Το πήρε καθαρά το κόμμα ο Στέφανος Κασσελάκης με μια καμπάνια που θα την εντάξουν οι πολιτικοί επιστήμονες στα επόμενα μαθήματά τους στα αμφιθέατρα. Το πώς έγινε κι ένας ουρανοκατέβατος πήρε τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να είναι καν μέλος, μέχρι και την ώρα που ψήφισε, ας το εξηγήσουν άλλοι, αν και δεν είναι και το πιο εύκολο πράμα.
Ο κ. Κασσελάκης είναι εντολοδόχος. Πήρε την εντολή από το 57% των μελών που ψήφισαν για να αναλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ, για να ανανεώσει, όπως ακούσαμε, το κόμμα της Αριστεράς. Μόνο που η λέξη «Αριστερά» δεν είναι οικεία στον νέο πρόεδρο. Τα 8 γράμματα της λέξης Αριστερά, άλλωστε, δεν χώρεσαν στις πρώτες δηλώσεις του εντολοδόχου προέδρου και στον ευχαριστήριο λόγο του.
Τα εφόδια του εντολοδόχου κ. Κασσελάκη μέχρι τώρα βεβαίως αρχίζουν και σταματούν στην εικόνα του. Νέος κ.τ.λ. κ.τ.λ. Τα υπόλοιπα, άγνωστα, ίσως και για τον ίδιο ακόμα. Ο ίδιος κατάφερε με μια αμίμητη τακτική -δεν ψάχνουμε ποιος τον στήριξε και ποιος όχι- να αλώσει το κόμμα. Να το περικυκλώσει, να κάνει τον… Γύρο του Κόμματος μέσα σε έναν μόλις μήνα. Κι έφερε το… φως, όπως ανέφερε μετ΄επιτάσεως ο νέος πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μάλιστα, είναι τέτοιο το φως που ακόμη και εξ αντανακλάσεως σε τυφλώνει. Σαν τον λαγό, που μόλις πέσουν πάνω του οι προβολείς του αυτοκινήτου, γουρλώνει τα μάτια του και κοκκαλώνει. «Λαγό» έχει πάθει μάλλον μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Μπλόκαραν. Θάμπωσαν από τους προβολείς Κασσελάκη - θα δούμε πότε θα αρχίσουν να τρίβουν μάτια να δουν πιο καθαρά. Θαμπωθήκαμε κι οι υπόλοιποι, βέβαια, με αυτόν τον πολιορκητικό κριό αγνώστου προελεύσεως – άλλωστε το πολιτικό σύστημα μας αφορά όλους.
Ας πάμε όμως στο διά ταύτα, μετά το θάμπωμα: ναι, το πήρε το κόμμα, αλλά πού θα το πάει είναι το θέμα. Ναι, πήρε την εντολή, αλλά τι θα την κάνει. Ναι, του λένε και συμφωνεί να τα αλλάξει όλα, αλλά προς ποια κατεύθυνση. Ίσως κι ο ίδιος να μην ξέρει. Είναι σαν να λέμε «θα πάρουμε σήμερα τις κουρτίνες και μετά θα διαλέξουμε σπίτι», μετά θα βρούμε πορτοπαράθυρα στα μέτρα μας. Τον Αύγουστο του ’70 κυκλοφόρησε ένα από τα πλέον σημαντικά μουσικά άλμπουμ όλων των εποχών, το “Close to you”, από τα δύο αδέλφια, τους «Carpenters». Εκεί υπήρχε ένα μοναδικό τραγούδι, το «We ‘ve only just begun» (Μόλις ξεκινήσαμε), και στους πρώτους στίχους του έλεγε: «Μόλις αρχίσαμε να ζούμε, λευκή δαντέλα και υποσχέσεις…». Κολλάει γάντι στα σχέδια -εάν υπάρχουν- του νέου προέδρου. Ναι, μόλις αρχίσαμε και θα δούμε πώς τελικά αντιλαμβάνεται αυτό που σε πολλά μηνύματά του έχει πει «… να αλλάξουμε τη χώρα». Όχι πως δεν τα έχουμε ξανακούσει αυτά, και προηγούμενοι πολιτικοί αρχηγοί όταν αναλάμβαναν, έλεγαν πως η Ελλάδα των επομένων ετών δεν θα μοιάζει σε τίποτα τη σημερινή. Είχαν δίκιο: την άλλαξαν, αλλά δεν το έκαναν πάντα προς το καλύτερο.
Ο Γύρος του Κόμματος που λέγαμε πιο πάνω, χωρίς αμφιβολία γεννά κι επιφυλάξεις του τύπου «να δούμε ποιος θα διαφυλάξει την ενότητα και πώς αυτή θα διαφυλαχθεί μέχρι τις εθνικές εκλογές». Μέχρι τώρα έχουμε αυτοδιοικητικές -εδώ δεν μπορεί κανείς να πει τίποτα για τον νέο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ- θα ακολουθήσει(;) Συνέδριο κι ας πούμε πως ο νέος πήχης είναι οι επόμενες Ευρωεκλογές. Θα τα δούμε όλα.
Τώρα απλώς βλέπουμε τον γύρο του θριάμβου κι έναν Φιλέα Φογκ που λέει πως κέρδισε το στοίχημα να πάρει το κόμμα. Περιμένουμε να τον δούμε να βγαίνει από το αερόστατο του Ιουλίου Βερν, να πατήσει στη γη και να μας πει κανονικά, πραγματικά λόγια. Όχι του αέρα.