Ακριβώς μια εβδομάδα νωρίτερα, την περασμένη Δευτέρα στις 24 Ιουνίου, είχαμε ξεχρεώσει την εφορία. Όλοι μας. Ήταν η Ημέρα της Φορολογικής Ελευθερίας. Αυτό σημαίνει πως από την αρχή της χρονιάς μέχρι τη συγκεκριμένη μέρα, δηλ. για 175 εικοσιτετράωρα ή απλούστερα για 6 μήνες, δουλεύαμε για τους φόρους και τις εισφορές μας στο κράτος. Με μια κουβέντα: η μισή χρονιά πηγαίνει υπέρ… πίστεως και πατρίδος, όπως θα λέγαμε σε ελεύθερη απόδοση. Κι από την 25η Ιουνίου πάμε να δουλέψουμε για μας! Τα στοιχεία που προκύπτουν από το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών – ΚΕΦΙΜ δείχνουν επίσης πως για το ’24 είναι καλύτερα τα πράγματα, μιας και οι φορολογούμενοι στην Ελλάδα δουλεύουν τρεις μέρες λιγότερο σε σχέση με το ΄23 και 9 σε σχέση με το ΄22. Φοβερή επιτυχία! Ν’ ανοίξουμε κάνα κρασί να το γιορτάσουμε. Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως εάν συνυπολογιστεί το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης για το 2024, το οποίο «δείχνει» τους μελλοντικούς φόρους, τότε η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας για το 2024 πηγαίνει 5 ημέρες αργότερα, δηλ. την 30ή Ιουνίου. Μόλις χτες δηλαδή ξανα-ελευθερωθήκαμε, υπό άλλο πρίσμα τώρα.
Βέβαια, όλα αυτά έχουν να κάνουν με τα δηλωμένα – φορολογημένα εισοδήματα, γιατί σε σχέση με τα υπόλοιπα, τα μαύρα, τα κρυμμένα στο στρώμα, οι υπολογισμοί είναι μια κατηγορία από μόνοι τους και μάλιστα… υπέρ βωμών και εστιών φοροφυγάδων. Πρόκειται κατά κοινή ομολογία για ποσά τεράστια, που δεν πιάνονται στα δίχτυα της εφορίας και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Μια ματιά να ρίξουμε στις ετήσιες εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος και στις ενότητες περί παραοικονομίας και θα καταλάβουμε. Άρα, όλοι οι υπόλοιποι συνεπείς και νομοταγείς να ‘μαστε γεροί να δουλεύουμε για να απελευθερωνόμαστε!
Και δεν είναι μόνο ότι ξεχρεώσαμε με τους φόρους και τις εισφορές στο κράτος και μπορούμε να δουλεύουμε ελεύθεροι: μπορούμε να δουλεύουμε και παραπάνω! Γιατί από σήμερα κιόλας μπαίνει σε ισχύ ο νόμος που προβλέπει δυνατότητα εξαήμερης εργασίας, με τις απαραίτητες προσαυξήσεις στον μισθό των εργαζομένων. Από σήμερα μπαίνει στην πράξη και η ψηφιακή κάρτα εργασίας, όπου εκεί θα φαίνεται ποιος δουλεύει, πότε δουλεύει και φυσικά τι πληρώνεται. Βέβαια η συμμετοχή των εργαζομένων θα είναι εθελοντική, δεν θα ενσωματώνονται αναγκαστικά στα 6ήμερα προγράμματα εργασίας. Πόσο εύκολο θα είναι όμως -έως και εξωπραγματικό- να αρνηθεί ένας εργαζόμενος στον εργοδότη του να δουλέψει εθελοντικά 6 μέρες; Η λαιμητόμος της ανεργίας είναι κοφτερή και μας έχει δείξει από τα πρώτα μνημονιακά χρόνια πως οδηγεί σε σκληρές κι απάνθρωπες καταστάσεις. Δεν πρέπει εδώ να μας διαφεύγει πως οι συλλογικές συμβάσεις -εκτός ελαχίστων κλάδων- εργασίας μάς έχουν αποχαιρετήσει εδώ και χρόνια. Το πραγματικό τοπίο της εργασίας έχει αλλάξει εννοείται προς το χειρότερο. Και πάλι λοιπόν ισχύει το να ‘μαστε γεροί να δουλεύουμε!
Σε αυτήν τη σύντομη σκιαγράφηση του εργασιακού τοπίου, ας μην ξεχνάμε τους συνταξιούχους. Κι αυτοί μέρος του εργασιακού δυναμικού είναι, αφού με τα τελευταία νομοθετήματα είναι νόμιμη η εργασία τους -εφόσον το επιθυμούν- και δεν κινούνται στη σφαίρα της παρανομίας και των μαύρων εισοδημάτων. Κι αυτό που κάποτε έλεγαν οι υποψήφιοι συνταξιούχοι «θα βγω στη σύνταξη και θα ξεκουραστώ» δεν φαίνεται πια να ισχύει. Οι πενιχρές στην πλειονότητά τους συντάξεις οδηγούν, λόγω και της ακρίβειας, τους συνταξιούχους να γυρίζουν πίσω στην αρένα της εργασίας για να τα βγάλουν πέρα. Και πάλι λέμε λοιπόν να ‘μαστε γεροί να δουλεύουμε!
Οι στόχοι, συνεπώς, περί λιγότερων ημερών εργασίας με καλύτερες αμοιβές πάνε περίπατο. Βέβαια, αυτοί δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα εισοδήματα, αλλά κυρίως με την ποιότητα ζωής που είναι κι ο απώτερος στόχος. Πλέον όμως ξεκάθαρα δεν θα μιλάμε για 35ωρο εργασίας την εβδομάδα, αλλά για 48ώρο. Δεν θα μιλάμε για τετραήμερη απασχόληση με απολαβές πενθήμερης, που σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες είναι θέμα συζήτησης. Εμείς πάμε από την άλλη μεριά. Και ποια θα είναι η ποιότητα ζωής ενός εργαζόμενου που θα δουλεύει έξι μέρες την εβδομάδα; Στο έβδομο 24ωρο που θα περισσεύει θα προσπαθεί να τα χωρέσει όλα και ταυτόχρονα να ξεκουραστεί. Αυτό όμως δεν γίνεται, ειδικά με τη σύγχρονη τεχνολογία που κρατά δέσμιους on line τους εργαζόμενους. Το ζήσαμε οι μεγαλύτεροι και μετά λόγου γνώσεως οδηγεί τουλάχιστον σε burn out, όσο κι αν ανεβαίνουν τα εισοδήματα. Παράλληλα, κι επειδή μετράνε όλοι οι δείκτες, δεν αποδεικνύεται πως με την εξαήμερη εργασία ο εργαζόμενος θα είναι και πιο αποδοτικός. Το αντίθετο μάλιστα, αφού θα… το καίει.
Τα ρεπορτάζ γερμανικών εφημερίδων κάνουν λόγο για τις νέες ρυθμίσεις στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα και παροτρύνουν το Βερολίνο να… διδαχτεί από τη χώρα μας τα περί εξαήμερης εργασίας. Λένε μάλιστα πως οι «Γερμανοί πρέπει να διδαχτούν από τους Έλληνες»! Αυτοί που την περίοδο της κρίσης μάς χλεύαζαν καθημερινά στα δελτία ειδήσεων περίπου ως χαραμοφάηδες, ανεπρόκοπους και καταχραστές των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Οι ίδιοι ωστόσο εκτιμούν πως είναι πολύ δύσκολο να ισχύσει κάτι τέτοιο στη Γερμανία (ενώ υπάρχουν σε κάποια κρατίδια της χώρας τους προβλέπεται), γιατί δεν μπορούν να παραβλέψουν τις αντιδράσεις των συνδικαλιστικών οργάνων που και πανίσχυρα είναι και λόγο στα πράγματα έχουν. Ε, λοιπόν, και τους Γερμανούς τους φάγαμε λάχανο και να ‘μαστε γεροί να δουλεύουμε. Την ποιότητα ζωής θα τη χρωστάμε. Όπως και τόσα άλλα…