Δύο μήνες νωρίτερα, μόλις τον περασμένο Μάρτιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε τη «Λευκή Βίβλο», μια σειρά αποφάσεων που αλλάζει σε πολλά την άμυνα και τα εξοπλιστικά της ΕΕ για την επόμενη πενταετία. Το κείμενο, που είχε τίτλο «Ευρωπαϊκή Αμυντική Ετοιμότητα 2030» και μετρούσε 22 σελίδες, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο προέβλεπε πως για να θωρακιστεί η ΕΕ αμυντικά, απαιτούνται επενδύσεις που φτάνουν τα 850 δισ. ευρώ μέσα από το σχέδιο «Rearm Europe». Αυτό το σχέδιο περιλάβανε κι ένα νέο εργαλείο –μέσο με την ευφάνταστη ονομασία «SAFE», δίνοντας την ευχέρεια στα κράτη-μέλη για δάνεια που φτάνουν τα 150 δισ. ευρώ, ώστε να τα επενδύσουν στην άμυνα.
Κι επειδή προέκυπταν κι άλλα ζητήματα, η Κομισιόν άναψε επιπλέον το πράσινο φως στα μέλη της, ώστε να ενεργοποιήσουν τη λεγόμενη «Εθνική Ρήτρα Διαφυγής» και να μπορούν να ξοδεύουν περισσότερα στην άμυνα, χωρίς όμως να παραβιάζουν τους δημοσιονομικούς κανόνες - δηλ. το περιοριστικό όριο του ελλείμματος, που αντιστοιχεί στο 3% του ΑΕΠ.
Από εκείνη τη στιγμή όμως και πέρα άρχισαν να γράφονται οι πρώτες… μαύρες σελίδες στη «Λευκή Βίβλο» και μάλιστα με μελάνι από την Τουρκία. Το θέμα είναι για τους μεν πώς θα πάρει, για μας πώς δεν θα πάρει τη δουλειά η Άγκυρα, άρα και τα 150 δισ. ευρώ, παράγοντας αμυντικό εξοπλισμό στην ΕΕ. Εδώ συμβαίνουν τα εξής: η πολεμική παραγγελία είναι πολύ υψηλή σε κόστος, ενώ από την άλλη η Τουρκία δεν είναι καν μέλος της ΕΕ, για να πάρει τη μπίζνα, και τα υποτιθέμενα «χαστούκια» πάνε κι έρχονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την κατάσταση στη γείτονα.
Αυτό το τελευταίο της στερεί για άλλη μια φορά το διαβατήριο για την ενταξιακή της πορεία στην Ενωμένη Ευρώπη. Μόνο που επειδή τα λεφτά είναι πολλά, όπως έλεγε κι ο Καλογήρου στον Κούρκουλο, τα πράγματα φαίνεται πως ακολουθούν άλλες, ύπουλες διαδρομές.
Η Τουρκία δεν έκρυψε από την πρώτη στιγμή την επιθυμία της να πουλήσει κι αλλά εξοπλιστικά πακέτα στην ΕΕ, πολύ δε περισσότερο που η τελευταία τα έβαλε πρώτα στην ατζέντα της. Επίσης είναι γνωστό σε όλους πως η τουρκική αμυντική βιομηχανία μπορεί και κάνει χρυσές δουλειές με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτες στον κατάλογο των πελατών της τη Γερμανία και την Ισπανία. Παράλληλα, οι ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των εξοπλιστικών, γι’ αυτό και στρέφονται σε χώρες «εκτός», όπως η Βρετανία και η Τουρκία.
Η αβεβαιότητα αυτή δεν θα κρατήσει απ’ ό,τι φαίνεται πολύ, αφού μέχρι τα τέλη του μήνα θα πρέπει να αποφασίσει η ΕΕ σε ποιον θα δώσει τελικά την παραγγελιά των 150 δισ. ευρώ. Υπάρχουν κάποια θεσμικά εμπόδια σε πρώτο πλάνο, αλλά και πιο ουσιαστικά ζητήματα. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσεται η συζήτηση που τρέχει τα τελευταία 24ωρα στα ευρωπαϊκά τραπέζια κι έχει να κάνει με το ότι δεν φαίνεται να εξασφαλίζεται πλήρης ομοφωνία για την παροχή της παραγγελίας στην Άγκυρα, αλλά αναμένεται να ψηφιστεί κάτι τέτοιο με σχετική πλειοψηφία. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα που μπλέκονται με τα ουσιαστικά ζητήματα, αφού θα φανεί κατά πόσο θα συμφωνήσουν τα κράτη - μέλη κι αυτονόητα η χώρα μας στο να δοθεί η παραγγελία για τα εξοπλιστικά στη γείτονα, όταν αυτή έχει σε ισχύ το Casus Beli ακόμη και σήμερα, ενώ δεν έχει κρύψει ποτέ τα περί «Γαλάζιας Πατρίδας» κι όλον τον αναθεωρητικό της εξάψαλμο εις βάρος μας.
Το παζάρι, και σε αυτό οι Τούρκοι ήταν πάντα μάστορες, είναι σε εξέλιξη. Κι οι ενδείξεις είναι πως η ΕΕ υπολογίζει να δώσει στην Τουρκία την δουλειά λησμονώντας πως απειλεί ένα κράτος – μέλος της, δηλ. τη χώρα μας, κάθε τρεις και λίγο. Το ότι έχουμε απλώς ήρεμα νερά στο Αιγαίο το τελευταίο διάστημα δεν λέει και πολλά, αφού οι Τούρκοι πιλότοι απλώς ρεπάρουν, για να δείξουν ανάμεσα στα άλλα και καλή διαγωγή.
Τα πράγματα φυσικά και είναι εξαιρετικά περίπλοκα. Το ίδιο όμως και επικίνδυνα. Γιατί εάν η ΕΕ υπολογίζει να επανεξοπλιστεί με τουρκικά όπλα θα το κάνει με ποιο σκεπτικό; Να αμυνθεί έναντι ποίου; Γιατί όπως επίσης είναι λογικό, τα κράτη-μέλη δεν έχουν όλα τους ίδιους κινδύνους. Μόνο εμείς σταθερά δεχόμαστε απειλές από τους γείτονες εξ Ανατολών. Σε συνέχεια όλων αυτών, εκτιμώ ότι θα πρέπει η δική μας πολιτική να σηκώσει ακόμη και το βάρος ενός βέτο, μη δεχόμενη ακόμη και την αρχή της σχετικής πλειοψηφίας, ειδάλλως θα μιλάμε για αυτο-ακρωτηριασμό. Εν ολίγοις θα βγάλουμε μόνοι μας τα ματάκια μας. Και μετά δεν θα διορθώνεται τίποτε.
Την ίδια ώρα, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως το αμόρε Τραμπ και Ερντογάν δυναμώνει συνεχώς και τα δαχτυλίδια σε αυτόν τον αρραβώνα είναι μονόπετρα με μαχητικά F-35 επάνω. Γιατί ολοένα και συχνότερα εσχάτως επανέρχεται στη συζήτηση η επιστροφή της Τουρκίας στο σχετικό πρόγραμμα…
Άρα, την ώρα που εμείς μιλάμε για την επικείμενη άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την ενίσχυση του ΕΣΥ κι αλλά θέματα που μοιάζουν τόσο δυσεπίλυτα όσο και το «Ανατολικό ζήτημα», που λέγαμε παλιά, οι εφιάλτες μάς ζώνουν και επιβάλλεται να ξυπνήσουμε το συντομότερο δυνατόν.