«Είναι τραγικό αυτό που έγινε. Ντρέπομαι και να μιλήσω. Δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς, για να απαλύνει τον πόνο αυτών των ανθρώπων». Τα λόγια ανήκουν στον Ολυμπιονίκη, τον Παγκόσμιο και τρεις φορές Ευρωπαίο Πρωταθλητή στο μήκος Μίλτο Τεντόγλου. Χτες το πρωί στέφθηκε νικητής στο Πανευρωπαϊκό της Κωνσταντινούπολης. Λίγες ώρες αργότερα, μετρημένο όπως πάντα το παλικάρι – υπόδειγμα, είπε αυτές τις κουβέντες για την τραγωδία των Τεμπών.
Μερικά 24ωρα νωρίτερα ακούσαμε τις μαρτυρίες του 18χρονου Άγγελου και του 20χρονου Ανδρέα που ήταν επιβάτες του μοιραίου τρένου στα Τέμπη. Επέζησαν. Ήταν τυχεροί. Χάρη στις προσπάθειές τους επέζησαν κι άλλοι επιβάτες. Τους έσωσαν. Με την αδρεναλίνη να σκαρφαλώνει κατακόρυφα στο αίμα τους, είπαν πως σκέφτηκαν αυτόματα το απλό, το ξεκάθαρο, το ανθρώπινο: «Τους βλέπαμε χτυπημένους, έπρεπε να βοηθήσουμε».
Αυτά τα νέα παιδιά, η γενιά του Μιλένιουμ plus, φόρεσαν γυαλιά σε όλους μας. Έδειξαν στην κοινωνία πως σκέφτονται ανθρώπινα, σκέφτονται συν-ανθρώπινα, με μια κουβέντα κρατούν ακόμη όρθιο το οικουμενικό οικοδόμημα του ουμανισμού. Ταυτόχρονα, γκρέμισαν το σαθρό αφήγημα, αυτό που θέλει τον αδαή Νεοέλληνα να φορτώνει στη νέα γενιά αδιαφορία, φιλοτομαρισμό, ωχαδερφισμό και άλλα συναφή.
Έσπασαν τζάμια, πληγώθηκαν περισσότερο, τραυματισμένοι οι ίδιοι και μέσα από τα τουμπαρισμένα βαγόνια της τραγωδίας στα Τέμπη κόντυναν τον τραγικό κατάλογο των νεκρών. Κράτησαν στη ζωή τους διπλανούς τους. Κράτησαν μακριά από άλλες κηδείες τόσα σπιτικά.
Τι έκαναν; Δανειζόμενος μια φράση που άκουσα από συνομήλικους να λένε για αυτούς: «Δεν μάσησαν…». Συμπληρώνω: δεν μάσησαν από τον θάνατο, έπιασαν τη ζωή από τα μαλλιά και την χάρισαν. Πόσο μπορεί κανείς να κοστολογήσει έναν ηρωισμό; Τι τίμημα έχει μια τέτοια προσπάθεια; Πόσα μπράβο μάς αναλογούν να τους στείλουμε; Αλήθεια, πόσες υποκλίσεις μπορούν να γίνουν στα σπιτικά τους, στις οικογένειές τους, που μεγάλωσαν τέτοια παιδιά;
Πέρα όμως από όλα αυτά, αναρωτιέμαι πόσες συγγνώμες οφείλει η κοινωνία μας σε αυτήν τη γενιά που, ελαφρά τη καρδία, την αποκηρύσσει με κάθε ευκαιρία λέγοντας «πως αυτούς δεν τους νοιάζει τίποτα». Είναι βουτηγμένοι στα video-games, ξημεροβραδιάζονται στα ίντερνετ καφέ, έχουν μόνο socialmedia-κές συναστροφές και δεν ζουν την πραγματική ζωή. Πως είναι στον κόσμο τους. Δεν δίνουν νερό τ΄ αγγέλου τους, όπως λέγανε οι παλιοί.
Κι όμως μέσα στην τραγωδία των 57 (ακόμη) νεκρών, των δεκάδων τραυματιών μάς αποστόμωσαν όλους αυτοί οι νέοι μας. Μας έδειξαν πως το «πάμε κι όπου βγει…» τελικά μπορεί να έχει κι άλλη ανάγνωση από την πλευρά του ηρωισμού.
Το τι θα προκύψει από τις έρευνες, το τι θα μας δείξουν οι επιτροπές θα το δούμε. Το πόσο έφταιξε ο σταθμάρχης θα το δούμε. Το γιατί επί δύο και πλέον δεκαετίες τσουβάλια με εκατομμύρια ευρώ έπεσαν στις γραμμές του σιδηροδρόμου χωρίς αντίκρισμα θα το δούμε. Τι έκανε η σημερινή κυβέρνηση θα το δούμε. Τι έκαναν οι… ηγούμενοι κι οι προ-ηγούμενοι κι αυτό θα το δούμε. Και κυρίως όχι το τι έκαναν όλοι αυτοί, αλλά τι δεν έκαναν. Εμείς ζούμε και θα τα δούμε. Τα θύματα αυτού του εγκλήματος δεν θα είναι μαζί μας. Οι μανάδες, οι πατεράδες, οι συγγενείς, οι φίλοι, τα ταίρια όλων αυτών των 57 αδικοχαμένων πώς θα αντέξουν την αλήθεια;
Σ΄ ένα περίπου… κράτος, όπως μας δείχνει ο σιδηρόδρομος ότι είμαστε, μόνο σε αυτά τα παιδιά μπορούμε να ελπίζουμε. Σε αυτά τα παιδιά χρωστάμε και να διορθώσουμε. Στα 56 μου σήμερα, χρωστώ σαν πολίτης κι εγώ μια συγγνώμη. Από αυτήν τη γενιά του Μίλτου, του Άγγελου, του Ανδρέα που μας «κρατούν» όλους στην ζωή.
Που μας δείχνουν τη ράγα να κινηθούμε. Υποκλίνομαι.