Οργώνανε, σπέρνανε, ποτίζανε, έκαναν Χριστούγεννα στο σπίτι και μετά τα μέσα Ιανουαρίου, άντε βαριά βαριά Φλεβάρη -μαθημένοι καθώς ήταν από τα κρύα- ζέσταιναν τα τρακτέρ, έκαναν και μια παρέλαση με αυτά στις κεντρικές πλατείες των περιφερειακών πόλεων κι έκλειναν, σχεδόν συμβολικά, τους δρόμους. Ζητούσαν καλύτερες τιμές, φτηνότερο πετρέλαιο, τσιμπούσαν και καμιά επιδότηση παραπάνω και πίσω στο σπίτι. Κάπως έτσι κυλούσαν οι αγροτικές κινητοποιήσεις τα προηγούμενα χρόνια. Σε κάποιες περιόδους τα πράγματα τραβούσαν λίγο παραπάνω, αλλά το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν το ίδιο. Πάλι στο σπίτι, πάλι πίσω στα κτήματα, τα σπαρτά και τα ζωντανά και η ζωή συνεχιζόταν και για κείνους και για μας.
Όλα αυτά μέχρι και πέρυσι. Φέτος τα πράγματα στα μπλόκα άλλαξαν. Χρειάζεται καθαρό βλέμμα για να δούμε, να δούνε οι κυβερνώντες τι άλλαξε και έχουμε 57 μπετοναρισμένα μπλόκα πανελλαδικά, που όχι μόνον δεν σπάνε, αλλά αντίθετα ενισχύονται και προς το παρόν δεν φαίνεται και τρόπος να εξασθενίσουν.
Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι και οι αλιείς, ο καθένας φυσικά από το μετερίζι του κι από την περιοχή που προέρχεται, ζει και καλλιεργεί, όλα αυτά τα είχαν πει πολλές φορές τους προηγούμενους μήνες. Αλλά… φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Μάλλον οι κυβερνώντες θεωρούσαν πως, εντάξει θα φωνάξουν, θα τους βάλουμε κάποια λεφτά στους λογαριασμούς τους και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Από ό,τι φαίνεται όμως μέχρι τώρα, δεν είχαν ακούσει τα καμπανάκια ακόμη και των δικών τους ανθρώπων, τα είχαν προσπεράσει και φτάσαμε τώρα όλοι μαζί παρακολουθούμε ένα ιδιότυπο και σχεδόν ιστορικό μπρα ντε φερ μεταξύ μπλόκων και κυβέρνησης.
Με δυο βδομάδες συμπληρωμένες στα μπλόκα, με χιλιάδες τρακτέρ, μηχανήματα σε κεντρικές αρτηρίες, τελωνεία, μεθοριακούς σταθμούς και χιλιάδες αγρότες, κτηνοτρόφους και παραγωγούς στο πόδι, η εβδομάδα που ξημερώνει δείχνει πως το χάσμα με την κυβέρνηση δεν θα γεφυρωθεί εύκολα. Αυτήν την φορά οι κινητοποιήσεις έχουν άλλο τάιμινγκ: γίνονται πριν από τις γιορτές, οι διαμαρτυρόμενοι δεν βιάζονται, αφού δεν έχουν σπείρει, δεν καλλιεργούν, μιας και μπαίνουν «μέσα» με το κόστος παραγωγής να ξεπερνά κατά πολύ το αναμενόμενο κέρδος, επιδοτήσεις τις βλέπουν με το κιάλι -κι αυτές τσεκουρεμένες ελέω σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ- και από την άλλη οι κτηνοτρόφοι θάβουν απλώς τα κοπάδια τους, αφού περισσότερα από 430.000 ζωντανά θανατώθηκαν λόγω ευλογιάς. Καμιά βιασύνη λοιπόν από μέρους τους.
Από την άλλη η κυβέρνηση βιάζεται να δώσει λύση διαμηνύοντας πως είναι ανοιχτή σε διάλογο και μάλιστα στο υψηλότερο επίπεδο αλλά με ανοιχτούς δρόμους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως θα περιμένει αντιπροσωπεία τους σήμερα στις 5 το απόγευμα στο Μαξίμου για να συζητήσουν, να εκθέσουν τα αιτήματά τους, φαίνεται όμως πως δεν «πέρασε» το προσκλητήριο. Αντίθετα η… σύνοδος της Νίκαιας των αγροτών και των υπολοίπων διαμαρτυρομένων ομόφωνα κατέληξαν σε ένα μακροσκελές κείμενο με 30 αιτήματα και με email το έστειλαν στο Μαξίμου και τον κ. Τσιάρα, υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Από τα αιτήματα και το ειδικό τους βάρος φαίνεται ότι όχι μόνο δεν υπάρχουν γέφυρες, αλλά αντίθετα είναι πολύ μακριά η μια πλευρά του ποταμού από την άλλη. Γιατί όταν μπαίνουν σκέψεις περί επιβίωσης του αγροτικού κόσμου ή περί ερημοποίησης της υπαίθρου ή μεγέθυνσης του δημογραφικού ιδιαίτερα στην περιφέρεια, όταν πέφτουν στο τραπέζι τα περί επισιτιστικής κρίσης ή ασφάλειας των τροφίμων, τότε τα αιτήματα για φτηνά πετρέλαια στη μάνικα και λιγότερο αλμυρό ηλεκτρικό ρεύμα που ακούγονται, γίνονται απλώς το προκάλυμμα ενός πολύ σοβαρού ζητήματος, που «τρέχει» πλέον σε ένα νέο, πιο σκληρό ταρτάν και με διαδρόμους όχι τόσο ευκρινείς…
Παράλληλα, ενώ περιγράφουμε τα μπλόκα και τα απόνερά τους και όσο πλησιάζουμε προς τις γιορτές, πολλοί αναμένουν τα αντανακλαστικά ενός υποτιθέμενου κοινωνικού αυτοματισμού, στην Κομισιόν συζητείται η νέα ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) για την περίοδο 2028 – 2034. Και σε σχέση με αυτήν, για να είμαστε ειλικρινείς, τουλάχιστον οι αγρότες μας, οι κτηνοτρόφοι μας και όλοι όσοι δορυφορικά συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία του πρωτογενούς μας τομέα μάλλον έχουν μεσάνυχτα. Με τη νέα ΚΑΠ μπαίνουν σε τροχιά ριζικές αλλαγές που επιγραμματικά θα λέγαμε ότι έχουν να κάνουν με μείωση κονδυλίων, αυστηρότερους «πράσινους» στόχους και στοχευμένη μόνο ενίσχυση των μικροκαλλιεργητών. Όλα αυτά, προσέξτε, θα τρέχουν με το βάρος του σχεδιασμού, της εφαρμογής και της παρακολούθησης της (αγροτικής) πολιτικής να αποτελεί ευθύνη των κρατών-μελών και με «εργαλειοθήκη», όπως λέγαμε παλιότερα, τα εθνικά στρατηγικά σχέδια. Κι εδώ εμείς είμαστε ακόμη βαθιά νυχτωμένοι, από την πλευρά των ιθυνόντων αυτήν τη φορά, μιας και τέτοια δεν έχουμε καταρτίσει. Το αρμόδιο υπουργείο μας της Αγροτικής Ανάπτυξης αναλώνεται στο να διαχειρίζεται τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις κι από ό,τι έχει φανεί μέχρι τώρα, όχι και με τον καλύτερο τρόπο - εξού και οι έξι αλλαγές που έγιναν στην ηγεσία του μέσα σε έξι χρόνια.
Σημειώστε επίσης πως, ανάμεσα στα 30 αιτήματα που τέθηκαν το Σάββατο στη Νίκαια είναι και το θέμα των «ελληνοποιήσεων», κοινό (με άλλο εθνικό πρόσημο βέβαια) και για αγρότες, κτηνοτρόφους και παραγωγούς από άλλες χώρες της ΕΕ, που επίσης ζητούν να σταματήσουν οι αθρόες εισαγωγές ομοειδών προϊόντων χωρίς δασμούς, όπως π.χ. προβλέπει η Mercosur και άλλες συμφωνίες της ΕΕ.
Συμπερασματικά λοιπόν για το μέτωπο κυβέρνησης – αγροτών θα καταλήγαμε στους στίχους του Κώστα Τριπολίτη, που μελοποίησε ο Σταμάτης Κραουνάκης και τραγούδησε μοναδικά η Βίκυ Μοσχολιού: Δεν είμαστε στην ίδια την συχνότητα/
Δεν είμαστε στον ίδιο τον σταθμό/ Τα όνειρά μου έχουνε ταυτότητα/ Τα όνειρά σου έχουν αριθμό…