του Νίκου Σδούγγου*
Ζούμε στην πιο παράξενη χώρα του κόσμου. Μια χώρα που ένα μήνα μετά από μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας μας συζητά για κυβερνήσεις συνεργασίας και κυβερνήσεις «ηττημένων». Ένας όρος που είναι ο πλέον απαξιωτικός για τη δημοκρατία, μιας και ακυρώνει εν τω συνόλω της τη διαδικασία των εκλογών. Σαν να λέει δηλαδή ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η κυβέρνηση θα αποτελείται από εκείνους που δεν προτιμήθηκαν από το εκλογικό σώμα.
Δύο μήνες μετά την τραγωδία των Τεμπών, η πολιτική αντιπαράθεση, αντί να επικεντρωθεί στο ζήτημα των ασφαλών μεταφορών, των θεσμών και της διαφάνειας, της ακρίβειας, ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο της κοινωνίας, αναλώνεται σε μια ναρκισσιστική συζήτηση γύρω από το αν και πως θα επιτευχθεί στις δεύτερες εκλογές αυτοδυναμία. Πλήρης απαξίωση της διαδικασίας των πρώτων εκλογών.
Και στα επιμέρους, πόσο πιθανό είναι να σχηματιστεί κυβέρνηση ηττημένων; Το ενδεχόμενο αυτό όχι μόνο αποκλείεται για λόγους πολιτικούς, αλλά και αριθμητικούς. Απλά και λιτά, δε βγαίνουν τα νούμερα. Πώς όμως το θέμα αυτό όσο απίθανο και αν είναι να συμβεί, να παίζει σχεδόν καθημερινά σε πολλά μέσα ενημέρωσης, ως μια πιθανότητα; Ποιον ευνοεί μια τέτοια συζήτηση, που πετά την μπάλα στα μνήματα; Ποιόν ευνοεί μια πλήρης άρνηση συνεργασίας όλων με όλους;
Στόχος αυτής της ατζέντας είναι να απαξιωθεί πλήρως στο μυαλό του μέσου ψηφοφόρου, η ιδέα μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης συνεργασίας, συλλήβδην, με κάθε πιθανό εταίρο και με οποιοδήποτε προγραμματικό πλαίσιο. Δεν μπορώ να πω ότι κυβερνήσεις συνεργασίας πέτυχαν στην Ελλάδα, όμως ας αναλογιστούμε ότι η πολιτική σταθερότητα επιτυγχάνεται με πολλαπλούς τρόπους καθώς ακόμη και σε μια κυβέρνηση συνεργασίας οι πολιτικοί αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων που στηρίζουν μια κυβέρνηση είναι ισχυροί πόλοι, αφού η κυβέρνηση αυτή προκύπτει από την εμπιστοσύνη της Βουλής. Και εξηγούμαι. Σε περιόδους κρίσης, της Ελλάδας των μνημονίων, είχαμε κυβερνήσεις συνεργασίας που ψήφιζαν ή… καταργούσαν, με έναν νόμο και ένα άρθρο, εργασιακές κατακτήσεις χρόνων, έκτακτες εισφορές, εισφορές αλληλεγγύης και άλλα πολλά που είχαμε στο μνημονιακό μας λεξιλόγιο. Κυβερνήσεις συνεργασίας είχαμε όταν ήμασταν στο χείλος του γκρεμού. Και βγήκαμε, μπορεί να θεωρήσει κανείς, σχετικά, λιγότερο ή περισσότερο, αλώβητοι.
Αν μια κυβέρνηση συνεργασίας χτιζόταν πάνω σε μια προγραμματική βάση για μεταρρυθμίσεις και τομές, σήμερα που υποτίθεται ότι η χώρα έχει μπει σε κάποιες ράγες, αλλά κινδυνεύει από σταθμάρχες, γιατί μια κυβέρνηση συνεργασίας να έβλαπτε τη σταθερότητα;
*Ο Νίκος Σδούγγος είναι πολιτικός επιστήμονας και μέλος του ΔΣ της Δημοτικής Εταιρείας Πληροφόρησης Θεάματος και Επικοινωνίας TV100-FM100-FM100,6