Η μετακόμιση του Αστυνομικού Τμήματος Λευκού Πύργου από την Αριστοτέλους στην Έκθεση, 12 χρόνια μετά την πρώτη εξαγγελία, ίσως δεν θα έπρεπε να αποτελεί είδηση, αλλά στη Θεσσαλονίκη των… χαλαρών ρυθμών θεωρείται αξιοσημείωτο γεγονός. Πολύ περισσότερο που 12 χρόνια μετά η μετεγκατάσταση του αστυνομικού τμήματος γίνεται ακριβώς στο σημείο που είχε υποδειχθεί και επιλεγεί από την πρώτη στιγμή.
Κάτι που σημαίνει ότι χρειάστηκαν 12 χρόνια όχι για να επιλυθούν ζητήματα ουσίας, αλλά για να παρακαμφθούν -προφανώς- προσωπικές αντιρρήσεις, γραφειοκρατικά εμπόδια και -κυρίως και πάνω απ’ όλα- να νικηθεί η δύναμη της αδράνειας. Στα 12 αυτά χρόνια άλλαξαν τρεις κυβερνήσεις και τρεις πρωθυπουργοί, καμιά δεκαριά υπουργοί και υφυπουργοί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, άλλοι τόσοι γενικοί γραμματείς, τρεις δήμαρχοι Θεσσαλονίκης, αρκετοί αρχηγοί της Ελληνικής Αστυνομίας και περισσότεροι αστυνομικοί διευθυντές Θεσσαλονίκης. Σε όλο αυτό το διάστημα στο συγκεκριμένο Α.Τ. άλλαξαν διοικητές και υπηρέτησαν σε διάφορα πόστα εκατοντάδες αστυνομικοί. Όχι, η διοίκηση της ΔΕΘ - Helexpo δεν άλλαξε σε αυτό το διάστημα, αλλά έτσι κι αλλιώς μάλλον ο πάλαι ποτέ εθνικός εκθεσιακός φορέας δεν φέρει κάποια ευθύνη για την καθυστέρηση, αντίθετα από την πρώτη στιγμή έκανε ό,τι του ζήτησαν και ό,τι μπορούσε.
Η περίπτωση ενδεχομένως δεν είναι και προς θάνατον σε μια χώρα στην οποία όσα σχετίζονται με το δημόσιο -ή σχεδόν όλα όσα σχετίζονται με το δημόσιο- κινούνται αργά. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση και η εντύπωση των απλών ανθρώπων, διότι για τους ίδιους τους διαχειριστές των δημοσίων υποθέσεων τα πάντα -ή σχεδόν τα πάντα- κινούνται φυσιολογικά. Χρονοδιαγράμματα δεν υπάρχουν και όταν ανακοινώνονται έχουν την ασάφεια που απαιτείται για να παραβιαστούν χωρίς… τύψεις και φυσικά χωρίς συνέπειες. Και εννοείται χωρίς δικαιολογίες, απολογίες και… συγγνώμες.
Εάν και όταν η χώρα μας ανακαλύψει την αξία των αξιόπιστων χρονοδιαγραμμάτων τα πράγματα στις δημόσιες υποθέσεις θα γίνουν πολύ καλύτερα, αλλά ταυτόχρονα κάποιοι θα χάσουν τον ύπνο τους. Γι’ αυτό και δεν προβλέπεται σύντομα κάτι τέτοιο, που θα συνιστούσε μέγιστη μεταρρύθμιση. Πολύ πιο ουσιαστική και αποδοτική απ’ όσες μεταρρυθμίσεις διακηρυγμένα αναζητά ή προσπαθεί να προωθήσει η κυβέρνηση ψηφίζοντας αβέρτα νόμους ή επιχειρώντας να αλλάξει το σύνταγμα. Διότι ποια είναι η λογική πίσω από την εξαγγελία για κατάργηση της μονιμότητας στον δημόσιο τομέα; Να μην απασχολούνται και πληρώνονται τεμπέληδες ή επιζήμιοι εργαζόμενοι, ώστε τελικά το σύστημα να δουλεύει πιο αποδοτικά. Προφανώς αυτό σχετίζεται και με την ταχύτητα διεκπεραίωσης των θεμάτων.
Μόνο που αυτή η παράμετρος καταλήγει να είναι απλώς θεωρητική, αφού στη συντριπτική πλειοψηφία των εργασιών του δημοσίου δεν υπάρχουν σαφή και ελέγξιμα χρονοδιαγράμματα. Κάθε υπηρεσία και κάθε οργανισμός κινείται κατά το δοκούν, με τις δικαιολογίες να παραμένουν επί δεκαετίες ίδιες κι απαράλλαχτες. Είτε δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό είτε το αντικείμενο είναι εξαιρετικά μεγάλο, είτε η νομοθεσία προβλέπει τα… απρόβλεπτα. Όπως, επίσης, πανομοιότατες είναι και οι πολιτικές εξαγγελίες για τη λειτουργική βελτίωση του ελληνικού δημοσίου.
Τα χρονοδιαγράμματα δεν είναι δημοφιλή στη χώρα μας όχι επειδή δεσμεύουν όσους τα συμφωνούν -κανέναν δεν δεσμεύουν, ειδικά στο δημόσιο-, αλλά επειδή η επίκληση τους τροφοδοτεί συζητήσεις και προκαλεί εξηγήσεις, έστω ψευδεπίγραφες. Ενίοτε και κάποια ανούσια «απολογία», ίσως και κάποια ακόμη πιο μαλθακή «συγγνώμη», που όλοι οι ιθύνοντες θέλουν να αποφύγουν.
Η Θεσσαλονίκη έχει πληρώσει και εξακολουθεί να πληρώνει ακριβά την απουσία… νοοτροπίας χρονοδιαγραμμάτων, τα οποία δεν θα ανακοινώνονται επιπόλαια, αλλά μετά από σοβαρή μελέτη και ρεαλιστική προσέγγιση. Δεν είναι μόνο τα μεγάλα έργα που γενικώς καθυστερούν -τις τελευταίες δεκαετίες μόνο οι επενδύσεις της Fraport στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» έγιναν on time, ενώ και η κατασκευή της υπερυψωμένης περιφερειακής οδού (Flyover) δείχνει να εξελίσσεται ταχύτατα-, αλλά και οι μικρότερες καθημερινές παρεμβάσεις. Όπως η μετακόμιση του Α.Τ. Λευκού Πύργου, που καθυστέρησε 12 ολόκληρα χρόνια -ή μήπως 13 (;), αλλά το ίδιο είναι- και οι αρμόδιοι αντί να… κρυφτούν, πανηγυρίζουν. Και κάνουν σήμερα εγκαίνια.