Κάθε τέτοια μέρα προτού πάω στην κάλπη μου αρέσει να ακούω ή έστω θυμάμαι εκείνο το τραγούδι που έκανε σε μένα γνωστό τον Ανδρέα Μικρούτσικο. Σε εκείνη την πρώτη εκτέλεση με τον Μανώλη Ρασούλη. Ο Ανδρέας τη μουσική, ο Μανώλης τους στίχους. «Να 'μαστε πάλι εδώ Ανδρέα».
Δεν ψάχνω βαθυστόχαστα νοήματα, ούτε με ενδιαφέρει σε ποιον απευθύνεται ή ποιον μνημονεύει. Ποσώς με ενδιαφέρουν οι λόγοι για τους οποίους γράφηκε και όποιο «παραμύθι» το συνοδεύει. Σε μένα αυτό το τραγούδι συνδέεται με μια τελική απόφαση. Και δημιουργεί δικές μου σκέψεις και νοήματα. Αναλόγως της απόφασης.
Είναι η ώρα της κάλπης, η ώρα της απόφασης. Πρέπει να την πάρω χωρίς συναισθηματισμούς, πέρα από θεωρίες και φληναφήματα. Σχεδόν σίγουρος ότι θα κοροϊδέψω τον εαυτό μου με μια φρούδα ελπίδα, με μια μελλοντικά ανεκπλήρωτη προσδοκία.
Μοναδική «κρυψώνα» μου ότι ανάλογη απόφαση καλούνται να πάρουν και εκατομμύρια άλλοι, πολλοί από τους οποίους δε σκέφτονται το ίδιο με μένα και άρα μπορώ κατόπιν εορτής να τους ρίξω την ευθύνη για τη δική μου απόφαση. Εγωιστικό; Ναι, αλλά πως αλλιώς να δικαιολογήσω τον εαυτό μου για τις τόσες λανθασμένες αποφάσεις;
«Πώς γίνεται ο καθένας όλοι κι όλοι πως γίνονται εγώ», λέει ο ποιητής. Κάπως έτσι. Και μοναδική ελπίδα να συνωμοτήσει το σύμπαν και να μην πάνε στράφι γι' ακόμη μια φορά οι ελπίδες μας. Να μη γίνουν «ελπίδες μέσα στη φορμόλη».
Για μένα ποτέ δεν υπήρχε η επιλογή της αποχής. Στη δική μου λογική θα ήταν σαν να βάζω την ουρά στα σκέλια. Και δεν προτίθεμαι να το κάνω. Επιλογές εξάλλου είναι μόνον οι δύσκολες. Στα εύκολα είμαστε όλοι μαζί. Στα δύσκολα καθένας μόνος του. Αποφασίζει αν θα κρύψει το κεφάλι στο χώμα ή θα αντιμετωπίσει τα πάντα. Ήμουν πάντοτε πολέμιος του ρητού «του φοβητσιάρη η μάνα δεν έκλαψε ποτέ».
«Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής» τραγουδούν Μικρούτσικος και Ρασούλης και γνωρίζω πως αυτή είναι μια αλήθεια που δεν κρύβεται και δεν μπορεί να θολώσει. Η απόφαση της κάλπης μοιάζει με λουλούδι που το φυτεύεις και περιμένεις να ανθίσει. Είναι ένα ρίσκο. Μια βροχή αρκεί για να σαπίσει. Κι αν ακόμη όμως αντέξει νόμος της φύσης είναι να μαραθεί. Ε, λοιπόν αυτή την επιλογή κάνω. Να το αφήσω να μαραθεί στο χώμα κι όχι να το κόψω για να το χαρώ μόνος μου. Ας χαθεί η μυρωδιά του στον αέρα κι ας μην την μυρίσω ποτέ, παρά να τη μυρίσω μόνος μου.
Η σημερινή απόφαση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Για εκείνους που πίστεψαν ότι μπορούμε να απαλλαγούμε από τη μέγγενη των μνημονίων και διαπίστωσαν ότι δεν μπορούμε. Για εκείνους που θέλουν να επιστρέψουμε στις παλιές καλές εποχές και γνωρίζουν ότι δε γίνεται. Για εκείνους που έχασαν και θέλουν να ρεφάρουν, γνωρίζοντας ότι θα χάσουν ακόμη περισσότερα. Για εκείνους που θέλουν να ελπίζουν και ξέρουν τις πιθανότητες.
Η αυριανή μέρα είναι από τις πιο κρίσιμες στη σύγχρονη ιστορία μας. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Αυτή είναι η μεγάλη αδυναμία του πολιτικού συστήματος κι αυτή η αδυναμία θα αναδείξει επιτέλους τις διαχρονικές ευθύνες του. Ότι δεν καταλαβαίνει τη σπουδαιότητα της στιγμής και κάποια στιγμή αυτό θα του χρεωθεί.
Ποσώς βέβαια ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, διότι μεθαύριο δε θα ασχολούμαστε με τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, αλλά με την καταστροφή της χώρας και την καταστροφή του καθενός από εμάς.
Είναι αναστρέψιμη η κατάσταση; Πιστεύω πως για πολλούς από εμάς όχι. Αυτή τη φορά δε με νοιάζει ποια είναι η επόμενη μέρα κομμάτων και πολιτικών, αλλά ποια είναι η επόμενη μέρα για κάθε πολίτη ξεχωριστά. Το λογαριασμό που έρχεται τον περιμένουμε όλοι. Πόσοι θα τον αντέξουν και πόσοι όχι θα αποτελέσει ένα ακόμη στατιστικό στοιχείο. Αν μπορεί να γίνει ελαφρύτερος για να τον αντέξουν περισσότεροι είναι ένα ζητούμενο. Σωτηρία όμως υπάρχει ή θυσιαζόμαστε καθημερινά για το τίποτα;
Με αυτές τις σκέψεις θα πάω σήμερα στην κάλπη. Και θα ονειρεύομαι κι εγώ, όπως όλοι μάλλον, το καλύτερο για τους πολίτες και για τη χώρα. Και ποιος ξέρει; Εκείνη η συνωμοσία του σύμπαντος μπορεί κάποια στιγμή να συμβεί. Εξάλλου, όπως λέει και το τραγούδι, «η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί».