Δεκαοχτώ ώρες πετούσαν τα τρία αμερικανικά αόρατα θηρία, τα βομβαρδιστικά B-2 -συνολικής αξίας 6,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων- που σηκώθηκαν από τη βάση τους, στο Μιζούρι, για να φτάσουν ως το Ιράν. Στην πτήση τους ανεφοδιάστηκαν πολλές φορές από τα ιπτάμενα τάνκερ της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, διέσχισαν τον Ατλαντικό, πέταξαν πάνω από την Ευρώπη κι έφτασαν στη Μέση Ανατολή, όπου άδειασαν 6 βόμβες - γίγας με 42.000 τόνους εκρηκτικής και διατρητικής ύλης. Στόχος, να αφανίσουν τις τρεις ιρανικές πυρηνικές βάσεις που λειτουργούσαν μακριά από το φως του ήλιου, στα έγκατα της γης, σε βάθος 80-100 μέτρων. Όσο κι αν μοιάζει με σενάριο ταινίας δράσης σε κάποια κινηματογραφική πλατφόρμα, η παραπάνω περιγραφή είναι γεγονός. Είναι το ρίσκο που ανέλαβε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ή αλλιώς ο «νταής του πλανήτη», προκειμένου να χτυπήσει τον «νταή της Μέσης Ανατολής» ή αλλιώς το Ιράν. Το ρίσκο εδράζεται στο ότι η απόφαση του Τραμπ να χτυπήσει από αέρος το Ιράν σηματοδοτεί πλέον και την απευθείας ανάμιξη των ΗΠΑ στην πολεμική σύγκρουση Ισραήλ - Ιράν. Μόνον ο χρόνος βέβαια θα δείξει το εύρος της. Με τίποτα όμως δεν θα δούμε αμερικανικά στρατεύματα στο έδαφος του Ιράν. Όπως έκαναν παλαιότερα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και, μέχρι να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, πλήρωσαν πολύ σε αίμα και πολλά σε δολάρια. Έμαθαν.
Είναι γνωστό πως ήδη από το 1979, από τότε δηλ. που οι μουλάδες κι ο Χομεϊνί ανέλαβαν τις τύχες της Τεχεράνης πετώντας έξω τους πάντες και δη τους Αμερικανούς, η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε να το χωνέψει. Πέρασαν τα χρόνια, ο Λευκός Οίκος σταθερά στήριζε και στηρίζει το Ισραήλ και σταδιακά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ξεδόντιασαν όσους αποτελούσαν εν δυνάμει εχθρούς του Τελ Αβίβ. Σταδιακά εξαφανίστηκαν-«φρονίμεψαν» Ιράκ, Συρία, Αφγανιστάν, έσβησε η Χαμάς και η Χεζμπολάχ και τώρα χτυπήθηκε απευθείας το Ιράν. Ο Τραμπ έκανε χτες τα χαράματα αυτό που απέφευγαν μεθοδικά 4-5 προκάτοχοί του στον Λευκό Οίκο: την απευθείας σύγκρουση με την Τεχεράνη. Και πέρασε από τις λεκτικές απειλές και τα εμπάργκο, στην πράξη, εν προκειμένω στους βομβαρδισμούς.
Όσες αναλύσεις και να γίνουν στην παρούσα φάση κανείς με βεβαιότητα δεν μπορεί να προδιαγράψει τι θα ακολουθήσει. Ποιος μπορεί απαντήσει στο ερώτημα «και τώρα τι;». Το μόνο βέβαιο είναι ότι τώρα γράφονται νέα κεφάλαια στην ιστορία όχι μόνο της Μέσης Ανατολής, αλλά ευρύτερα στην παγκόσμια ιστορία.
Το τι θα ακολουθήσει ως αντίδραση του Ιράν δεν μπορεί να προβλεφθεί. Το πώς θα κινηθεί εναντίον των ορκισμένων του εχθρών, είτε με πυραυλικές επιθέσεις είτε με ό,τι άλλο βάλει ο νους μας, δεν προϋπολογίζεται. Το σίγουρο πάντως είναι πως θα αντιδράσει. Και επιμένω, θα είναι απρόβλεπτες οι ενέργειές του. Από τις πιθανές επιθέσεις γύρω του, όπου υπάρχουν βάσεις των ΗΠΑ, μέχρι και την πύκνωση των χτυπημάτων σε τυφλούς στόχους μέσα στην επικράτεια του Ισραήλ ή και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, είτε και ακόμη μεμονωμένα χτυπήματα σε επιμέρους στόχους σε άλλες χώρες, στόχους συμφερόντων πάντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Γι΄ αυτό, ανάμεσα σε άλλους λόγους, κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα η Αθήνα και η Λευκωσία. Αυτά όμως σε επόμενη φάση. Τώρα είμαστε ακόμη στην ανάλυση – ανάγνωση του χτυπήματος των Β-2.
Το σίγουρο όμως είναι ένα: οι Αμερικανοί πετούν όπου θέλουν τα Β-2, ενώ οι υπόλοιποι για άλλη μια φορά πετάνε αετό… Η ΕΕ στη νιρβάνα της, ως συνήθως, πάλι σε ρόλο θεατή. Όταν προκύπτει κάτι δύσκολο, μπερδεύει τα λόγια της και σαν αγουροξυπνημένη, παραπατά και τα ‘χει χαμένα.
Εμείς πάλι εδώ, ως άλλοι Ευρωπαίοι, είμαστε στο ίδιο μοντέλο. Πετάμε αετό… Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και τελεία, «επαγρυπνούμε», «δεν εφησυχάζουμε».
Άλλωστε το να πετάμε αετό, είναι κάτι που ξέρουμε πολύ καλά να κάνουμε. Στα ελληνοτουρκικά, στα ελληνο-λυβικά, στα ελληνο-αλβανικά, με την ίδια συνταγή πάμε, όπως και στις σχέσεις με τα Σκόπια, τη Ρώμη, την Αίγυπτο. Παρακολουθούμε τις εξελίξεις…
Δεν είπαμε φυσικά να τις ρυθμίζουμε τις εξελίξεις, αλλά σχεδόν μη αντιδρώντας δεν αποκομίζουμε κανένα όφελος. Δύσκολοι, ταραχώδεις καιροί για την ελληνική και την ευρωπαϊκή διπλωματία, αλλά δυστυχώς, όταν ξαναμοιράζεται η τράπουλα, αλλάζουν οι ισορροπίες οι γεωπολιτικές, πρέπει να είσαι στο κεντρικό τραπέζι, να έχεις εικόνα του παιχνιδιού!