Του Θεόδωρου Μητράκα*
Μετά την καταδίκη των εκτελεστών του Άλκη Καμπανού, το κεφάλαιο της απώλειας του νεαρού παιδιού δεν κλείνει. Είναι χρέος μας να μείνει ανοιχτό, όπως ανοιχτά μένουν τα κεφάλαια όλων των νέων συνανθρώπων μας, που έπεσαν θύματα της οπαδικής βίας.
Ο Άρης Δημητριάδης, ο Χαράλαμπος Μπλιώνας, ο Γιώργος Παναγιώτου, ο Ευθύμιος Λιάκας, ο Κώστας Ντόλιας, ο Γιώργος Καρνέζης, ο Μιχάλης Φιλόπουλος, ο Γιάννης Ρουσάκης, ο Κώστας Κατσούλης, ο Νάσος Κωνσταντίνου, ο Τόσκο Μποζατζίσκι, ο Άλκης… Κι αυτά είναι μόνο τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια, διότι κάποια άλλα κουβαλούν για μια ζωή τραύματα από τον τσαμπουκά και το οπαδιλίκι.
Δεν φτάνει να αναγνωρίζουμε το κακό. Οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Χωρίς φόβο, χωρίς παρωπίδες. Με ευθύτητα και αξιοπρέπεια. Με λογική και ψυχραιμία. Όπως ακριβώς μάς δίδαξαν οι γονείς του Άλκη. Όπως μας δίδαξε η Δικαιοσύνη, ο πέλεκυς της οποίας έπεσε βαρύς στους θύτες. Και οφείλουμε χωρίς αστερίσκους και «ναι μεν αλλά» όλοι να αναγνωρίσουμε ότι το νομοθετικό πλαίσιο για την οπαδική βία, μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, μόνον εφόσον είναι σκληρό, όπως το σημερινό, που διαμορφώθηκε -θυμίζω- ακριβώς λόγω όσων συμβαίνουν με τον χουλιγκανισμό εντός και εκτός γηπέδων.
Ως άνθρωπος που λατρεύει τον αθλητισμό και ενεργό μάλιστα στέλεχος διοικήσεων αθλητικών ενώσεων ανατριχιάζω μπροστά στη σκέψη πόσο δε στη θέα, της βίας.
Χρέος μας ως κοινωνία δεν είναι μόνο να θυμόμαστε τους αδικοχαμένους νέους μας, αλλά να αναζητήσουμε κάθε πιθανό τρόπο, προκειμένου αυτό το φαινόμενο να εξαλειφθεί. Σε αυτή την προσπάθεια είμαστε όλοι μαζί, ενωμένοι. Η κοινωνία πέρα από τα συλλυπητήρια και την ομόφωνη καταδίκη, πέρα από μεγάλα λόγια και την πρόσκαιρη θλίψη ή τις αποσπασματικές πράξεις, οφείλει να χτυπήσει στη ρίζα του το κακό.
Ενίσχυση της κοινωνικής κουλτούρας, περισσότερη κοινωνική μόρφωση και παιδεία, παιδεία, παιδεία. Έχουμε όλοι μας μερίδιο ευθύνης στη συντήρηση του συγκεκριμένου φαινομένου. Έχουμε ευθύνη, που γενιές και γενιές μεγαλώνουν και το μικρόβιο παραμένει και περνάει από γενιά σε γενιά.
Στο όνομα του Άλκη, στο όνομα όλων αυτών των παιδιών που το νήμα της ζωής τους κόπηκε απροσδόκητα μόνο και μόνο επειδή ήταν οπαδοί μιας ομάδας, οφείλουμε καθένας από το μετερίζι του να παλέψουμε με σθένος και με καθημερινές πράξεις για να διώξουμε επιτέλους αυτό το μικρόβιο της οπαδικής βίας και κάθε μορφής βίας από την πρακτική και το μυαλό των παιδιών μας, των φίλων μας, των συμπολιτών μας. Γιατί και οι θύτες κάποιοι από όλους εμάς είναι.
Με αφορμή όσα έγιναν λοιπόν κι επειδή ο άδικος χαμός του συγκεκριμένου νέου μάς συγκλόνισε, νιώθω ότι δεν αρκούν οι εκδηλώσεις μνήμης, ούτε καν οι δικαστικές αποφάσεις. Νιώθω ότι δεν κάναμε πλήρως το χρέος μας πηγαίνοντας στο χώρο της δολοφονίας του Άλκη, για να αφήσουμε λίγα λουλούδια και να εκφράσουμε με χιλιάδες συμπολίτες μας την καταδίκη του φονικού.
Νιώθω ότι το πολιτικό και αυτοδιοικητικό προσωπικό, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, οφείλει κάτι παραπάνω. Ένα πρώτο βήμα για να δώσουμε το παράδειγμα σε όσους πουλούν οπαδιλίκι μέχρι θανάτου θα ήταν να πάψουν όλοι όσοι ασχολούνται με τα κοινά να επικαλούνται τις ομάδες και τα χρώματά τους. Να πάψουν να αναζητούν την ψήφο με οπαδικά κριτήρια. Να μην ψαρεύουν σε δεξαμενές με θολά νερά. Να προβάλλουν τη φανέλα της ομάδας τους. Είμαστε μια ομάδα όλοι. Μια ομάδα που παλεύει ανεξάρτητα από χρώματα, ομάδες, κόμματα, οπαδισμούς κάθε μορφής, για το καλό του τόπου και των συμπολιτών μας. Κι ας είμαστε με διαφορετικά κόμματα, με διαφορετικές παρατάξεις, με διαφορετικές ομάδες, σε διαφορετικές γειτονιές. Ζούμε όλοι μαζί. Να ζήσουμε όμως όλοι. Ομόνοια, ενότητα, ομόθυμη καταδίκη κάθε μορφής βίας στην πράξη.
Είναι η ευκαιρία μας να δείξουμε όλοι μας τον σεβασμό και το μάθημα που πήραμε από το θάνατο του Άλκη. Η κοινωνία ταρακουνήθηκε. Οι νέοι συγκλονίστηκαν και ευαισθητοποιήθηκαν. Ας τους ακούσουμε. Να μην το αφήσουμε να περάσει με ένα δάκρυ κι ένα «κρίμα».
Ας είμαστε εμείς οι πρωτοπόροι. Όλοι οι υποψήφιοι περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, που είναι εκατοντάδες και χιλιάδες. Που ζουν πια στους ρυθμούς των εκλογών, που μπήκαμε στον προεκλογικό αγώνα και ζούμε με την αγωνία του σταυρού προτίμησης. Όλοι εμείς πρέπει να προσέξουμε και να πάρουμε θέση.
Όπως θέση πρέπει να πάρουν και οι ψηφοφόροι, οι συμπολίτες μας. Να πάψει να αποτελεί κριτήριο επιλογής τους η οπαδική προτίμηση κάθε υποψηφίου ή η δική τους οπαδική προτίμηση. Στη ζυγαριά να πέσει το βάρος εκεί που πρέπει. Οι εκλογές, η τοπική αυτοδιοίκηση, είναι πέρα και πάνω από οπαδικές προτιμήσεις, πέρα και πάνω από ομάδες και οργανωμένα ή μη γκρουπ οπαδών.
Δεν δίνουμε μάχη για κανένα πρωτάθλημα, δεν συνιστά νίκη η ανάδειξη ενός «χρωματισμένου» περιφερειακού ή δημοτικού συμβούλου. Αντιθέτως, συνιστά νίκη όλης της κοινωνίας, όποιο ψηφοδέλτιο κι αν επιλέξει κάθε μέλος της, ο σταυρός σε εκείνους που την επόμενη μέρα θα είναι με τον Άλκη, απέναντι σε κάθε μορφή βίας, υπέρ της διαρκούς κοινωνικής μόρφωσης και εξέλιξης.
Έχουμε τόσα πολλά να πούμε στους πολίτες, έχουν τόσα πολλά προβλήματα καθημερινότητας οι πολίτες, που το οπαδιλίκι όχι μόνο δεν τα λύνει, αλλά προσθέτει άλλο ένα αγκάθι σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνική συνοχή, πρόοδο, εξέλιξη, ανάπτυξη, βιοτικό επίπεδο, καθημερινότητα, ζωή. Δεν χρειάζεται να κλείνει κανείς το μάτι στη βία. Κανένα περιθώριο σε εκείνους που ρημάζουν ζωές συνανθρώπων μας.
Να κάνουμε εμείς την αρχή στο τέλος, από σήμερα κιόλας. Από αυτές τις εκλογές. Θα είναι η δική μας συνεισφορά στην αλληλεγγύη, την κοινωνική συνοχή, τη νεολαία μας, την ίδια την ανθρώπινη ζωή.
*Ο Θεόδωρος Μητράκας είναι πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας και πρώην Γ' Αντιπρόεδρος Ελληνικής Ομοσπονδίας ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ.