H βόμβα που έσκασε προχθές ευτυχώς δεν είχε θύματα, είχε όμως πολύ κρότο. Το ΟΑΚΑ αλλά και το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο έκλεισαν επ`αόριστον δεδομένου ότι τα σκέπαστρα, τα περίφημα «σκέπαστρα Καλατράβα», παρουσιάζουν σοβαρότατα στατικά προβλήματα, αφού επί χρόνια δεν συντηρήθηκαν.
Και όπως ήταν φυσικό άρχισε το blame game. Τίς πταίει;
Η ιστορία των στεγάστρων του Καλατράβα είναι μία μικρογραφία της ιστορίας της Ελλάδος των τελευταίων 40 χρόνων. Επιτεύγματα θαυμαστά δυσανάλογα με το γεωγραφικό, πληθυσμιακό και οικονομικό μέγεθος της χώρας, αλλά και μεγάλες αστοχίες, τεράστια κακοδιαχείριση και μεγαλοϊδεατισμός, που πληρώσαμε και συνεχίζουμε να πληρώνουμε ακριβά.
Ανάμεσα λοιπόν σε όλα τα παραπάνω είναι και η ανάληψη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004.
Η υπόθεση αυτή ξεκινά από το μακρινό 1988 όταν επιχειρήσαμε για πρώτη φορά να διεκδικήσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, τους οποίους κέρδισε τελικά η Ατλάντα. Όμως το «όνειρο» δεν έσβησε. Οπλισμένοι με την εμπειρία της προηγούμενης υποψηφιότητας, όλοι μαζί ενωμένοι σε μία από τις ελάχιστες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας, το βάλαμε σκοπό της ζωής μας να το επιτύχουμε. Τρομάρα μας!
Για να αντιληφθούμε πλήρως το μέγεθος του μεγαλοϊδεατισμού που περιείχε η ιδέα της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων αρκεί να ανατρέξουμε στη λίστα των χωρών που τους έχουν διοργανώσει. Η τελευταία χώρα αντίστοιχου μεγέθους που διοργάνωσε θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν η Φινλανδία, πριν από 70 χρόνια και πλέον χρόνια, το 1952 στο Ελσίνκι. Έκτοτε καμία άλλη μικρή χώρα δεν τόλμησε να αναλάβει ένα τέτοιο εγχείρημα, διότι το μέγεθος και το κόστος των απαιτούμενων υποδομών είναι τεράστιο. Εκτός βεβαιως από εμάς, τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, που – δυστυχώς - τα καταφέραμε. Το 1998 λοιπόν μας ανατέθηκε η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Και το πάρτι ξεκίνησε.
Φαραωνικού μεγέθους έργα, στάδια, κολυμβητήρια, προπονητήρια, αθλητικές εγκαταστάσεις και κατασκευές οι οποίες ήταν απαραίτητες για την διοργάνωση, αλλά τελείως ασύμβατες με μία χώρα του μεγέθους της Ελλάδος.
Και το πετράδι του στέμματος των Ολυμπιακών Έργων υπήρξαν τα στέγαστρα Καλατράβα. Γιατί δεν αρκούσε ο πακτωλός των δισεκατομμυρίων ευρώ που δαπανήθηκαν, έπρεπε να πληρώσουμε και 130 εκατομμύρια για να τοποθετήσουμε τη Μόνα Λίζα της πέργκολας πάνω από το ΟΑΚΑ, να μας κάνει σκιά.
Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι!!!
Τελικά ο Θεός της Ελλάδος έδωσε και διοργανώσαμε πράγματι πολύ πετυχημένους Αγώνες, όταν όμως τελείωσαν άρχισε η παρακμή. Τα Ολυμπιακά Έργα εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους, ερήμωσαν, βανδαλίστηκαν και τα περισσότερα παρουσιάζουν σήμερα εικόνα Χιροσίμας... μετά τη βόμβα.
Το ΟΑΚΑ με τα περίφημα σκέπαστρά του τη γλύτωσε, κυρίως γιατί χρησιμοποιήθηκε ως γήπεδο ποδοσφαίρου και στίβου αλλά και ως χώρος συναυλιών. Όμως εν τέλει αποδείχθηκε προχθές, ότι και αυτό νοσεί πολύ σοβαρά, αφού η σύμβαση συντήρησης των σκεπάστρων έληξε το 2009 και έκτοτε αφέθηκαν στην τύχη τους.
Και κατά την πάγια τακτική των πολιτικών, η νυν κυβέρνηση τα ρίχνει στους προηγούμενους, οι προηγούμενοι στους παραπροηγούμενους και εκείνοι στη οικονομική κρίση και την μοίρα μας την μαύρη, και πάει λέγοντας.
Σίγουρα, εν μέρει τουλάχιστον, για το κατάντημα αυτό είναι υπεύθυνο ένα μείγμα αποτελούμενο από τον περίφημο ελληνικό ωχαδελφισμό και την αδιαφορία των εκάστοτε αρμοδίων, αλλά αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, κυρίως υπεύθυνη είναι η έλλειψη πόρων και κονδυλίων που πάντα είχαμε ως μία μικρή και όχι ιδιαίτερα πλούσια χώρα, έλλειψη που έγινε τεράστια όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση το 2009-10.
Και χωρίς να θέλω να δώσω άλλοθι σε όσους κυβέρνησαν από το 2009 και μετά, όταν εν μέσω μνημονίων δυσκολεύεσαι να βρεις κονδύλια για να προμηθεύσεις με γάζες τα νοσοκομεία σου και να βάλεις πετρέλαιο στα σχολεία σου, προφανώς δεν αποτελεί προτεραιότητά σου να βάψεις μία πέργκολα, όσο όμορφη και αν είναι.
Ας το παραδεχθούμε, η πικρή αλήθεια είναι ότι για ακόμα μία φορά πέσαμε θύματα του μεγαλοϊδεατισμού μας. Αναλαμβάνοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, απλώσαμε τα πόδια μας περισσότερο από το πάπλωμά μας. Ξοδέψαμε δισεκατομμύρια που δεν είχαμε, για να κάνουμε έργα που δεν χρειαζόμασταν και δυσκολευόμαστε να συντηρήσουμε, για ένα event 15 ημερών, που μακροπρόθεσμα δεν μας ωφέλησε.
Αγοράσαμε μία Ferrari για να κάνουμε τη φιγούρα μας στους άλλους, ενώ δεν είχαμε ούτε καν τα χρήματα για να της κάνουμε σέρβις. Και ας μην κρυβόμαστε, όλοι μαζί χορεύαμε στο Σύνταγμα όταν ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ με τα σπαστά αγγλικά του ανακοίνωνε: «The city which will have the honor and the responsibility to organize the Olympic Games of 2004 is Athens».
Όσοι δεν συγκινηθήκατε τότε μπορείτε να δακρύσετε ελεύθερα τώρα.