του Γιώργου Δώρα
Αυτά που γίνονται και αυτά που αποκαλύπτονται ότι έγιναν στο επίπεδο της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ τους έξι μήνες της διακυβέρνησης της χώρας είναι ασύλληπτα ακόμη και για μια χώρα – παρωδία όπως η Ελλάδα. Απλώς είναι τόσο σημαντικά τα μείζονα, δηλαδή η επίτευξη συμφωνίας, η κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών και η διάσωση της πατρίδας, που κανείς δεν ασχολείται. Σε άλλες εποχές δεν θα γινόταν απλώς χαμός, δεν θα κατέρρεε απλώς η κυβέρνηση, αλλά πολλοί θα έβρισκαν τον μπελά τους.
Σημειώστε μερικά μόνο απ’ όσα γίνονται ή απ’ όσα μαθαίνουμε ότι έγιναν, τους τελευταίους μήνες, τις τελευταίες ημέρες και τις τελευταίες ώρες:
Πρώτον, ο Αλέξης Τσίπρας διεκδίκησε την εξουσία, κέρδισε τις εκλογές κι έγινε πρωθυπουργός εντελώς απροετοίμαστος, απλώς τάζοντας τον ουρανό με τ’ άστρα. Το ομολόγησε ο ίδιος στην προχθεσινή τηλεοπτική του συνέντευξη λέγοντας απλά ότι πίστευε πως θα αλλάξει την Ευρώπη επειδή οι Έλληνες ψήφισαν «πρώτη φορά Αριστερά», αλλά και ότι η δύναμη του χρήματος και των τραπεζών είναι μεγάλη. Ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός, μιας χώρας του δυτικού ημισφαιρίου, που εδώ και 35 χρόνια είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα τελευταία 15 χρόνια πλήρες μέλος της Ευρωζώνης δεν όφειλε να τα ξέρει όλα αυτά; Τόση επιπολαιότητα; Τόση προχειρότητα;
Δεύτερον, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο μέχρι πρότινος τσάρος της ελληνικής Οικονομίας, που διαπραγματευόταν την παραμονή της χώρας στο ευρώ, είχε συγκεκριμένη άποψη (προετοιμασία, κινήσεις, πρωτοβουλίες) μόνο για επιστροφή στη δραχμή. Την ώρα που δεν πήρε ούτε μία νομοθετική πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση της παραμονής στην Ευρωζώνη και το μόνο που έκανε ήταν να εκνευρίζει τους εταίρους με τις αλλοπρόσαλλες θέσεις και το αδικαιολόγητα υπερφίαλο υφάκι του ήταν έτοιμος να τυπώσει παράλληλο νόμισμα. Κι όλα αυτά –απ’ ότι καταλάβαμε- εν γνώσει, ίσως και κατ’ εντολήν του Αλέξη Τσίπρα. Είναι ο ίδιος Βαρουφάκης που ήθελε να αξιοποιήσει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος για τον ίδιο λόγο: την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Είτε εκτελούσε διατεταγμένη απ’ οποιονδήποτε υπηρεσία, είτε ήθελε να τεστάρει κάποιες οικονομικές του θεωρίες ο άνθρωπος είναι καταφανώς επικίνδυνος. Για έναν επιπρόσθετο λόγο: διότι δε φτάνει που ετοίμασε plan B, στο τέλος δεν… άντεξε και αποκάλυψε το μυστικό. Δεν κάνει για πολιτικός, είπε ο Τσίπρας. Λες και δεν τον διόρισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός πρώτο βιολί, στην πιο κρίσιμη στιγμή.
Τρίτον, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, βασικό στέλεχος της παρέας που κατέλαβε εξ’ εφόδου την εξουσία στη χώρα επιθυμεί την επιστροφή στη δραχμή και έχει σχεδιάσει συγκεκριμένες επαναστατικές κινήσεις, την κατάληψη της Τράπεζας της Ελλάδος και του Νομισματοκοπείου. Είμαστε με τα καλά μας; Το ημερολόγιο δείχνει 2015 και οι γεωγραφικές συντεταγμένες την καρδιά της Ευρώπης. Ή μήπως βρισκόμαστε στο 1917 και στη Ρωσία;
Τέταρτον, ο Γιάννης Δραγασάκης αισθάνθηκε την ανάγκη να ευχαριστήσει τις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Ομπάμα για την στήριξή τους στην υπόθεση του χρέους. Μόλις 19 χρόνια και κάτι μήνες από τότε που ο Κ. Σημίτης είπε κάτι ανάλογο μετά την κρίση των Ιμίων και κατηγορήθηκε περίπου –ή μήπως ακριβώς;- ως πράκτορας του ιμπεριαλισμού.
Σε τι κόσμο ζούμε; Στον δικό μας, στον περίκλειστο, πολύ μακριά απ’ όλους τους άλλους. Όμορφη και παράξενη –κυρίως παράξενη- πατρίδα. Την ίδια ώρα στην Ευρώπη γίνεται κοσμογονία σε όλα τα επίπεδα, αν εξαιρέσει κανείς την τόσο επιθετική ελληνική ανορθογραφία. Περαστικά μας!
Ως ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ, μια υποσημείωση που στο τέλος καταλήγει να δώσει τον τίτλο στο άρθρο: Η ελληνική οικονομία πληρώνει με 8 και παραπάνω δισ. ευρώ συν τις μακροχρόνιες συνέπειες της αρνητικής δημοσιότητας το πιο ακριβό μάθημα στοιχειώδους κυβερνητικής επάρκειας στην ιστορία του πλανήτη Γη, δεκάδες χιλιάδες χρόνια τώρα!