«Χάσαμε με αυτή τη διαφορά γιατί εφαρμόσαμε πολιτικές του 2010. Είχαμε μείνει στις πολιτικές προηγούμενης δεκαετίας, ενώ, πλέον, το παιχνίδι παίζεται διαφορετικά». Αυτό ήταν ένα σημαντικό συμπέρασμα υψηλότατου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία για την ήττα του κόμματός του στις προηγούμενες δύο εκλογικές μάχες.
Παίρνοντας αυτό το δεδομένο, ως τη μία άκρη του νήματος, ο νέος/α πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αρχίσει τις σαρωτικές αλλαγές στο κόμμα που θα αφορούν κυρίως την ανανέωση της παραγόμενης πολιτικής. Μια αποστολή που και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάφερε να φέρει σε πέρας από το 2019 και έπειτα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν επιθυμεί να παίξει ρόλο την επόμενη μέρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, θα πρέπει να διαφοροποιηθεί από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό και να δημιουργήσει νέες βάσεις. Να φύγει μακριά από πολιτικές που έγιναν όλο και περισσότερες την τελευταία τετραετία και οι οποίες (υποτίθεται θα) τον έφερναν κοντά στο λεγόμενο κέντρο ή και πολιτικές που συμβολίζουν το παλιό. Γιατί, ειδικά στην παρούσα συγκυρία, ούτε προνομιακό πεδίο για αυτόν είναι το πολιτικό κέντρο μετά τη μετατόπιση της ΝΔ και την ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ, ούτε έχει να πάρει κάποιο... μερίδιο στην πίτα που θα τον βγάλει κερδισμένο, ποσοτικά και εκλογικά.
Όμως, λόγω της μετατόπισης των κομμάτων στην ιδεολογική σκακιέρα αλλά και τη μη ανάδειξη κάτι φρέσκου στα Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, η αξιωματική αντιπολίτευση και ο νέος/α πρόεδρος που θα εκλέξει θα έχει μια ιστορική ευκαιρία να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό, που δεν θα περιορίζεται στο «αντί» αλλά θα δημιουργεί και θα εμπνέει, στη, χωρίς μισόλογα πια, Αριστερή πλευρά του πολιτικού σκηνικού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, εάν θέλει την επόμενη μέρα να έχει νόημα ύπαρξης και σημαντικό ρόλο στην κοινωνία, εκτός από τις αυτονόητες αλλαγές στην εσωτερική δομή και την ενεργοποίηση των μελών του -ποιοτικά και όχι ποσοτικά όπως έγινε με την Προοδευτική Συμμαχία το 2019-, πρέπει να δημιουργήσει ένα κόμμα που θα μιλήσει στην κοινωνία, ένα κόμμα που θα μιλήσει για αυτούς που δεν μιλάει κανείς, όπως έλεγε ο πατέρας του συγγραφέα Εντουάρ Λουί.
Ο Γάλλος συγγραφέας Εντουάρ Λουί, χωρίς να το θέλει, με το λογοτεχνικό και πολιτικό του αποτύπωμα, δίνει αρκετές απαντήσεις για το τι χρειάζεται ένα κόμμα νέας εποχής, με κατεύθυνση την Αριστερά. «Δεν με ενδιαφέρει να μιλώ εξιδανικευτικά για τα λαϊκά στρώματα, όπως συνηθιζόταν το 1950», είχε πει σε συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών προσθέτοντας πως «με απασχολεί ως συγγραφέα να προσεγγίσω τις λαϊκές τάξεις σε όλο τους το εύρος, να συμπεριλάβω κάθε ετερότητα και να βρω μια γλώσσα σύγχρονη για όλα αυτά».
Μέσα σε σχεδόν 13 χρόνια, από κοινωνιολογικής άποψης, οι πολίτες της Ελλάδος πέρασαν μια βίαιη φτωχοποίηση, την κατ' ελάχιστο ανασυγκρότησή της, και την παγιοποίησή σε μια κατάσταση νέων συνθηκών που αναδύονται στην παγκόσμια σκακιέρα (πόλεμοι, μετανάστευση, ταυτοτικά ζητήματα). Γεγονός που από κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει αναλυθεί εκτός από... αοριστολογίες.
Αυτό που έκανε τον Γάλλο συγγραφέα να καταφέρει να αγγίξει αρκετό κόσμο, είναι ότι μίλησε για τη βία που επιβλήθηκε στις λαϊκές τάξεις. Η βία όμως, δεν είναι μόνο ταξική, όπως θα έλεγε ένα παραδοσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά και φυλετική, ταυτοτική, έμφυλη. Αφορά τη νέα γενιά και τους νέους που εγκαταλείπουν τον τόπο τους για ένα καλύτερο μέλλον, έχει στοιχεία ντροπής, όπως στη μητέρα του Λουί που απεχθανόταν οι γύρω της να ξέρουν ότι είναι φτωχή. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κάνει κατανοητό σε πλατιές μάζες ότι η πολιτική έχει σημασία για τις ζωές, να μιλήσει για την καθημερινότητα των εργαζόμενων και των περιπλανώμενων.
Θα μπορέσει ο νέος/α πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να μιλήσει σε αυτούς τους ανθρώπους και να δημιουργήσει ένα νέο πρωτοπόρο ρεύμα στην πολιτική και να αποτελέσει στις τρέχουσες συνθήκες μία διαφορετική αλλά και σοβαρή πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας;
Να μιλήσει ωμά για τους ανθρώπους που τον στήριξαν από το 2012 έως το 2019, αυτούς που δεν άντεξαν τη φτωχοποίηση.
Να μιλήσει για τη νέα γενιά που του έφυγε μέσα από τα χέρια για άλλα Αριστερά κόμματα ή/και ακόμη για την Ακροδεξιά. Να καταφέρει δηλαδή να κάνει πραγματικότητα το «Ρ» που έχει στον τίτλο του, ώστε να μπορέσει να αποδώσει οφέλη σε αυτόν και την κοινωνία.
Διαφορετικά θα δει, μαζικά, τον κόσμο να επιστρέφει στα παραδοσιακά κόμματα ή/και να επιλέγει νέα.
Με άλλα λόγια, ο νέος/α πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «πρέπει να τελειώνει με τον (παλιό) ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ» όπως συγκρούστηκε ο Εντουάρ Λουί με τον εαυτό του, Εντύ Μπελγκέλ, που μεγάλωσε σε ένα σκληρό και βίαιο περιβάλλον ανισοτήτων...