύκο, με τη διαφορά ότι ο λύκος εν προκειμένω είναι πραγματικός, όμως ούτε η κοινωνία ούτε η οικονομία μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν πρόβατα.