«Το πρόβλημα δεν είναι το αριστερά ή δεξιά, αλλά να αντιμετωπίσουμε το βαθύ κράτος, το οποίο συνεχίζει να υπάρχει» - Ντόρα Μπακογιάννη
«Πληρώσαμε το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων, είναι μια νίκη που έχει μέσα και λίγο ήττα» - Άδωνις Γεωργιάδης
Η κάλπη της Νέας Δημοκρατίας «έσπασε» προς όλες τις κατευθύνσεις. Σημειώνεται εμφατικά πως περίπου 11 ποσοστιαίες μονάδες από το τελευταίο ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας μετακινήθηκαν στους νικηφόρους δεξιότερους σχηματισμούς. Όμως δεν είναι πολύ μικρότερο το ποσοστό ψηφοφόρων που μεταπήδησε στους «μουδιασμένους» κεντρώους και κεντροαριστερούς σχηματισμούς.
Το αποτέλεσμα αυτό, σε συνδυασμό και με τα δυσθεώρητα μεγέθη της αποχής, οδηγεί τη Νέα Δημοκρατία σε μια εσωστρεφή αναζήτηση στίγματος με κορυφαίο αποδέκτη τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Από τη μια πλευρά οι ιδεολογικές φωνές του κόμματος, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, προβάλλουν τον γάμο των ομοφυλόφιλων ως την κορυφαία αιτία απομάκρυνσης χιλιάδων ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Στέλνοντας έτσι ένα σαφές μήνυμα και προς την ηγεσία περί αναγκαίας και σαφέστατης στροφής προς μια παραδοσιακή κατεύθυνση, μακριά από τα κελεύσματα του δικαιωματισμού και των αιτημάτων της Woke ιδεολογίας.
Από την άλλη πλευρά, οι νεοφιλελεύθερες και τεχνοκρατικές δυνάμεις συγκλίνουν κριτικά ως προς τον ρυθμό υλοποίησης του εκσυγχρονιστικού προγράμματος. Για αυτό και η πολύπειρη Ντόρα Μπακογιάννη μονολεκτικά ακύρωσε το διαχρονικό ιδεολογικό δίπολο μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, θέτοντας εντέλει ως εχθρό όλων το βαθύ κράτος.
Το διαχρονικό εκκρεμές της Νέας Δημοκρατίας μεταξύ ιδεών που κινούνται από τον πατριωτικό φιλελευθερισμό μέχρι και τον ακραία αγοραίο και τεχνοκρατικό νεοφιλελευθερισμό πήρε νέα ώθηση. Οι αντιθέσεις είναι βέβαιο πως θα πιέσουν καθοριστικά τον «χαλαρό» εσωκομματικά μέχρι και πρότινος Πρωθυπουργό. Πίεση που θα φτάσει στο Μαξίμου όσο και εάν ο κύριος Βορίδης προσπαθεί να την αποκρούσει με όπλο του τον γνώριμο βερμπαλισμό του και την πολυσύνθετη ιδεολογική του διαδρομή. Πίεση που δεν θα εκτονωθεί ακόμα και μέσα από έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό που είναι πιθανό να σχεδιάζεται τις ώρες που συντάσσεται το παρόν άρθρο.
Δεν γνωρίζω τον κύκλο των άμεσων συνεργατών του Πρωθυπουργού αλλά ελπίζω να έχουν την ιδεολογική προπαιδεία να αντιληφθούν πως το μήνυμα της κάλπης δεν είναι συγκυριακό, αλλά βαθύ και ιστορικής σημασίας.
Ο αναδυόμενος διχασμός της Νέας Δημοκρατίας που οξύνθηκε μέσα από το αποτέλεσμα των εκλογών συναντά απότομα, κυριολεκτικά μέσα σε μια νύχτα, τις αντιθέσεις των ευρωπαϊκών κεντροδεξιών κομμάτων. Τα τελευταία βάλλονται εκλογικά, αλλά κυρίως βάλλονται ιδεολογικά από τη μετάλλαξη των ακροδεξιών κομμάτων σε ηπιότερα σχήματα, τα οποία εν μέσω των γεωπολιτικών αναδιατάξεων στρέφονται προς τον ευρωπαϊσμό. Διατηρώντας στο ακέραιο το προνόμιό τους να συνομιλούν απευθείας με πλατιές κοινωνικές δυνάμεις μέσα από την εθνική και φιλολαϊκή τους τοποθέτηση και παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από μια ξεχαρβαλωμένη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που ζει στο πολύχρωμο ελιτίστικο συννεφάκι της.
Ο Δ. Σαββόπουλος στο τραγούδι «Οι παλιοί μας φίλοι», με τρεμάμενη φωνή για μια άλλη εποχή τραγουδά: «Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.»
Ο Κ. Μητσοτάκης κρατά στα χέρια ταυτοχρόνως το πανευρωπαϊκό και το εθνικό μήνυμα της κάλπης. Και αμφότερα τον πιέζουν να τοποθετηθεί με σαφήνεια. Να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει. Ο χρόνος δεν είναι ανεξάντλητος. Και σίγουρα δεν επιτρέπει το εναλλασσόμενο ρεσάλτο μεταξύ αντιφατικών πολιτικών. Μια νέα περίοδος ρευστότητας μόλις έχει ξεκινήσει.